iphone app
android app
iphone app android app
Τρίτη 26 Σεπτεμβρίου 2017

άρθρο Μιχάλη Καπαρού


ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΠΑΡΟΥ

Ο μεγαλύτερος φόβος της λεγόμενης "γενιάς του Πολυτεχνείου" είναι η φθορά της εικόνας που είχαν. Πρόκειται για μια εικόνα που άμεσα ή έμμεσα την επέβαλαν και δυστυχώς ποτέ δεν ενέπνευσαν. 2011, πλέον μπάλα παίζουν τα παιδιά των παιδιών του Πολυτεχνείου. Οι βετεράνοι τρέμουν για την εικόνα τους, που την γκρεμίζουν τα ίδια τους τα παιδιά. Γιατί όμως την γκρεμίζουν; Γιατί είναι το μοναδικό πράγμα που μπορούν να κάνουν. Είναι εγκλωβισμένα σε αδιέξοδο, τοίχος μπροστά, χωρίς διαφυγή. Άρα μόνο να γκρεμίσουν μπορούν. Θέλουν να σπάσουν το σάπιο οικοδόμημα της γενιάς του Πολυτεχνείου. Είναι τόσο δυνατό όλο αυτό που ζούμε σήμερα, ακριβώς επειδή είναι ενστικτώδες. Ακόμη και το πιο ήσυχο και αγαθό ον στον κόσμο, αν βρεθεί εγκλωβισμένο χωρίς διαφυγή, τότε θα επιτεθεί. Η ενστικτώδης αντίδραση είναι ο πιο επιθετικός μηχανισμός άμυνας.
Τα παιδιά των παιδιών του Πολυτεχνείου κατηγορούνται ότι δεν χτίζουν, παρά μόνο γκρεμίζουν. Γκρεμίζουν τσιμέντο, όμως, για να δουν φως, γκρεμίζουν το βρόμικο παρελθόν για να αντικρίσουν το καθαρό μέλλον, γκρεμίζουν την επιφάνεια για να ζήσουν την ουσία... Κυρίως, όμως, ξεριζώνουν την εικόνα, γεγονός που τρέμει η λεγόμενη "γενιά", όπως προείπαμε. Αυτή η γενιά δεν αντιδράει, κάθεται αναπαυτικά στον καναπέ και συνεχίζει να προκαλεί. Απογοητεύεται που τα παιδιά της σηκώνουν κεφάλι και προχωρούν, έστω και αργά, έστω και δύσκολα. Αυτή η "γενιά" είναι υπεύθυνη και το ξέρει. Αντί να υπερηφανεύεται για τα παιδιά της, ντρέπεται γιατί το μόνο που τη νοιάζει είναι η εικόνα, η θέση και η λεζάντα της. Από αγκάθι βγαίνει ρόδο, κυρίες και κύριοι.



Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση