iphone app
android app
iphone app android app
Τρίτη 26 Σεπτεμβρίου 2017

ΑΡΘΡΟ Ρ. Μωραίτη


ΤΗΣ ΡΑΝΙΑΣ ΜΩΡΑΪΤΗ

Δε σκέφτομαι τίποτα. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ήττα μου και ταυτόχρονα η μεγαλύτερη νίκη τους. Νίκη επί του μυαλού μου, της σκέψης, της θέλησης, της προσπάθειας που με έμαθαν από παιδί ότι πρέπει να κάνω, βλέποντας πάντα το καλύτερο από μένα... και αυτό να προσπαθώ να ξεπεράσω. Μόνο που αυτό μου το έλεγαν... κάποτε. Σήμερα οι όροι άλλαξαν. Το περιβόητο "Βλέπε το καλύτερο και κυνήγα το όνειρό σου" έγινε πια.... "Κοίτα πόσο χειρότερα είναι οι άλλοι". Και τι να κυνηγήσω; Να κυνηγήσω για να παγιώσω αυτό που είμαι; Να μείνω στάσιμη σε μια κατάσταση που καθημερινά με πληγώνει; Μια κατάσταση που όλο πιο πίσω οδηγεί ολόκληρη την κοινωνία; Αυτό θέλω; Τι θα πω στα παιδιά μου όταν μου ζητήσουν εξηγήσεις; Τι θα τους πω ότι έκανα για να ζήσουν αυτά καλύτερες μέρες; Τι θα πω στους φίλους μου, που τους βλέπω άνεργους, να έχουν περάσει τα 35 και να μην έχουν να αγοράσουν την εφημερίδα για να διαβάσουν αυτά που για εκείνους γράφω αυτή την ώρα; Τι θα πω στους γονείς μου, που πλήρωσαν ακριβά στο σώμα τους τις δεκαετίες εργασίας; Τι θα τους πω την επόμενη φορά που θα καταλάβω ότι δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στις ανάγκες;
Μια γενιά, δυο γενιές, τρεις και βάλε ακόμη, που δεν κοιτάζουν στα μάτια κανένα μνημόνιο, κανένα "κούρεμα" και καμιά συμφωνία... γιατί πολύ απλά βρέθηκαν να πασχίζουν να ζήσουν και να θεωρούν ότι πια είναι τόσο ΜΙΚΡΟΙ για να πολεμήσουν και να αλλάξει κάτι!
Απ' όλα όμως πιο πολύ με τρομάζει αυτό που θα πρέπει να εξομολογηθώ σε μένα όταν θα κάνω το λογαριασμό. Τα παιδιά μου θα πάρουν το δρόμο τους (ο καθένας μας γεννιέται με το ριζικό του). Στους φίλους μου θα πω υπομονή και θα απλώσω τον ώμο μου να κουρνιάσουν. Στους γονείς μου θα πω ότι τουλάχιστον κατάφεραν να γευτούν μεγάλες χαρές.
Σε μένα όμως τρομάζω να απαντήσω γιατί τότε ξέρω ότι δε θα έχω το περιθώριο να υποκριθώ. Γι' αυτό δε σκέφτομαι. Γερμανοί, Γάλλοι, Βρετανοί, Ισπανοί, Έλληνες... Όλοι στο ίδιο καλάθι. Όλοι στο καλαθάκι αυτό που μας έχουν τοποθετήσει... άλλους απλά πιο ευρύχωρα και άλλους σαν τις σαρδέλες. Δεν έχω να χωρίσω κάτι με το Γερμανό που ζορίζεται, το Γάλλο που πονάει ή τον Ισπνό που προβληματίζεται. Εκεί νιώθω την Ευρώπη πολύ μέσα μου.
Όταν όμως βλέπω τους "ταγούς" να ισοπεδώνουν την ιστορία μου και να με αποκαλούν "ψεύτη, κλέφτη και τεμπέλη" εξοργίζομαι. Εξοργίζομαι γιατί σκέφτομαι ότι όλοι κάτω από τον ίδιο ήλιο έχουμε απλώσει τα όνειρά μας, αλλά εδώ, σε αυτό τον τόπο, οι άνθρωποι για να κοιτάξουν τον ήλιο κατάματα, πέρασαν πολλά... πάρα πολλά χρόνια και κακουχίες. Όχι, δεν είμαι και δε θα γίνω το ίδιο με τους άλλους Ευρωπαίους, όταν ξέρω πως την περίοδο που ο προπάππους μου έφευγε διωγμένος από τη Μικρασία άλλοι ήδη χαίρονταν προνόμια.
Δε θα γίνω ποτέ το ίδιο, γιατί και ο παππούς μου, που σκοτώθηκε στον πόλεμο με τους Γερμανούς και άφησε ένα ορφανό παιδί μόλις ενός έτους, θα μπορούσε στη Γερμανία ή τη Γαλλία να χαίρει άκρας υγείας. Όχι, δεν ντρέπομαι που σκέφτομαι έτσι. Δεν ντρέπομαι, γιατί παρά τη φτώχια και τη "σαπίλα" της χώρας μου... γνωρίζω όπως όλοι οι Έλληνες που αναγκάζονται να μη σκέφτονται τώρα.... Ότι πολλά από αυτά που ζούμε εμείς σήμερα και μοιάζουν με αυτά που πέρασαν ο προπάππους και ο παππούς μας... δε θα αναγκαζόμασταν να τα περάσουμε αν ο προπάππους της Μέρκελ και του Σαρκοζί είχαν πληρώσει για τις πράξεις τους. Εγώ λοιπόν αυτό το δάχτυλο που σαν όπλο τεντώνουν μπροστά μου... το αγνοώ. Συνεχίζω να ζω και να παλεύω ακόμη και σιωπηλά. Ελπίζοντας ότι έρχεται η ώρα που η σκέψη θα επανέλθει. Γιατί απλά τώρα είναι η ώρα του μουδιάσματος που ετοιμάζεται να αποχωρήσει!

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση