iphone app
android app
iphone app android app
Τρίτη 26 Σεπτεμβρίου 2017

άρθρο Τριγώνη


ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΤΡΙΓΩΝΗ

Άλλο παρέλαση κι άλλο παράλυση. Μπορεί παρελάσεις να μην έγιναν χθες, έχουν παραλύσει όμως οι πάντες και τα πάντα, απ' άκρη σ' άκρη της δύστυχης Ελλάδας.
Είναι πολύ δυστυχισμένη χώρα σήμερα η Ελλάδα. Δυστυχής αισθάνεται ο λαός της. Ένας λαός μουδιασμένος, στριμωγμένος, αποπροσανατολισμένος, τρομοκρατημένος, αγανακτισμένος. Κοντεύει να καταντήσει σαν αγέλη προβάτων, με τους λύκους να έχουν εισβάλει μέσα στο μιτάτο.
Ελπίζω και πιστεύω πως, έστω και στο παρά πέντε, θα γλιτώσουμε αυτή τη μετάλλαξη, που δε μας πάει καθόλου. Μπορεί να έχουμε σήμερα τα μαύρα μας τα χάλια, ως λαός και ως χώρα, πρόβατα όμως δεν πρέπει να καταντήσουμε. Αλλά αυτό θα εξαρτηθεί από εμάς, και μόνο από εμάς.
Όλα θα εξαρτηθούν από εμάς. Και η συνέχιση του κατήφορου, και το φρενάρισμα στο χείλος του γκρεμού, και η στροφή 180 μοιρών που απαιτείται στην περίπτωσή μας.
Όταν κάποιος κουτρουβαλά προς το γκρεμό σημαίνει πως τον έχει πάρει η κάτω βόλτα, όπως λέμε. Αν με μεγάλη προσπάθεια καταφέρει να γαντζωθεί από κάπου και να σταματήσει στο χείλος της αβύσσου, εννοείται πως δε θα πρέπει να παραμείνει πολλή ώρα εκεί, αλλά όσο πιο γρήγορα μπορεί να στρίψει το σώμα του, και να αρχίσει σιγά-σιγά να σκαρφαλώνει προς τα πάνω. Να φύγει από το επικίνδυνο σημείο, για να μη γλιστρήσει και γκρεμιστεί τελικά.
Μπορεί να είναι μεγάλη η κατηφόρα στην οποία παρασυρόμαστε σήμερα, όμως σίγουρα μπορούμε να φρενάρουμε. Αρκεί να απλώσουμε χέρια και πόδια για να κρατηθούμε από κάπου. Ας αφήσουμε το ένστικτό μας να λειτουργήσει, όπως έχει συμβεί πάρα πολλές φορές στο μακρύ παρελθόν μας. Κι άλλες φορές έχουμε κινδυνέψει, και πάντα τη γλιτώσαμε. Γιατί να φοβηθούμε τώρα, που υπάρχουν και κάποια μέσα στη διάθεσή μας τα οποία δεν τα είχαμε παλιά;
Τα χθεσινά θλιβερά επεισόδια στις παρελάσεις έδιναν την εντύπωση πως όσοι πρωταγωνιστούσαν σ' αυτά απλώς φώναζαν "βοήθεια" την ώρα που κουτρουβαλούσαν. Αντί να προσπαθήσουν από κάπου να πιαστούν για να σωθούν, περιορίζονταν σε ύβρεις και κατάρες εναντίον εκείνων που θεωρούσαν ότι τους έσπρωξαν στον κατήφορο. Έτσι, όμως, απλώς... αποχαιρετάς τον κόσμο. Και πάει, το 'χασες το παιχνίδι. Γκρεμοτσακίζεσαι...
Εμείς, οι πολλοί, δε θα κάνουμε το ίδιο. Θα αντισταθούμε. Κοιτάξτε, γύρω μας, ενώ γλιστράμε προς τα κάτω, πόσα κλαδιά υπάρχουν. Ας απλώσουμε χέρια και πόδια, ας πιαστούμε από το πιο γερό. Θα ματώσουμε, μα δεν πειράζει. Καλύτερα να ματώσουν τα χέρια και τα πόδια μας, παρά να χαθούμε! Μόλις λοιπόν πιαστούμε απ' το πιο γερό κλαδί που θα βρεθεί μπροστά μας, ας γυρίσουμε αστραπιαία το σώμα μας προς την αντίθετη κατεύθυνση. Σιγά και προσεκτικά, ας αρχίσουμε την αναρρίχηση προς τα πάνω. Πόντο-πόντο, πατώντας από πέτρα σε πέτρα, καλά γαντζωμένοι, να ξεφύγουμε μακριά από τον γκρεμό! Κι όταν φτάσουμε σε ασφαλές σημείο, όταν η πορεία μας ομαλοποιηθεί ξανά, όταν δε διατρέχουμε κίνδυνο να παραπατήσουμε και να ξαναβρεθούμε στο χείλος της αβύσσου, τότε ας κάνει ο καθένας ό,τι τον φωτίσει ο Θεός. Ας φωνάξουμε τότε, ας μουγκρίσουμε, ας κλάψουμε, ας γελάσουμε. Θα έχουμε τα περιθώρια κάθε δράσης και αντίδρασης.
Λοιπόν; Τι λέτε; Είναι δυνατό να εγκαταλείψουμε τους εαυτούς μας να κουτρουβαλούν προς τα κάτω; Επειδή ίσως κάποιοι θέλουν να μας δουν να γκρεμοτσακιζόμαστε;
Ε, δε θα τους κάνουμε το χατίρι! Εμείς, ως Ελλάδα και ως Έλληνες, έχουμε ακόμη πάρα πολύ δρόμο να διανύσουμε. Σίγουρα θα προχωρήσουμε μπροστά. Το αξίζουμε. Και το μπορούμε!

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση