Η τοκογλυφία (άρθρο 404 του ισχύοντος και προϊσχύοντος Ποινικού Κώδικα) και η αισχροκέρδεια (άρθρο 405 του προϊσχύοντος Π.Κ.) έχουν την ίδια ηθική, κοινωνική και ποινική απαξία, αλλά διαφορετική ποινική αξιολόγηση, από την εκτελεστική, τη νομοθετική αλλά και τη δικαστική εξουσία ακόμη - κυρίως λόγω της ασάφειας, των κενών της σχετικής διατάξεως και της αδυναμίας των ελεγκτικών οργάνων να τεκμηριώσουν την τέλεση του αδικήματος της αισχροκέρδειας - αλλά και κυρίως την αδιαφορία της εκάστοτε εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας να ασχοληθούν με τον εκσυγχρονισμό και την προσαρμογή των διατάξεων αυτών, αλλά και την εξειδίκευση των ελεγκτικών μηχανισμών, ώστε να μπορούν να αιτιολογούν και να τεκμηριώνουν την αντικειμενική υπόσταση του πλέον μαζικά τελούμενου εγκλήματος, εν δυνάμει θύματα του οποίου είναι το σύνολο σχεδόν των πολιτών.
Έτσι, το γεγονός αυτό προκάλεσε το ακαταδίωκτο της ανεξέλεγκτης αισχροκέρδειας, για να οδηγηθούμε στην αποποινικοποίησή της από την “κυβερνώσα Αριστερά”, η οποία “πρόκαμε” τον Άδωνι.
Η τοκογλυφία των “ευαγών” πιστωτικών ιδρυμάτων - ως είθισται βρίσκεται ανέκαθεν στο απυρόβλητο, η σωτηρία τους για τις ζημιές που υφίστανται λόγω της αλόγιστης πολιτικής τους, εξασφαλισμένη από το υστέρημα και τις εγγυήσεις των Ελλήνων πολιτών, οι μηνιαίες αποζημιώσεις των διοικήσεων και των υψηλόβαθμων στελεχών τους υπερβαίνουν τις δαπάνες παράστασης της Προεδρίας της Δημοκρατίας, ενώ τα στελέχη της κεντρικής Τράπεζας της Ελλάδος, τα οποία “ελέγχουν” τις λοιπές τράπεζες, μπορεί να αισθάνονται απολύτως “υπερήφανα στα γηρατειά τους”, δεδομένου ότι οι “θεσμοί” και οι εγχώριοι κυβερνώντες δεν ακούμπησαν τα συνταξιοδοτικά τους δικαιώματα, τα οποία εξαιρέθηκαν από την ασφαλιστική απορρύθμιση.
Η τοκογλυφία των τοκογλύφων της διπλανής πόρτας για τις λειτουργικές ανάγκες των πτωχών της αγοράς - αν και εξακολουθεί να διώκεται ως πλημμέλημα με ποινή φυλακίσεως τουλάχιστον έξι μηνών, αλλά και ως κακούργημα με ποινή, έως οκτώ ετών κάθειρξη, αντί δέκα κατά την προϊσχύουσα διάταξη - σπανίως καταγγέλλεται γιατί “ο φόβος φυλάει τα έρημα”, ενώ το οργανωμένο έγκλημα δεν αστειεύεται, έτσι, όχι μόνο διατηρεί σε ισχύ τη θανατική ποινή, αλλά και την καθιστά άμεσα εκτελεστή, χωρίς τον κίνδυνο της ποινικής δίωξης ή μη μόνον της ενδεχόμενης εκτέλεσης, στο πλαίσιο της εκκαθάρισης λογαριασμών μεταξύ των νονών.
Η αγορά, σύμφωνα με τους νεοφιλελεύθερους οικονομολόγους, ρυθμίζεται με τον ανταγωνισμό, ο οποίος ούτως ή άλλως δε λειτουργεί στις μικρές και εξαρτημένες αγορές των μονοπωλίων και των ολιγοπωλίων, των κρατικοδίαιτων ημετέρων, άρα και ανεξέλεγκτων κερδοσκόπων, έτσι, το αδίκημα της αισχροκέρδειας δεν είχε πλέον λόγο ύπαρξης, ούτε για την “κυβερνώσα Αριστερά”, πολλώ δε μάλλον για τη νεοφιλελεύθερη, εμπλουτισμένη με τους άστεγους και πρόθυμους του “εκσυγχρονισμού” κυβέρνηση της Ν.Δ.
Είναι αλήθεια ότι, αν ανατρέξει κανείς στη νομολογία, δε θα εντοπίσει δημοσιευμένες περισσότερες από μία πεντάδα αποφάσεις, οι πιο σημαντικές των οποίων εκδόθηκαν από τον Άρειο Πάγο το έτος 1993!!! Η τελευταία δε εξ αυτών, η 1693/1993, αφορά ένα φαρμακοποιό που καταδικάστηκε σε ποινή φυλακίσεως δύο ετών και τριών μηνών γιατί πούλησε σε ένα δεκαεξάχρονο τοξικομανή πέντε φιαλίδια “Extolen” και έλαβε ως αντίτιμο το ποσό των 2.000 δρχ., αντί του οφειλομένου των 238 δραχμών.
Έτσι, λόγω της μακροχρόνιας αχρησίας, θεωρήθηκε ότι δεν έχει λόγο ύπαρξης και αφαιρέθηκε αναίμακτα από το ποινικό μας οπλοστάσιο, αντί να αναβαθμιστεί σε κακούργημα και να βελτιωθεί νομοτεχνικά. Η ανεξάρτητη Αρχή ανταγωνισμού, ανεξάρτητα από τις προθέσεις των στελεχών της - χωρίς επαρκή στελέχωση, όπως άλλωστε συμβαίνει με όλους τους ελεγκτικούς μηχανισμούς - είναι αδύναμη να ελέγξει την αγορά, μπορεί όμως να υποβοηθήσει τη Δικαιοσύνη στο έργο της, με τις τεκμηριωμένες εκθέσεις της, ώστε να παταχθεί η μεγάλη αισχροκέρδεια, η οποία πρέπει να διώκεται πλέον σε βαθμό κακουργήματος, όχι των “αγορανομικά” υπεύθυνων - αλλά των πραγματικών υπαιτίων.
Συνεπώς, αν ο αποδεδειγμένα έντιμος υπουργός της Δικαιοσύνης αγωνιά για την ατιμωρησία της μικρομεσαίας εγκληματικότητας, όπως συνηθίζει να αναφέρει στα κείμενά του, θεωρώ ότι έχει χρέος να χάσει τον ύπνο του, αν δεν προστατεύσει τη συντριπτική πλειοψηφία των αδύναμων πολιτών από την αισχροκέρδεια και τους εξελιγμένους μαυραγορίτες της “αγοράς”, εξαιτίας της οποίας τα υπερκέρδη των ελάχιστων, τα οποία υποτίθεται ότι φορολογούνται και διανέμονται ως χαρτζιλίκι στους αδύνατους και στους νέους, δημιουργούν οικονομική ασφυξία στους απροστάτευτους πολίτες.
Η αισχροκέρδεια στα καύσιμα, την ενέργεια, τα είδη πρώτης ανάγκης, τα τραπεζικά προϊόντα, τα υπερκέρδη των εισπρακτικών υποκατάστατών τους, πλήττουν ισοπεδωτικά και οριζόντια όλους τους Έλληνες, στους οποίους δεν αφήνουν ούτε σάλιο στο στόμα.
Τα ετεροχρονισμένα επικοινωνιακά πρόστιμα του υπουργείου Ανάπτυξης αποτελούν... σταγόνα στον ωκεανό. Αν όμως όποιος κερδοσκοπεί, εκμεταλλευόμενος τις τρύπες του συστήματος ελέγχου των τιμών, οδηγηθεί έστω και έξι μήνες στη φυλακή, όπως προβλέπεται στο σχέδιο νόμου του υπουργείου Δικαιοσύνης για τη «μικρομεσαία εγκληματικότητα», ενδέχεται οι όμοιοί του ίσως και ο ίδιος να συνετισθούν, αλλά για να συμβεί αυτό απαιτείται να υπάρξει σχετική πρόβλεψη και πρωτοβουλία για την παραδειγματική τιμωρία των δραστών. Τα πρόστιμα που τους επιβάλλονται καλύπτονται - αν ποτέ καταβληθούν - από τα υπερκέρδη της αισχροκέρδειας, ενώ μερικοί μήνες ή πολύ περισσότερο μερικά χρόνια εγκλεισμού σε περίπτωση κακουργηματικής αισχροκέρδειας, ακόμη και σε άσυλο πολυτελείας, δεν “ξανάρχονται”.
Τέλος, για να γίνουν απαραίτητες συγκρίσεις με τη μικρομεσαία εγκληματικότητα, οι πολλές μικρές κλοπές χαρακτηρίζονται «διακεκριμένες» και οι δράστες τους οδηγούνται - δικαίως - στη φυλακή για επιμόρφωση και διά βίου μάθηση, ενώ ο οργανωμένος τοκογλύφος και ο ΑΙΣΧΡΟΣ κερδοσκόπος - διακεκριμένος και επιφανείς πολίτης κατά τα λοιπά - διατρέφεται - κακώς - διά βίου στο “πρυτανείο” ως εθνικός ευεργέτης, ομοτράπεζος της εκάστοτε εξουσίας.
