iphone app
android app
iphone app android app
Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου 2017
Γιάννης Κότσιρας

"Η σιωπή, είναι αχαριστία"


Ο Γιάννης Κότσιρας είναι ίσως ο σπουδαιότερος ερμηνευτής της γενιάς του. Συνεπής πάντα με τους στόχους του και τα όνειρά του, συνεπής όμως και με την... ευθύνη του απέναντι στον κόσμο που τον ακολουθεί, τον στηρίζει και τον κρατά πάντα ψηλά. Όμως, ο Κότσιρας, πέρα από φωνή και ψυχή, διαθέτει και προσωπικότητα. Τώρα, στα δύσκολα, βγαίνει μπροστά. Χωρίς υπερβολές, χωρίς κραυγές. Με ψυχραιμία και με την "καθαρότητα" της σκέψης του λέει την αλήθεια. Με αφορμή τις δύο live παραστάσεις του στην «ΠΥΞΙΔΑ», σήμερα και αύριο, μιλήσαμε μαζί του για τη μουσική, τη δισκογραφία, την κρίση...


Συνέντευξη στη Μαίρη Καριωτάκη



Είμαστε εν αναμονή της καινούργιας σας δουλειάς με την Εστουντιαντίνα, με τίτλο "Η Σμύρνη του έρωτα". Πρόκειται για δίσκο που θα μας ταξιδέψει στα τραγούδια από τις χαμένες πατρίδες;

«Δε μου αρέσουν ιδιαίτερα αυτοί οι χαρακτηρισμοί. Χαμένο είναι κάτι που δεν μπορείς να το βρεις και κάτι που έχει σβηστεί ολοκληρωτικά. Δεν αισθάνομαι πως ο πολιτισμός της Σμύρνης, της Κωνσταντινούπολης ή της Αλεξάνδρειας είναι χαμένος. Το σίγουρο είναι πως μέσα από αυτή τη δουλειά θα ξυπνήσουν μνήμες, αρώματα που στον υλισμό που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη εποχή έχουν παραγκωνιστεί στο βάθος της ψυχής μας».

Απείχατε από τη δισκογραφία πολύ καιρό. Γιατί; Δε βρίσκατε τραγούδια που να σας καλύπτουν;

«Δεν είναι εύκολο να βρεις καλά τραγούδια πια. Η κρίση της μουσικής αλλά και η κατάργηση ουσιαστικά του CD και της δισκογραφίας γενικότερα έχουν οδηγήσει τους δημιουργούς να μη μοιράζονται πια τα τραγούδια που γράφουν. Αν γράφουν πια. Βλέπετε, ο δημιουργός ζει από τα δικαιώματα των πωλήσεων. Από τη στιγμή που αυτό το έρεισμα πλέον δεν υπάρχει... Το είχα επισημάνει πριν από πολύ καιρό, πως η πειρατεία και η απαξίωση της μουσικής δημιουργίας θα οδηγήσουν σε αυτή την κατάσταση».

Νιώθετε ότι τώρα, μετά από τόσα χρόνια στη δισκογραφία και τόσες επιτυχίες, "δικαιούστε" ν' ασχοληθείτε και με πράγματα, ας πούμε, λιγότερο εμπορικά;

«Καλά κάνατε και βάλατε τον όρο "ας πούμε" πριν το εμπορικά. Κανείς δεν ξέρει τι είναι εμπορικό και τι όχι πια. Σας θυμίζω πως δύο δίσκοι που είχα κάνει, και μιλώ για την επανεκτέλεση του "Άξιον Εστί" και του "Δρόμου" του Πλέσσα, παρότι ο καθένας τους είχε ξεπεράσει το 1 εκατ. σε πωλήσεις με την πρώτη εκτέλεση, ξανάγιναν χρυσοί και πλατινένιοι. Αυτό που έχει σημασία είναι τι αφήνει ο καθένας πίσω του».


Σας ακούω πάντα και πάντα σας παρακολουθώ κι έχω την αίσθηση ότι τον τελευταίο καιρό είστε πιο "μεγάλος". Με την έννοια ότι τη δύναμη που σας δίνει ο κόσμος του τη γυρίζετε πίσω. Το 'χω "πιάσει" σωστά;

«Έχετε δίκιο. Είναι κάτι που συνέβη αυθόρμητα και χωρίς δεύτερη σκέψη. Νιώθω και βιώνω καθημερινά πως ο κόσμος που μας στήριξε σε εποχές ευφορίας και καλοπέρασης αυτή τη στιγμή είναι φιμωμένος και θυμωμένος και δεν μπορεί να βρει εκφραστές. Αισθάνομαι λοιπόν πως ο δημόσιος λόγος που μας έδωσε, το μικρόφωνο που μας χάρισε τόσο απλόχερα, τώρα είναι η στιγμή να του το ανταποδώσουμε. Τώρα που μας έχει ανάγκη. Και μέσω της μουσικής αλλά και μέσω του λόγου μας».


Το ότι είστε ένα βαθιά πολιτικοποιημένο πρόσωπο το ψυχανεμιζόμασταν. Τώρα όμως το ξέρουμε θετικά. Ποια ανάγκη σας σάς οδήγησε στο να βγείτε μπροστά και να μιλήσετε αυτή τη δύσκολη περίοδο για τη χώρα;

«Η τεράστια σιωπή που είχε καλύψει το χώρο της μουσικής. Το ότι ενώ ξαφνικά και τόσο βίαια οι πολιτικοί πέταξαν τις μάσκες του γλυκανάλατου και ελπιδοφόρου ηγέτη και πήραν τον ταιριαστό ρόλο σε αυτούς του δημίου - οι καλλιτέχνες και γενικά οι άνθρωποι που έχουν δημόσιο λόγο σιώπησαν χαρακτηριστικά. Δεν ξέρω τι τους οδήγησε σε αυτό. Καταλαβαίνω πως όσοι μιλάνε κινδυνεύουν να απομονωθούν και να εξευτελιστούν από το πολιτικό και δημοσιογραφικό σύστημα, όμως εγώ αυτό το βόλεμα και τη σιωπή μόνο ως αχαριστία μπορώ να το χαρακτηρίσω. Κι εγώ δεν υπήρξα ποτέ αχάριστος σε όσους με βοήθησαν».


Αλήθεια, εσείς έχετε καταλήξει στο τι ακριβώς πήγε στραβά, τι κάναμε λάθος και φτάσαμε σ' αυτό το σημείο;

«Ευθύνες υπάρχουν πολλές και σε όλους μας. Η βασική όμως δική μας ευθύνη είναι η απαξίωση της ψήφου μας. Γνωρίζοντας πως έχουμε να κάνουμε με απατεώνες, συνεχίζαμε να τους ψηφίζουμε, ξεπουλώντας ουσιαστικά την ψήφο μας άλλοτε για ένα κομμάτι ψωμί, άλλοτε για μία θέση στο Δημόσιο και άλλοτε για να βολέψουμε το αυθαίρετό μας. Από εκεί και πέρα όμως όλες οι σοβαρές ευθύνες ανήκουν στα πολιτικά πρόσωπα και ειδικά σε όσους κυβέρνησαν. Διότι πλέον δεν μιλάμε για κάποιες μίζες ή κάποια απατεωνιά. Μιλάμε πλέον για το ξεπούλημα της Ελλάδας. Κάτι που υπό άλλες συνθήκες ή σε κάποια άλλη χώρα θα χαρακτηριζόταν ως εθνική μειοδοσία».

Πιστεύετε ότι μπορεί αυτή η κρίση να είναι και μια ευκαιρία; Ν' αλλάξουν τα κακώς κείμενα; Ν' αλλάξουμε (προς το καλύτερο) εμείς οι ίδιοι;

«Αυτό είναι σίγουρο. Σε όλα τα επίπεδα θα υπάρξει αυτό το ξεκαθάρισμα. Κυρίως όμως σε εμάς τους ίδιους τους πολίτες. Η αδιαφορία, ο ωχαδερφισμός και η πλήρης ανοχή στα λαμόγια είτε προέρχονται από το πολιτικό σύστημα είτε μέσα από την κοινωνία σιγά-σιγά θα πάψουν. Και ευελπιστώ πως θα υπάρξει και η ανάγκη της αναζήτησης της ποιότητας σε όλες μας τις δραστηριότητες. Από τη μουσική και το θέατρο, μέχρι το φαγητό και τις διακοπές μας».

Μια και είναι της μόδας η φράση, εσείς έχετε κόκκινες γραμμές;
«Δεκάδες θα έλεγα. Κυρίως σε ό,τι έχει να κάνει με την αισθητική και την ποιότητα. Η διαφορά με την πολιτική είναι πως εγώ τις τηρώ»...

Η συζήτησή μας γίνετε με αφορμή τις δύο live παραστάσεις σας στην «ΠΥΞΙΔΑ», στις 7 και 8 Φεβρουαρίου, και δεν μπορώ να μη σας ρωτήσω τι είναι αυτό που σας κάνει να "φλέγεστε" πάνω στη σκηνή;

«Δύο μόνο πράγματα. Οι καλοί μουσικοί, που φέτος είμαι πολύ τυχερός που είναι μαζί μου, και η διάθεση του κόσμου. Το "On The Road" για εμάς είναι ανάγκη έκφρασης και όχι απλά μια συναυλία που διαρκεί δυο ώρες. Μέσα από τα τραγούδια λέμε τα πιστεύω μας, τη γνώμη μας και τα όνειρά μας. Θα το καταλάβετε όταν έρθετε»...


Γιάννης Κότσιρας, Δημήτρης Μητροπάνος, Δημήτρης Μπάσης. Τελικά το λαϊκό τραγούδι είναι η "βάση" όλων;

«Δε μου αρέσει να είμαι απόλυτος σε τίποτα. Για τη συγκεκριμένη συνεργασία όμως το λαϊκό τραγούδι είναι η βάση. Το στήριγμα και η ιδεολογία. Το λαϊκό τραγούδι δεν είναι απλά μουσική. Είναι ιδεολογία, όπως το ρεμπέτικο, η ροκ, η ραπ ή και η house. Ασχέτως εάν στη χώρα μας όλα αυτά έχουν χάσει το νόημά τους, καθώς το λαϊκό έγινε τουρκοφόλκ και καθώς η ροκ και η ραπ από κοινωνικό κίνημα έγιναν καψουροαμανέδες μαϊμούδων».

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση