iphone app
android app
iphone app android app
Τρίτη 26 Σεπτεμβρίου 2017

ΑΡΘΡΟ Γ. Σαχίνη


ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΑΧΙΝΗ

Ο διασώστης (δανειστής της χώρας) κατάντησε όπως ο ταχυδρόμος (προ ιδιωτικοποίησης) να χτυπάει τρεις φορές. Αφού είδαν και αποείδαν ότι ο "πνιγμένος πιάνεται από τα μαλλιά του" αποφάσισαν το "κούρεμα" κατά 50%, στέλνοντας τους Έλληνες στο "κοινωνικό κρεματόριο" κατά 100%. "Κούρεμα" του χρέους το τρίτο μέσα σε ενάμιση χρόνο, "κρέμασμα" του λαού και στο τέλος να είστε σίγουροι πως καμία λύση δε θα έχει επέλθει στο δημόσιο χρέος. Για την ώρα η Ελλάδα στα "γήπεδα και τις παρελάσεις αυθαδιάζει", αλλά η αντίληψη πως το ευρώ είναι που μας παρασύρει στο βυθό δεν έχει ωριμάσει για λόγους ψυχολογικούς, αλλά και καθαρής προπαγάνδας. Οι περισσότεροι φορτώνουν τα βάρη στην κακή διαχείριση (αναμφίβολα υπήρξε) και όχι πως το πρόβλημα είναι συστημικό.
Αυτή την εβδομάδα καταφτάνουν και οι "επιτηρητές", όχι ως "γκαουλάιτερ" αλλά ως τεχνική βοήθεια, οπότε ο πρωθυπουργός αποφάσισε από το Βαθύ Λασιθίου, εκεί όπου συνευρέθηκε με το "βαθύ" ΠΑΣΟΚ και τους σοσιαλιστές της Αραπιάς (ήταν και ο σύντροφος Ουαλίντ Τζουμπλάντ των Δρούζων του Λιβάνου), πως οι "μπαχαλάκηδες" δεν μπορούν να χωρίζουν τους Έλληνες σε εθνικόφρονες και δουλοπρεπείς... Βέβαια οι "μπαχαλάκηδες" αυτή τη φορά δεν ήταν μόνο ΣΥΡΙΖαίοι, και έτσι η κυβερνητική επικοινωνιακή επίθεση στα παιδιά του Τσίπρα κατέληξε σαν τη γριά "Μαγκούφισσα" του παραμυθιού, αφού στα Τρίκαλα "στα δύο στενά" απεδείχθη πως ήταν δικά τους παιδιά "πράσινα" που έριχναν μπουνιές άνανδρα, πισώπλατα, στο σύγχρονο "Σακαφλιά". Είναι τέτοιος ο εθισμός στη "ζούλα", ώστε ακόμη και οι διαφωνούντες στο ΠΑΣΟΚ αντίσταση κάνουν πισώπλατα και όχι ευθέως.
Αλλά μια ανώτερη ανάλυση υποδεικνύει πως η "νέα κατοχή" δεν είναι με τανκς και αγκυλωτό σταυρό, αλλά με μπανκς (τράπεζες) και το ευρώ. Τότε ήταν τα SS, τώρα τα CDS της χρεωκοπίας. Απειλούν να μετατρέψουν τους εργαζόμενους σε όμηρους σε ένα εργασιακό Νταχάου διαρκείας. Αλλά στο Νταχάου αυτό η μουσική υπόκρουση θα είναι μια παραφθορά του γνωστού τραγουδιού "Μαμά, γερνάω". Συντόμως γενιές και γενιές θα άδουν "Μαμά, πεινάω...".

Τα πολιτικά σενάρια

Η επικείμενη κηδεμονία γεννά ήδη πολιτικά σενάρια, από τους 181 (το Σύνταγμα βέβαια για ζητήματα εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας πάντοτε αυτό απαιτούσε, αλλά οι κυβερνήσεις ποτέ δεν το διατύπωναν έτσι για να μην πουν καθαρά κάθε φορά ότι την εκχωρούσαν) μέχρι τις πρόωρες εκλογές. Το μεν ΠΑΣΟΚ αν αρνιόταν η Ν.Δ. να ψηφίσει μέσα στους 181 για να της το χρεώσει, η δε Ν.Δ. ακριβώς επειδή τώρα θυμήθηκε την εκχώρηση εθνικών δικαιωμάτων, αντίθετα με την εποχή εισόδου στην ΕΟΚ και αργότερα στο Μάαστριχτ, να αρνηθεί να ψηφίσει μέσα στους 181 ώστε να πάμε σε πρόωρες, καταγγέλλοντας το ΠΑΣΟΚ για αυτή την εκχώρηση. Το δεύτερο σενάριο γεννάει θέμα προσφυγής στις κάλπες μέσω δημοψηφίσματος, με ερώτημα αν οι Έλληνες αποδέχονται την εποπτεία των δανειστών και, αν όχι, ότι χάνουν τα ευρώ που τους εξασφαλίζει το εκτός αγορών για μία δεκαετία - κατά τα άλλα τυχόν επιστροφή σε εθνικό νόμισμα αλλά με δική μας νομισματική πολιτική θα μας οδηγούσε εκτός αγορών... Ψιλά γράμματα! Υπάρχει τέλος και το σενάριο του σχηματισμού κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας-ανάγκης, χωρίς τη μεσολάβηση εκλογών, με διάφορες εκδοχές προσώπων σε ό,τι αφορά το σχήμα, ακόμη και για τη θέση του πρωθυπουργού.
Ο πρωθυπουργός από την Κρήτη (με πίκρα έλεγε σε δικούς του πως δεν αντιλαμβάνεται την αρνητική υποδοχή της τελευταίας συμφωνίας που ήταν ό,τι καλύτερο αυτή την περίοδο) ξεκαθάρισε ότι ο «λαός δε θέλει εκλογές αλλά αλλαγές». Ο Σαμαράς κινείται στη γραμμή συμφωνιών και ασυμφωνιών με την τρόικα, από το "όχι" στο "όχι" μέχρι διολισθήσεως στο τελικό "ναι", διότι θα θυμηθεί πως το "κράτος έχει συνέχεια και οι υπογραφές των πρώην πρέπει να τηρούνται από τους επόμενους", ενώ ο Καρατζαφέρης, ως ο κλασικός "λαγός" του συστήματος, θα συνεχίσει το δίπολο "μνημόνιο και περηφάνια". Ρόλο αναζητά και η Ντόρα... Εκτιμά ότι το καλύτερο για αυτήν θα ήταν προ εκλογών τέτοιος ρόλος. Στην Κρήτη, άλλωστε, ξέρουμε καλά πως μετά τη βροχή βγαίνουν τα σαλιγκάρια. Ο Κουβέλης προβάλλει ως η συστημική Αριστερά και ως η βαλβίδα ασφαλείας για την αποσυσπείρωση του ΠΑΣΟΚ, η "συνετή" Αριστερά των μνημονίων. Η άλλη πάλι Αριστερά, αντί για την ανατροπή του συστήματος, ψάχνεται για εκλογικίστικες αντιμνημονιακές συνευρέσεις ή για κομματικές περιχαρακώσεις, με άμεσο στόχο ομοίως την εκλογική καταγραφή.
Συμπέρασμα: Μόνη της αυτή η κατάσταση δεν αλλάζει. Οι αλλαγές από τα πάνω δε σημαίνουν ανατροπή και οι αλλαγές από τα κάτω που θα συνιστούσαν κάτι τέτοιο, όπως έχουμε ξαναπεί, έχουν άγουρα χρόνια ακόμα, σε μια κοινωνία που ακόμη και στις πιο δημοκρατικές αλλαγές της όλο και κάποιον "Μεσσία" περίμενε για να τις πραγματώσει.

Το χρέος και το διακύβευμα

Αλλά το κείμενο συμπερασμάτων της Πέμπτης 27 Οκτωβρίου πουθενά δεν αναφέρει ρητά ότι το "κούρεμα" 50% ταυτίζεται με 100 δισ. ευρώ λιγότερο χρέος της Ελλάδας. Σας προκαλώ αν το βρείτε να με διαψεύσετε δημόσια. Λαλίστατο το κείμενο για "κούρεμα" κατά 50% ελληνικών ομολόγων, που αφορούν κατά 70% αυτά των ασφαλιστικών ταμείων, εταιρειών και ελληνικών τραπεζών, και ολιγότερο για ξένες τράπεζες και εταιρείες διαχείρισης κεφαλαίων, και εφόσον αυτές προσέλθουν εθελοντικά. Τα κράτη της ευρωζώνης είναι βέβαια διατεθειμένα να χορηγήσουν στις ιδιωτικές τράπεζες που θα μετέχουν στο "κούρεμα" 30 δισ. ευρώ και να δώσουν χρηματοδότηση (νέα δάνεια δηλαδή) 100 δισ. ευρώ μέχρι το 2014. Σε αυτά τα 100 δισ., όπως λέει με σαφήνεια η απόφαση, περιλαμβάνεται και η απαιτούμενη κεφαλαιακή αναπλήρωση των ελληνικών τραπεζών. Πουθενά όμως δεν υπάρχει γραπτή αναφορά ότι η Ελλάδα θα κερδίσει 100 δισ. ευρώ από το "κούρεμα" του δημόσιου χρέους. Αντίθετα, οι "17" της ευρωζώνης στην απόφασή τους καθορίζουν ως στόχο, μετά από 10 χρόνια λεηλασίας και πρωτοφανούς λιτότητας του λαού μας, το δημόσιο χρέος της Ελλάδας να πέσει στο 120% του ΑΕΠ, όπως ήταν περίπου το 2009!!!
Όλα αυτά σε μια περίοδο που η διαρκώς αυξανόμενη αντίθεση στον πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης - με τη Γερμανία να γερμανοποιεί την Ευρώπη σε ευθεία απόκλιση όλο και πιο σταθερά όχι μόνο με τη Γαλλία - καθιστά όλο και πιο πιθανή τη διάλυση της Νομισματικής Ένωσης και την κατάργηση του ευρώ με τη σημερινή του μορφή, ως κοινού νομίσματος των "17". Η πιθανότητα για ένα, δύο ή και τρία ευρώ στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με το πρώτο και πιο σκληρό περίπου ως νέο αποικιοκράτη, φαντάζει κοντινή όσο ποτέ άλλοτε, με ορίζοντα όχι περισσότερο από μία διετία. Συγκυρία όχι ευχάριστη, να βγαίνει η ψυχή του ευρώ στη σημερινή του μορφή αλλά την ίδια ώρα να παρασέρνει στο "θάνατο" την ελληνική κοινωνία.

Τα παιχνίδια της μνήμης

Ειρωνεία της τύχης για την Ελλάδα είναι ακόμη πως οι Γερμανοί ξανάρχονται 67 χρόνια μετά, όχι ως στρατιωτική δύναμη κατοχής, αλλά ως οικονομικοί κατακτητές, και μάλιστα τον ίδιο μήνα που έφυγαν (Οκτώβριος του 1944), όταν απελευθερώθηκε η Αθήνα. Το παρελθόν μας, η ιστορία μας, είναι ένα βάρος που το κουβαλάμε ούτως ή άλλως, συνειδητά ή ασυνείδητα, θέλουμε δε θέλουμε... Σαφώς το κουβαλάμε. Οι υπόγειες διαδρομές του μας ακολουθούν, αν δεν τις αντιμετωπίσουμε, δεν τις διαχειριστούμε. Αυτό είναι δεδομένο για τους ανθρώπους, για τις σχέσεις τους, για την ψυχολογία και την ιστορία τους.
Το να γιορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου του 1940 ελάχιστοι θυμούνται ότι κατοχυρώθηκε μέσα στην Κατοχή από το κίνημα της Αντίστασης. Το να μη γιορτάζουμε την απελευθέρωσή μας, δηλαδή τη 12η Οκτωβρίου του 1944, ήταν επίσης απόφαση όλων μας, συνεπεία του εμφυλίου που ακολούθησε στη χώρα, όπως και απόφαση όλων μας ήταν ο νόμος για την άρση των συνεπειών του εμφυλίου, για τον οποίο αποφασίστηκε ότι δε θα λέμε "κομμουνιστοσυμμοριτοπόλεμος", αλλά εμφύλιος.
Σε αυτή την κρίσιμη εποχή, είναι ίσως το πιο κρίσιμο στοιχείο για τις ανατροπές που θα πρέπει να έρθουν από τα κάτω, για να αναδειχτεί το νέο και μαζί του οι νέοι ηγέτες, γέννημα της κοινωνίας και όχι σε δοκιμαστικούς σωλήνες πολιτικής του συστήματος.
Πρέπει να γίνουμε κοινωνία αλληλεγγύης και όχι κοινωνία μέχρι όπου βολεύει το δίκιο του καθένα μας. Αλλιώς, το έργο το έχουμε ξαναδεί... Θα λέμε "βοήθεια, μη φαγωθούμε μεταξύ μας". Σε αυτή την περίπτωση άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Το σύστημα που δεν έχει αυταπάτες θα είναι με αυτούς που ανεξαρτήτως συνθηκών θα περνάνε καλά. Οι άλλοι, οι πολλοί, θα χαθούν ή θα συνθλιβούν κάτω από τη "σιδερένια φτέρνα", που σε μια κοινωνία σε εμφύλια σύρραξη θα είναι πανταχού παρούσα και τα πάντα θωρούσα.

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση