Χάνουμε και τα αβγά και τα καλάθια. Η ακρίβεια κλείνει 2ετία στην επίθεση και συνεχίζει... Τι περιμένουμε; Να βαρεθούν κάποιοι την αισχροκέρδεια;
Να συμφωνήσουμε ότι εδώ και 10ετίες μας λείπουν τα αγροτικά χέρια. Και εκείνα που βρίσκαμε όλα αυτά τα χρόνια πηγαίνουν τώρα σε άλλες χώρες της Μεσογείου, που τους καλοδέχονται με μισθούς και με το κάτι παραπάνω... για να μην τους φύγουν. Εμείς απλά τα βλέπουμε και τα συζητάμε όχι μέσα στη Βουλή. Μόνο στο καφενείο της...
Να συμφωνήσουμε, επίσης, ότι καταστρέψαμε τη βιομηχανική μας παραγωγή γιατί έπιναν το αίμα του εργάτη... Και τη βιοτεχνική, την τελευταία 10ετία, γιατί δεν είχαμε τίποτε άλλο να τρυγήσουμε και να βγάλουμε φόρους, να πληρώσουμε το κράτος και τους διορισμούς.
Να συμφωνήσουμε, τέλος, ότι σε αντίθεση ακόμη και με την Τουρκία είμαστε η Βαλκανική χώρα που “κρέμεται” από τις εισαγωγές. Μέχρι λίγα χρόνια πριν, αν δεν κάναμε εισαγωγή και ηλεκτρικού ρεύματος, θα ήμασταν με λάμπες πετρελαίου στην περιφέρεια. Και αν δε βρίσκαμε εισαγμένα κρεμμύδια και πατάτες, θα ψαχνόμαστε στην αγορά...
Οπότε με δεδομένα όλα αυτά (που δε δικαιολογούνται από την όποια ανάλυση και δεν επιδέχονται απάντηση και εξηγήσεις), ήταν φυσικό να χάσουμε τον μπούσουλα στην ακρίβεια, αφού χάσαμε ήδη τον μπούσουλα και στην αισχροκέρδεια.
Τι άλλο μπορεί να δώσει πειστική απάντηση, όχι στην ακρίβεια στα καύσιμα - που έκανε τα ακροβατικά της... και τα συνεχίζει για να φέρει τα επίπεδα που τη συμφέρει να μείνει - αλλά στα τρόφιμα και στα διάφορα άλλα, που ψάχνουν και αυτά τα υψηλά για να σταθούν για πάντα και να κουνάνε το μαντίλι... Και σε εμάς και στην πολιτική σκηνή. Στο σύνολό της.
Να σταθούμε στα τρόφιμα
Τι συμβαίνει λοιπόν και φτάνουμε 2ετία μιας συνεχούς ακρίβειας χωρίς να ξέρουμε από πού ξεκινάει και πού καταλήγει; Τι συμβαίνει όταν τον Ιούνιο ο πληθωρισμός πέφτει 1,8%, αλλά η ακρίβεια στα τρόφιμα περνάει το 12%;
Είναι δικές μας απορίες αυτές και τις κουβαλάμε από εδώ και από εκεί χωρίς να τις ελέγξουμε;
Και αν εμείς είμαστε όντως θύματα παραπληροφόρησης, γιατί στην κυβέρνηση το θέμα αυτό έχει προκαλέσει “λιποθυμίες”. Γιατί έχει αναστατώσει τους πάντες. Γιατί ετοιμάζονται δύο οικονομικά υπουργεία να ψάξουν όλη την εφοδιαστική αλυσίδα να δουν πού γίνεται η “κλοπή”. Πώς έχει μεθοδευτεί η αισχροκέρδεια. Πού ακριβώς χάνεται το παιχνίδι των φυσιολογικών ανατιμήσεων.
Δεν ξέρουμε τι θα απογίνει με την κινητοποίηση (εμείς δεν είμαστε καθόλου αισιόδοξοι), γιατί εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με 5 γνωστά ονόματα της ενεργειακής οικονομίας, όπου οι συνεννοήσεις είναι και απλές και εύκολες (όπως και οι κάποιες εισπράξεις φόρων και προστίμων...).
Η δική μας εφοδιαστική αλυσίδα στα τρόφιμα και στα επιλεγμένα από το νοικοκυριό ως είδη πρώτης ανάγκης (έτσι όπως άθλια φρόντισε η πολιτική να τα κάνει με την παραγωγή - γενικά με κάθε παραγωγή - σε όλους τους τομείς της) είναι “λαβύρινθος”.
“Λαβύρινθος” που δεν μπορείς να βαδίσεις με φως... σε όλους τους διαδρόμους του. Θα το δούμε και στην πράξη. Θα φανεί από τα συμπεράσματα που θα μας παρουσιάσουν μαζί με προθέσεις για τη δήθεν πάταξη των φαινομένων. Δε θα αργήσουν.
Μέχρι τότε όμως; Μέχρι να ψάξουμε να βρούμε πού χωλαίνει η περιβόητη εφοδιαστική μας αλυσίδα και να την κόψουμε εκεί που οι “κρίκοι” της οδηγούν στην αισχροκέρδεια, τι κάνουμε; Μένουμε με την εμπιστοσύνη μας ατόφια προς τους χειρισμούς αυτούς των αρμοδίων και όλα καλά;
Τι να κάνουμε; Να ακούσουμε εκείνη την πλευρά των επιτελικών που σιγοψιθυρίζουν ήδη ως ανάγκη να δούμε ξανά την υπόθεση της κατάργησης του ΦΠΑ. Γιατί υπάρχουν αυτοί οι κάποιοι (εντός των κυβερνητικών τειχών...) που δεν έχουν πεισθεί ότι η Ισπανία απέτυχε στο ίδιο θέμα. Και ότι η απόφασή της ήταν μόνο πολιτική...
