Παρασκευή 19 Μάη, δύο μέρες πριν τις εθνικές εκλογές.
Ζω στο εξωτερικό και βρισκόμουν στην Ελλάδα, έχοντας σκοπό να ασκήσω κι εγώ το εκλογικό μου δικαίωμα. Ύστερα από ένα ανησυχητικό καρδιακό επεισόδιο και επειδή έχω σχετικό ιστορικό, επικοινώνησα με δύο γιατρούς (καρδιολόγους) και μου συστήθηκε η μετάβασή μου στα Επείγοντα του ΠΑΓΝΗ που εφημέρευε. Ο ιατρός Ζ.Σ., κάνοντάς μου όλες τις απαραίτητες εργαστηριακές εξετάσεις, παρά τον βεβαρημένο φόρτο εργασίας που είχε, αποφάσισε την εισαγωγή μου στο νοσοκομείο.
Παρέμεινα στο ΠΑΓΝΗ από 19/5-24/5, όπου στον θάλαμο με επισκέφτηκε μόνο ένας βοηθός για να με ενημερώσει. Οι εξετάσεις που μου έγιναν ήταν απλά αιματολογικές και άρχισα να αισθάνομαι σαν “τουρίστας” στο νοσοκομείο. Σε ερώτησή μου τη Δευτέρα για το πού βρίσκεται ο γιατρός, μου είπαν ότι έρχεται. Ήρθε όμως η Τετάρτη και δεν είχε φτάσει ακόμη! Είναι μακρύς... μακρύς... ο δρόμος ως τον ασθενή!
Θυμήθηκα τη φράση «ο άρρωστος πηγαίνει στον γιατρό». Σκέφτηκα όμως παράλληλα ότι εγώ πήγα, αλλά δεν τον βρήκα! Τι έπρεπε αλήθεια να κάνω; Αποφάσισα να μην περιμένω άλλο και να φύγω για το εξωτερικό. Όταν το ανακοίνωσα στους υπεύθυνους, μου απάντησαν ότι έπρεπε να υπογράψω για να φύγω. Γιατί έπρεπε, δεν κατάλαβα. Ήμουν άρρωστος και δεν μπορούσα να φύγω; Αν ναι, τότε γιατί τόσες μέρες δεν είχαν κάνει τίποτα και απλά με είχαν σε ένα κρεβάτι;
Κατά την παραμονή μου στο ΠΑΓΝΗ είδα και έζησα ορισμένες καταστάσεις που επί 40 χρόνια στη Γερμανία, όπου υπηρέτησα, ως γιατρός, την υγεία τις θεώρησα πρωτόγονες. Αυτός είναι, άλλωστε, και ο λόγος αυτής της επιστολής-διαμαρτυρίας μου.
Θέλησα να ενημερώσω τόσο το κοινό, όσο και τους υπεύθυνους για όλα όσα υπέπεσαν στην αντίληψή μου. Όχι ότι είναι άγνωστα, αλλά μια ακόμη φωνή ίσως τους κινητοποιήσει λίγο περισσότερο και υπάρξει επιτέλους μια (έστω και μικρή) αλλαγή στο σαθρό Σύστημα Υγείας της χώρας μας.
Είναι γνωστό ότι στην Ελλάδα τα νοσοκομεία δύσκολα συνεργάζονται μεταξύ τους, τα ασθενοφόρα αρκετές φορές δε φτάνουν έγκαιρα σε επείγοντα περιστατικά και σε ορισμένες περιπτώσεις δε φτάνουν ποτέ, οι κλινικές ακόμη και μέσα στο ίδιο νοσοκομείο δεν επικοινωνούν, τα ιατρικά ραντεβού και οι εγχειρήσεις χρειάζονται μήνες για να πραγματοποιηθούν... και ότι, για να ξεπεράσεις όλ’ αυτά τα εμπόδια, ένας τρόπος υπάρχει: «ΤΟ ΦΑΚΕΛΑΚΙ»!!!
Το “φακελάκι” που σε γάμους, βαφτίσια, εγκαίνια κ.λπ. αποτελεί θεσμό και ορίζει ένα όμορφο έθιμο στην προσπάθεια να βοηθηθεί κάποιος στο ξεκίνημά του, στα νοσοκομεία είναι το “κλειδί” για να ανοίξει μια ιατρική πόρτα στην προσπάθεια να επιζήσει ένας άνθρωπος! Για τον όρκο του Ιπποκράτη ούτε λόγος!!
Συνεχίζω όμως με τις προσωπικές μου διαπιστώσεις.
Το νοσηλευτικό προσωπικό (όχι φυσικά στο σύνολό του) διακατέχεται από θρασύτητα, αγένεια και αναίδεια. Πώς αλλιώς να χαρακτηριστούν εκφράσεις όπως «μη μιλάς, εσύ δεν ξέρεις» ή «πού νομίζεις ότι βρίσκεσαι, σε ξενοδοχείο;». Ο πληθυντικός είναι άγνωστος, λες και κάναμε και χθες παρέα! Εκτός κι αν θέλουν να αισθανθούν οι ασθενείς οικεία στο περιβάλλον του νοσοκομείου! Είμαι σίγουρος ότι δε γνωρίζει καν τις υποχρεώσεις του (αν τις γνωρίζει και δεν τις εφαρμόζει, είναι ακόμα χειρότερα). Δεν εξηγείται αλλιώς το να πεθαίνει κάποιος και να μην απολυμαίνονται τα κομοδίνα και το κρεβάτι πριν ξαπλώσει ο επόμενος ασθενής. Σε σχετική ερώτησή μου μάλιστα πήρα την απάντηση: «Μα, δεν είχε τίποτα. Ήταν μάλιστα αρνητικός στο τεστ COVID που είχε γίνει», και αναρωτιέσαι: «Αφού δεν είχε τίποτα, γιατί πέθανε;» και «αν είχε COVID, θα τον είχαν δίπλα μου;».
Είναι γνωστό ότι στην Ελλάδα τα νοσοκομεία δύσκολα συνεργάζονται μεταξύ τους, τα ασθενοφόρα αρκετές φορές δε φτάνουν έγκαιρα σε επείγοντα περιστατικά και σε ορισμένες περιπτώσεις δε φτάνουν ποτέ, οι κλινικές ακόμη και μέσα στο ίδιο νοσοκομείο δεν επικοινωνούν, τα ιατρικά ραντεβού και οι εγχειρήσεις χρειάζονται μήνες για να πραγματοποιηθούν... και ότι για να ξεπεράσεις όλ’ αυτά τα εμπόδια, ένας τρόπος υπάρχει: «ΤΟ ΦΑΚΕΛΑΚΙ»!!!
Γνωρίζω (από δημοσιεύματα) ότι τα ελληνικά νοσοκομεία έχουν προβλήματα προσωπικού. Είχα την ελπίδα όμως ότι όλο και κάποιος γιατρός θα επισκεπτόταν τους ασθενείς στους θαλάμους. Μάλλον όμως είμαι υπεραισιόδοξος! Εγώ τουλάχιστον δε συνάντησα κανέναν (πέρα από ειδικευόμενους) μέσα στο δωμάτιο που νοσηλεύτηκα. Έμαθα ότι σπάνια, λέει, μπαίνουν στους θαλάμους επειδή υπάρχουν μικρόβια!
Τελικά έφυγα για Γερμανία. Σε 20 ώρες είχα τελειώσει όλες τις εξετάσεις που χρειαζόταν, καθώς και τη στεφανιογραφία. Μετέβηκα μάλιστα με πληρωμένο από την ασφάλεια ταξί στο σπίτι μου, επειδή δεν μπορούσα να οδηγήσω.
Τα παραπάνω σίγουρα δεν αντιπροσωπεύουν όλους όσοι εμπλέκονται στο θέμα της υγείας στη χώρα μας. Σίγουρα υπάρχουν πολλοί εργαζόμενοι στα νοσοκομεία μας, που τη λέξη ΑΝΘΡΩΠΙΑ την έχουν πολύ ψηλά. Σ’ αυτούς απευθύνομαι για να ενώσουμε τις φωνές και τις δυνάμεις μας και να γίνει η υγεία και η περίθαλψη στην Ελλάδα καλύτερη. Δε λέω άριστη, αφού δεν μπορείς από το μηδέν να αγγίξεις κατευθείαν το τέλειο!
Ας προσπαθήσουμε όλοι μαζί να αλλάξουμε ό,τι και όσα μπορούμε!
Ας αλλάξουν στάση και όλοι οι υπεύθυνοι. Από θεσμικούς άρχοντες (κυβέρνηση, διοικητές κ.λπ.) μέχρι ιατρικό, νοσηλευτικό, διοικητικό προσωπικό και γενικά οι εργαζόμενοι και οι εμπλεκόμενοι στην Υγεία. Δεν πιστεύω άλλωστε ότι, αν χρειαστούν οι ίδιοι ιατρική βοήθεια, θα τους ικανοποιήσει η υπάρχουσα κατάσταση!
ΥΓ1: Το παρόν αποφάσισα να το δημοσιοποιήσω μετά τις εκλογές, ώστε να μη θεωρηθεί προεκλογική καμπάνια κανενός κόμματος ή να μη γίνει πιθανόν εκμετάλλευση από κάποιους.
ΥΓ2: Τελικά δεν ψήφισα σε καμιά εκλογική αναμέτρηση. Απ’ όσα είδα και άκουσα, θεώρησα ότι ψηφίζοντας υποτιμούσα τον εαυτό μου!
* Dr Ιωάννης Πρωτογεράκης, Σκεπαστή Μυλοποτάμου.
