iphone app
android app
iphone app android app
Παρασκευή 22 Σεπτεμβρίου 2017

ΑΡΘΡΟ ΤΡΙΓΩΝΗ


ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΤΡΙΓΩΝΗ


Όλο και στενεύουν τα χρονικά περιθώρια για την αναστήλωση της ημικατεδαφισμένης σήμερα Ελλάδας. Μόνο που αυτό δε φαίνεται να το αντιλαμβάνονται όλοι. Υπάρχουν πολλοί, λ.χ., που νομίζουν πως η Μέρκελ, ο Σαρκοζί, η Λαγκάρντ και οι λοιποί θα εξακολουθήσουν μια ζωή να μας δανειοδοτούν, για να μπορεί το πτωχευμένο και καταληστευμένο ελληνικό Δημόσιο να πληρώνει μισθούς και συντάξεις...
Είδαμε τι έγινε ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου. Ένας χαμός!.. Ήταν όμως αναμενόμενα όλα όσα συνέβησαν. Η "Νέα Κρήτη", τουλάχιστον, από μέρες είχε προειδοποιήσει, από την πρώτη σελίδα της, με τεράστια γράμματα, πως υπήρχαν φόβοι για επεισόδια...
Ο κόσμος ξεσηκώθηκε. Και το δυστύχημα είναι πως κάποιοι κυβερνητικοί παράγοντες, όπως ο Χρ. Παπουτσής για παράδειγμα, απέδωσαν τον ξεσηκωμό σε «μειοψηφίες». Κατά τον κ. Παπουτσή δηλαδή, και όσους σκέφτονται όπως εκείνον, η "πλειοψηφία" του ελληνικού λαού αισθάνεται σήμερα πανευτυχής... Καλά, δεν ξέρουν οι άνθρωποι αυτοί, που λένε μάλιστα πως υπηρετούν την πολιτική, ότι πάντα οι μειοψηφίες καθορίζουν τα γεγονότα και τις εξελίξεις; Οι λίγοι μπαίνουν μπροστά, κύριε Παπουτσή, και χαράζουν το δρόμο, τον οποίο στη συνέχεια ακολουθούν οι πολλοί.
Εδώ όμως προκύπτει το μέγα ερώτημα: Ποιο δρόμο προσπαθούν να χαράξουν αυτοί που πετούσαν αβγά και γιαούρτια εναντίον των "επισήμων" την περασμένη Παρασκευή, κραυγάζοντας συνθήματα κατά της νέας υποδούλωσης της χώρας μας στους Ευρωπαίους; Τι σκοπούς έχουν; Πού βαδίζουν, και πού θέλουν να σπρώξουν κι εμάς τους υπόλοιπους να πάμε; Έχουν κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο στο νου τους; Έχουν επιλέξει κάποιο συγκεκριμένο προορισμό;

Το αίμα στο κεφάλι...

Μεταξύ εκείνων που φωνάζουν και διαμαρτύρονται σήμερα βρίσκονται πολλοί άνεργοι, πολλοί νέοι ή και μεσόκοποι που δεν μπορούν να βρουν δουλειά. Βρίσκονται πολλοί καταστηματάρχες, βιοτέχνες ή επιχειρηματίες που αναγκάστηκαν να κλείσουν τις επιχειρήσεις τους ή είναι στα πρόθυρα του λουκέτου. Βρίσκονται πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι που τους απειλεί η "εφεδρεία", ή βλέπουν τους μισθούς τους να γίνονται όλο και πιο πενιχροί. Όλοι αυτοί έχουν κάθε λόγο να αισθάνονται σήμερα απογοήτευση, ανασφάλεια και κατά συνέπεια οργή και αγανάκτηση. Γιατί βλέπουν πως περνούν οι μέρες και οι μήνες, και τίποτε δε βελτιώνεται. Αντίθετα, όλα βαδίζουν από το κακό στο χειρότερο. Κι αυτή η οδυνηρή διαπίστωση ανεβάζει το αίμα στα κεφάλια...
Είχαμε, βλέπετε, όλοι συνηθίσει, τα τελευταία τριάντα χρόνια, τους πολιτικούς μας να μην κάνουν άλλη δουλειά παρά να μας χαϊδεύουν τα αφτιά. Να μας υπόσχονται διορισμούς στο Δημόσιο ή προσλήψεις στις μεγάλες ιδιωτικές εταιρείες, όπως αυτές, ντε, που γιγαντώθηκαν μέσα από το κλεφτοχρηματιστήριο της Αθήνας. Μας έκαναν διαρκώς εξαγγελίες για βελτίωση του επιπέδου ζωής, για αυξήσεις μισθών και συντάξεων, για δάνεια, για ευημερία... Παράλληλα είχαμε συνηθίσει να μας υποδεικνύουν, οι πολιτικοί μας, όχι πώς να δουλέψουμε πιο σκληρά και πιο μεθοδικά, όχι πώς να παράγουμε περισσότερα, ποιοτικότερα και ανταγωνιστικότερα προϊόντα, αλλά πώς να ξεφεύγουμε από την "εντατικοποίηση" της δουλειάς (ή των σπουδών), πώς να υπερδανειζόμαστε, ακόμη κι αν ξέραμε πως δε θα μπορούσαμε μετά να πληρώσουμε τις δόσεις των δανείων. Έκαναν πως δεν έβλεπαν, οι πολιτικοί μας, όταν εμείς δηλώναμε ψευδή στοιχεία για να εισπράξουμε κάθε λογής ευρωπαϊκές επιδοτήσεις ή δήθεν "αναπτυξιακά" κοινοτικά προγράμματα, κι όταν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κατακλέβαμε το Δημόσιο, δηλαδή το ίδιο μας το σπίτι. Κάπως έτσι, ή και χειρότερα, μας είχαν συνηθίσει οι πολιτικοί μας. Γιατί τα ίδια, κι ακόμη χειρότερα, έκαναν κι αυτοί. Αυτοί οι ανεύθυνοι, οι ασυνείδητοι, οι εκτροχιασμένοι πολιτικοί μας. Που, εν γνώσει τους, οδηγούσαν τον κόσμο και τη χώρα στην καταστροφή.

Ο κόμπος έφτασε στο χτένι

Μέχρι που, ξαφνικά, όταν μοιραία ο κόμπος έφτασε στο χτένι, είδαμε το άλλο πρόσωπο της πολιτικής. Όχι όλων των πολιτικών, αλλά εκείνων που έτυχε να βρεθούν στην εξουσία, ακριβώς την ώρα που μπέρδευε ο κόμπος πάνω στο χτένι. Επρόκειτο για το ΠΑΣΟΚ, που μέχρι τότε "έτρωγε τα λυσσακά του", όπως λέει ο λαός, για να φτάσει και να κατακτήσει την εξουσία. Όπως ακριβώς τρώει σήμερα τα λυσσακά της και η ΝΔ, για να διαδεχτεί το ΠΑΣΟΚ...
Από τη μια μέρα στην άλλη, λοιπόν, ο Γιώργος Παπανδρέου βρέθηκε στην ανάγκη, υποχρεώθηκε από τα πράγματα, να αλλάξει τακτική. Να βγάλει τη μάσκα του "καλού" που φορούσε μέχρι και την παραμονή της αναρρίχησής του στην εξουσία, και να αρχίσει να μας μιλά για «υπευθυνότητα», για «αλλαγή πορείας», για «δύσκολη πορεία», κ.λπ. Και, το χειρότερο, με το μαχαίρι που του έβαλαν στο λαιμό οι δανειστές της χώρας, αναγκάστηκε να αρχίσει τη λήψη περιοριστικών μέτρων...


Είχαμε μάθει αλλιώς...

Έλα, όμως, που οι Έλληνες είχαμε μάθει αλλιώς! Οι ίδιοι, που ξαφνικά αποφάσισαν να αρχίσουν το σπρίμωγμά μας, εκείνοι πρώτοι μάς είχαν κακοσυνηθίσει στο αραλίκι και στα δανεικά... Στα δάνεια και στη "μεγάλη ζωή"... Τι έπαθαν λοιπόν, από τη μια στιγμή στην άλλη, να θέλουν να μας τραβήξουν από το τόσο ευχάριστο και συναρπαστικό όνειρο που ζούσαμε, και να μας ξυπνήσουν, οδηγώντας μας σε μια εντελώς διαφορετική και τόσο οδυνηρή πραγματικότητα;
Ίσως να φταίνε οι τύψεις για τον πρότερο ανέντιμο πολιτικό βίο τους. Ίσως φταίει το μαχαίρι που τους έχουν μπήξει στο λαιμό. Ίσως, ίσως, ίσως... Υπάρχουν χίλιοι λόγοι που ενδεχομένως τους υποχρέωσαν να πάνε στην αντίπερα όχθη. Εκεί που θέλουν και προσπαθούν να οδηγήσουν κι εμάς, τους πολίτες αυτής της δύστυχης χώρας.
Όμως, σ’ αυτή, την άλλη πλευρά του ποταμού, ο κόσμος ζει και λειτουργεί διαφορετικά. Εκεί δε χωρούν "εξυπνάδες", ψευτιές και κλεψιές. Εκεί δεν μπορεί να ζήσει ο ένας εις βάρος του άλλου, χωρίς να δουλεύει, χωρίς να παράγει. Εκεί πρέπει να είσαι σοβαρός, υπεύθυνος και νομοταγής πολίτης. Εκεί, το "κράτος" δεν το έχεις απέναντι, αλλά δίπλα σου. Το θεωρείς και είναι κάτι δικό σου. Δεν μπορείς να το κακοποιείς λοιπόν. Είναι εντελώς διαφορετικά τα πράγματα από τα δικά μας εδώ. Και η νοοτροπία των πολιτών είναι διαφορετική. Ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο για μας, το πιο διαφορετικό, το πιο απόμακρο. Η νοοτροπία!.. Το "χούι", που λέμε. Το οποίο, όντως, δύσκολα αλλάζει...
Κάπως έτσι είναι σήμερα τα πράγματα. Εμείς, ως λαός, βρισκόμαστε στη μια όχθη του ποταμού, η "Ευρώπη" βρίσκεται στην απέναντι. Και μας καλούν να αφήσουμε το αραλίκι μας, να μπούμε σε μια βάρκα, να διασχίσουμε τον ποταμό, που είναι άγριος και αφρισμένος, και να πάμε απέναντι. Έχουμε κίνητρα να το επιχειρήσουμε;
Θα μας φάνε οι λύκοι και τα άγρια θηρία αν μείνουμε εκεί που βρισκόμαστε σήμερα, μας λένε όσοι σκέφτονται ως Ευρωπαίοι. Θα ψοφήσουμε της πείνας, απειλούν, γιατί θα πάψουν να μας τροφοδοτούν με βοήθεια και τρόφιμα. Ενώ, αν μπορέσουμε να διασχίσουμε τον αφρισμένο ποταμό, κάτι που δεν είναι καθόλου εύκολο, θα πάμε απέναντι, όπου θα δουλέψουμε, μαζί με τους άλλους Ευρωπαίους, για την εξασφάλιση ενός, όχι πιο ξεκούραστου, αλλά πιο σίγουρου μέλλοντος.
Υπάρχουν βέβαια και οι "άλλοι". Που, δείχνοντάς μας τους αφρούς του άγριου ποταμού, μας προτρέπουν να μείνουμε εκεί που βρισκόμαστε. «Πού θα πάτε;», μας λένε. «Να πέσετε στο αφρισμένο ποτάμι; Θα πνιγείτε! Καθίστε κάτω!». Για τους λύκους και τα άγρια θηρία, που είναι έτοιμα να μας αρπάξουν από το λαιμό, δε μας μιλούν. Αλλά μας λένε πως οι εχθροί μας βρίσκονται απέναντι, στην άλλη όχθη του ποταμού...
Υπάρχει, θα μου πείτε, και ο Αντώνης Σαμαράς. Που θέλει να πάμε απέναντι, αλλά χωρίς να κολυμπήσουμε στο άγριο ποτάμι. Χωρίς να βραχούμε. Υπόσχεται να μας περάσει στην αντίπερα όχθη με ελικόπτερο. Αλλά, όχι ελικόπτερο διαθέτει, αλλά κι αν διέθετε δεν έχει λεφτά ούτε καύσιμα να του αγοράσει...

Να αφήσουμε τη λογική να δουλέψει

Μπροστά σ’ αυτά τα διλήμματα βρισκόμαστε σήμερα, ως λαός και ως χώρα. Λογικά, δε φαίνεται και δεν είναι δύσκολη η επιλογή. Με τη διαφορά ότι δε μας αφήνουν ήρεμους και ήσυχους να επιλέξουμε, με βάση τη λογική, αυτό που θεωρείται σωστό. Προσπαθούν να μας επηρεάσουν με διάφορες παλιομοδίτικες υποσχέσεις και ψευτοδιλήμματα που αντιπαραθέτουν. Ποιοι; Μα, εκείνοι που δε θέλουν να βρέξουν ούτε το δαχτυλάκι τους στο ποτάμι. Εκείνοι που έχουν συνηθίσει στο αραλίκι, στην ακινησία, στην οκνηρία. Εκείνοι που φοβούνται το μέλλον, και μας δείχνουν διαρκώς το παρελθόν. Αυτή είναι η θεωρία τους. Το χθες, αντί του αύριο.
Τι πρέπει να κάνουμε, λοιπόν; Να κηρύξουμε (ένα ακόμη!) εμφύλιο πόλεμο, κι όποια πλευρά "νικήσει" να γίνει το δικό της; Αλίμονό μας αν φτάσουμε ως εκεί! Δεν πρόκειται να φτάσουμε! Δεν υπάρχει καν λόγος να μας απασχολήσει ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Εγώ νομίζω πως αρκεί ένα πράγμα: να προσπαθήσουμε να ηρεμήσουμε, και να αφήσουμε τη λογική μας να δουλέψει! Αν το πετύχουμε αυτό, αν αποφασίσουμε με βάση τη λογική, θα μπορέσουμε να ξεπεράσουμε όλα τα σημερινά διλήμματα και ψευτοδιλήμματα. Και τότε θα τραβήξουμε μπροστά. Γιατί, ακόμη και το χθες μάς υποδεικνύει ότι το αύριο μάς περιμένει! Ακόμα, γιατί, εμείς την πατρίδα μας την αγαπούμε. Και δε θα αφήσουμε να την κατασπαράξουν τα άγρια θηρία.



Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση