mixaloliakos

Έρχονται πολύ ζοφερές μέρες

Απόψεις
Έρχονται πολύ ζοφερές μέρες

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Εδώ και τώρα δικαιοσύνη, παντού καταδίκη στους εγκληματίες των όποιων εγκλημάτων που διέπραξαν

Τον θυμό και την αγανάκτηση που προκάλεσε η αποφυλάκιση του Μιχαλολιάκου. Όπου κι αν βρεθώ, ή στο καφενείο της γειτονιάς που πηγαίνω να διαβάσω την εφημερίδα μου και να πιω το καφεδάκι μου ή στην όποια τράπεζα που να εξοφλήσω έγκαιρα κάποιο γραμμάτιο, τη θωρώ στα πρόσωπα όλων των συνανθρώπων μου αν ανοίξουμε κουβέντα για την άφεση αμαρτιών του εν λόγω κυρίου.

Κάπου-κάπου όμως πετάγεται απρόοπτα κάποια φωνή, που δεν μπορώ να την παρομοιάζω σαν τι ακούγεται, θριαμβευτικά κι αρκετά δυνατά «ελευθερώθηκε επιτέλους το παλικάρι μας» και σου ανακατεύει τα εσώψυχα. Τι άλλο μπορώ όμως να κάνω από το να την αφουγκράζομαι, γιατί δεν έχω άλλη επιλογή. Και τούτο γιατί, αν φύγω από το καφενεδάκι που πηγαίνω και πίνω τον καφέ μου κάθε μέρα, μπορεί να παρεξηγηθώ από τους φίλους μου κι από τους μόνιμους θαμώνες του, κάτι βέβαια που δε θα το ανεχόμουνα ποτέ να μου κολλήσουν τη ρετσινιά του υπερόπτη. Τέλος πάντων.

Διαβάζοντας δε την εφημερίδα, ορισμένα λόγια, γραφόμενα, ορισμένων, αν είσαι νοήμων άνθρωπος, υποστηρικτών του κόμματος Χρυσή Αυγή, μου ’ρχεται να φύγω από την τράπεζα μη πληρώνοντας το ποσό του γραμματίου μου, που αν το κάνω αυτό θα το πληρώσω διπλάσια την άλλη φορά που θα ξαναπάω. Βλέπετε, οι τράπεζες δεν αστειεύονται, ακόμα και για μικροποσά είναι ικανές να σου πάρουν το σπίτι.

Αναγκαστικά τους ανέχομαι κι ας μου τρυπάνε τα σπλάχνα τα λόγια τους σαν πυρακτωμένα μαχαίρια. Βλέπετε, η ελευθερία του λόγου είναι αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε ανθρώπου. Το μόνο που κάνω χωρίς φόβο είναι ενδόμυχα να λέω “αίσχος και ντροπή” σε κείνους που διαχειρίστηκαν ένα τόσο σοβαρό πρόβλημα, κρίνοντας ότι ο λύκος επιτέλους έγινε αθώο αρνί.

Τι μπορεί όμως να περιμένει κανείς από τον εν λόγω κύριο εκτός από το να συγκροτήσει πάλι τρομοκρατικές ομάδες, με ό,τι αυτό συνεπάγεται; Τα κόκκαλα δε των εκατοντάδων σκοτωμένων συνανθρώπων μας από τα αιματοβαμμένα χέρια τους τρίζουν και τα βογκητά που έρχονται στην επιφάνεια από τα τρίσβαθα των τάφων τους στ’ αφτιά αυτών των “κυρίων” δε φτάνουν ποτέ. Μήτε ο θρήνος της όποιας χαροκαμένης μάνας που αναίτια έχασε το παιδί της τους συγκινεί. Τα σφαλίζουν με το κερί της αδιαφορίας και το κερί των αιμοβόρων αισθημάτων τους που τρέφουν μέσα τους. Επιπλέον, όταν ανταμώνουν στις διάφορες συγκεντρώσεις τους, σηκώνουν το δεξί χέρι τους και χαιρετάνε με τον χιτλερικό τρόπο, τον ναζιστικό.

Το ίδιο έκαναν και οι Ισραηλίτες όταν έβγαζαν το αβυσσαλέο μίσος από μέσα τους καθώς ωρύονταν «άρον άρον σταύρωσον αυτόν» και το πέτυχαν αυτό που ζητούσαν. Τον σταύρωσαν τον Χριστό. Αυτοί, χαιρετώντας με τον παραπάνω τρόπο, δε λένε τίποτε άλλο από το «άρον άρον σταύρωσον τη δημοκρατία». Αυτό επιθυμούν και αυτό είναι το όνειρο που ευελπιστούν να πάρει “σάρκα και οστά”. Και σαν να μην έφτανε το έγκλημα αυτό που διέπραξαν, άκουσα ότι και ο Κασιδιάρης έκανε αίτηση αποφυλάκισης. Θέλει να βγει έξω το “αετόπουλο” να απλώσει τις άτρωτες φτερούγες του και να σκεπάσει όλη την Ελλάδα, προφυλάσσοντάς την από τους κεραυνούς των εχθρών της. Μάλλον έχει κατά νου να γίνει ο δεύτερος Παπαδόπουλος, να φέρει τη γαλήνη στη χώρα, που από την ώρα που κατέλαβε την εξουσία δεν τολμούσαν οι Έλληνες να βασίζουν στον δρόμο πάνω από δύο άτομα. Αυτή τη γαλήνη ονειρεύεται το “αετόπουλο”.

Τώρα, είμαι σίγουρος ότι πολλοί από τους αναγνώστες μου, που θα τύχει να διαβάσουν το σημερινό άρθρο μου, βαριαναστενάζοντας θα ξεστομίσουν «καλομελέτα κι έρχεται»... να μην έρθει όμως ποτέ αυτή η ώρα. Εμείς δε οι μεγαλύτεροι σε ηλικία, που τέτοιες άδικες αποφάσεις έχουμε ζήσει στο πολύχρονο διάβα της ζωής μας, δε μας εκπλήσσει και πολύ. Έχουμε ζήσει τέτοιες αδικίες, που φονιάδες, με όλη τη σημασία της λέξεως, κυκλοφορούσαν ελεύθεροι ανάμεσά μας κι αν δε λέω αλήθεια, αποδείξτε το ότι γράφω ψέματα.

Δεν πιστεύω όμως οι φιλειρηνικοί Έλληνες να μείνουν με τα χέρια σταυρωμένα. Δε θα ανεχτούν για μια ακόμη φορά τον κατακερματισμό και την απομόνωση της φωνής της αλήθειας. Γνωρίζουμε πολύ καλά ποιοι ευθύνονται γι’ αυτήν την κατάντια μας. Ξέρουμε ποιοι βάζουν τρικλοποδιές στη Δικαιοσύνη και δεν την αφήνουν να κάνει τη δουλειά της αμερόληπτα. Η δημοκρατία θα νικήσει για μια ακόμη φορά, πρέπει όμως να νικήσει αναίμακτα. Δεν πρέπει να αφήσουμε να χυθεί κι άλλο αθώο αίμα.

Εδώ και τώρα δικαιοσύνη, παντού καταδίκη στους εγκληματίες των όποιων εγκλημάτων που διέπραξαν.

Τέλος, όπου να ’ναι η ηλιόλουστη αυγή του Ιούνη έρχεται, ο ήλιος που θα ανατείλει για να φέρει το φως από το σκοτάδι, όπως αυτό από καταβολής κόσμου κάνει, αυτή η αυγή ας ανατείλει έχοντας πλάι της τον περίλαμπρο ήλιο της δικαιοσύνης και τον ήλιο της δημοκρατίας. Στο χέρι μας είναι να διώξουμε τα μελανά σύννεφα που τους σκεπάζουν. Το μέλλον της χώρας μας φαντάζει πολύ ζοφερό. Ο εξ Ανατολών γείτονας ορέγεται πολλά που δεν του ανήκουν. Επιτέλους, ας μονιάσουμε. Η ιστορία μας έχει διδάξει ότι μονιασμένοι έχομε πετύχει πάρα πολλά πράγματα. Η διχόνοια και ο υπέρτατος εγωισμός δε φέρνουν ποτέ καλά αποτελέσματα.

* Ο Δημήτρης Κ. Τυραϊδής είναι συγγραφέας-ποιητής, μέλος της Παγκοσμίου Ενώσεως Ελλήνων Λογοτεχνών, μέλος των Πνευματικών Δημιουργών νομού Χανίων και άλλων πολλών πολιτιστικών συλλόγων.

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr στο Google News