iphone app
android app
iphone app android app
Κυριακή 24 Σεπτεμβρίου 2017

ΑΡΘΡΟ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ ΝΙΚΟΣ


ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗ, ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑ

Για να κατανοήσουμε καλύτερα το είδος της αντιπολίτευσης που ο πρόεδρος της Ν.Δ. εξασκεί σήμερα, νομίζω πως είναι χρήσιμο να πάει κανείς μερικά χρόνια πίσω και να εξετάσει τον «εθνικά υπερήφανο» τρόπο με τον οποίο ο Αντώνης Σαμαράς χειρίστηκε το Σκοπιανό.
Ο κ. Σαμαράς ήταν εξαρχής από τους πρωτεργάτες της απόλυτης αδιαλλαξίας στο θέμα της ονομασίας. Με σημαία το μη διαπραγματεύσιμο του όρου «Μακεδονία», έπαιξε καθοριστικό ρόλο στις κινητοποιήσεις και στην εθνικιστική υστερία εκείνης της εποχής. Βέβαια και ο κ. Σαμαράς και οι σκεπτόμενες πολιτικές ελίτ είχαν πλήρη γνώση πως η προσκόλληση σε μια εξωπραγματική θέση θα είχε (όπως και είχε) μια σειρά αρνητικές επιπτώσεις: τη διεθνή απομόνωση της χώρας, τη σταδιακή αναγνώριση της ΠΓΔΜ από πολλές κυβερνήσεις με την ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας».
Το ίδιο δεν έκανε στο όνομα της δήθεν υπεράσπισης της ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία; Με ενέργειες και πρωτοβουλίες που έκαναν πιο δυσχερή τη θέση της ελληνικής μειονότητας. Με την πολιτική του δεν άνοιξε τον ασκό των μειονοτικών προβλημάτων στα Βαλκάνια, που οδήγησε σε αναγκαστική μετεγκατάσταση χιλιάδες Βαλκάνιους και τη μετακίνηση πολλών εξ αυτών προς τη χώρα μας; Ενίσχυσε έτσι ουσιαστικά τις επιδιώξεις και σχεδιασμούς των μεγάλων δυνάμεων για αλλαγή του πολιτικού-εθνικού και πολιτισμικού χάρτη των Βαλκανίων.
Με άλλα λόγια, η εμμονή στις μαξιμαλιστικές ενέργειες έκανε τη χώρα μας από διαιτητή των βαλκανικών εξελίξεων συστατικό μέρος του βαλκανικού προβλήματος. Ο Αντώνης Σαμαράς, από όσο ξέρω, δεν παραδέχθηκε ποτέ τα λάθη του. Ως υπερήφανος «νεο-μακεδονομάχος» απλώς σιωπά ή μάλλον απλώς έχει βάλει το σκοπιανό και τα άλλα προβλήματα απλά κάτω από το χαλί.
Παίρνοντας τώρα εκείνη την περίοδο στην τωρινή πραγματικότητα, το ίδιο μαξιμαλιστικό και συγχρόνως λαϊκίστικο στυλ του κ. Σαμαρά μπορεί κανείς να διακρίνει στην εμμονή του να μην υποστηρίξει την κυβερνητική ύστατη προσπάθεια αποφυγής της χρεωκοπίας. Δεν αντιλαμβάνεται την κρίση ως εθνικό πρόβλημα, αλλά ως ευκαιρία ανατροπής των πολιτικών συσχετισμών. Τη στιγμή μάλιστα που όλοι πια αναγνωρίζουν, τα στοιχεία δείχνουν και οι «ομογάλακτοί» του Ευρωπαίοι ομολογούν τις τεράστιες ευθύνες της κυβέρνησης Καραμανλή για το δημοσιονομικό εκτροχιασμό και για την κρίση χρέους και δανεισμού της χώρας μας.
Τη στιγμή που όλοι αναγνωρίζουν την ανάγκη για μεγάλες διαρθρωτικές αλλαγές στο κράτος, το πολιτικό σύστημα, για εξορθολογισμό των δαπανών, για ένα άλλο παραγωγικό μοντέλο, ο κ. Σαμαράς υποστηρίζει ή «κλείνει» το μάτι σε συντεχνιακά αιτήματα (ΤΑΞΙ, φορτηγά, απόστρατοι, γιατροί ΙΚΑ κ.λπ.), ενισχύει και δημιουργεί μια εστιασμένη κοινωνική αντίδραση για κάθε αλλαγή.
Ο πρόεδρος της Ν.Δ. επιμένει στην αδιάλλακτη θέση του με το επιχείρημα πως δε θέλει να είναι συνυπεύθυνος μιας «λανθασμένης» πολιτικής. Ο ίδιος δε απροκάλυπτα δηλώνει : «Δε θα χορέψω με την κυβέρνηση το ταγκό της χρεωκοπίας». Αλήθεια αν η φυγή του Καραμανλή του νεότερου ήταν λιποταξία, η δική του στάση τι άλλο είναι από άρνηση για συνεισφορά στη σωτηρία της χώρας;
Η στάση του κ. Σαμαρά θυμίζει την ιστορία του επιβάτη που αδιαφορεί για το αεροπλάνο που πέφτει μια και δεν είναι δικό του. Κάπως έτσι αντιδρά ο Αντώνης Σαμαράς. Αν χρεωκοπήσουμε δε φταίει αυτός, άρα δεν υπάρχει λόγος να βάλει πλάτη για να αποφευχθεί το μοιραίο. Υπάρχει βέβαια το επιχείρημα πως μια ριζική αναδιαπραγμάτευση είναι εφικτή. Ο τρόπος όμως που αντέδρασε η τρόικα στην πρόσφατη προσπάθεια του υπουργού Οικονομικών να χειρισθεί τις διαπραγματεύσεις «πολιτικά»/δυναμικά - δηλαδή να θέσει στο τραπέζι των συζητήσεων τη βαθιά ύφεση και τις θυσίες του ελληνικού λαού; - δείχνει ξεκάθαρα ότι δεν υπάρχει περιθώριο για το είδος της διαπραγμάτευσης που ο Αντώνης Σαμαράς ονειρεύεται. Άρα είτε δεν έχει συναίσθηση του τι γίνεται γύρω του είτε θεωρεί τη χωρίς στήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης πτώχευση αποδεκτή λύση. Προκαλεί δε δέος η απύθμενη ανευθυνότητά τους, όταν σε άρθρο στο «Antinews» δημοσιογραφικό ημιεπίσημο όργανο της Ν.Δ. με τίτλο «Έτοιμοι να κάνουμε το άλμα προς τα εμπρός», που γράφει ο Κώστας Ροδινός - πρόκειται για ψευδώνυμο στενού συνεργάτη του κ. Σαμαρά - γράφει ότι πρώτο βήμα μετά το σχηματισμό της κυβέρνησης Σαμαρά είναι να διακόψει τις συνομιλίες με την τρόικα. Δεύτερο βήμα: ο πρωθυπουργός Σαμαράς, με όσους αρχηγούς θέλουν να τον ακολουθήσουν, θα επισκεφθεί Βραζιλία, Ρωσία, Κίνα, Ινδία για τη σύναψη διμερών δανειακών συμβάσεων για να καλυφθούν οι ανάγκες του 2012! Τρίτο βήμα: επιστρέφοντας, καταγγέλλει μνημόνιο και παρεπόμενα και δηλώνει ότι η χώρα θα προετοιμαστεί για να επιστρέψει στις αγορές το 2013! Άραγε σε ποια χώρα ονειρεύεται ο κ. Σαμαράς να ζήσουμε! Στην πρώτη περίπτωση είναι αιθεροβάμων. Στη δεύτερη θέλει την πρωθυπουργία τόσο πολύ, που θεωρεί τις τραγικές επιπτώσεις μιας χρεωκοπίας δευτερεύον ζήτημα.
Τέλος, αυτό που δε μας λέει ο αρχηγός της Ν.Δ. είναι τι γίνεται αν η τρόικα απορρίψει την ιδέα της «ριζικής» αναδιαπραγμάτευσης. Ποιες είναι οι εναλλακτικές λύσεις που προτείνει ο Αντώνης Σαμαράς ; Πάμε πίσω στη δραχμή, βγαίνουμε τελείως από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αναπτύσσουμε στενές σχέσεις με άλλες χώρες και ποιες;
Τέλος, σχετικά με τη διαπραγμάτευση με τους Ευρωπαίους εταίρους - που τυγχάνει να είναι και πολιτικά «ομογάλακτοι» - για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, ποια είναι η θέση του; Και γιατί αρνήθηκε την πρόσκληση του πρωθυπουργού για συμμετοχή στις διαπραγματεύσεις; Σε όλα αυτά, όπως και στην περίπτωση του σκοπιανού και των άλλων προβλημάτων, υπάρχει απόλυτη, εκκωφαντική σιωπή. Το «Ζάππειο 2» δε μας λέει απολύτως τίποτα για τέτοια «πεζά» προβλήματα μιας πραγματικότητας που εξελίσσεται ραγδαία.
Αν ο Αντώνης Σαμαράς ήθελε πραγματικά την εξεύρεση λύσης, θα μπορούσε να βρει στοιχεία σύγκλισης με την κυβέρνηση, όχι μόνο εκεί όπου τα δύο κόμματα έχουν κοινούς στόχους, αλλά και εκεί όπου υπάρχουν σοβαρές διαφωνίες (π.χ. το φορολογικό). Στη δεύτερη περίπτωση η κυβέρνηση και η αξιωματική αντιπολίτευση, κάνοντας αμοιβαίες παραχωρήσεις, θα έπρεπε να δείξουν στον έξω κόσμο ότι οι συγκλίσεις είναι δυνατές. Μια τέτοια κίνηση θα άλλαζε τη διεθνή εικόνα της χώρας. Σε κάθε περίπτωση για το θέμα της φορολόγησης, ο κ. Σαμαράς πρέπει να απαντήσει αν είναι υπέρ της δημοσιονομικής διάσωσης και της φορολογικής δικαιοσύνης, που αποτελεί βασική προϋπόθεση για άρση των σημερινών αδικιών ή αν ενθαρρύνει τη μάχη οπισθοφυλακής, που δίνουν οι δυνάμεις της φοροδιαφυγής και της παραοικονομίας και αν συντάσσεται με το πιο επιθετικό και αντιπαραγωγικό κομμάτι του κεφαλαίου «καζίνο», που βλέπει τη μείωση της φορολόγησής του μόνο σαν εργαλείο για αύξηση των κερδών του, αδιαφορώντας για την ανάγκη ενίσχυσης της επένδυσης και τη συμμετοχή του στην αναπτυξιακή διαδικασία της χώρας και στο ξεπέρασμα της σημερινής κρίσης.
Αυτού του είδους η βραχυπρόθεσμη στρατηγική για συναίνεση δε θα εμπόδιζε σε τίποτα τον αρχηγό της Ν.Δ. σε μια δεύτερη φάση να προωθήσει την ιδέα της διαπραγμάτευσης, αλλά με όρους που θα λαμβάνουν υπόψη τους τα εμπόδια, τους χρονικούς περιορισμούς, τους πολιτικούς συσχετισμούς στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την αδύνατη θέση της χώρας.
Αυτού του είδους η ευελιξία και ο ρεαλισμός είναι ανύπαρκτα στο λόγο και στις πράξεις του Αντώνη Σαμαρά. Στο θέμα χειρισμού της σημερινής κρίσης βλέπουμε μια αδιαλλαξία, ένα μαξιμαλιστικό μεσσιανισμό, που όχι μόνο υποσκάπτει προσπάθειες υπέρβασής της, αλλά μπορεί να έχει και καταστροφικές συνέπειες - όχι βέβαια για τον αρχηγό της Ν.Δ. και για τον κύκλο των υπερπατριωτών (ιδεολόγων), που τον περιστοιχίζουν - αλλά για το συνταξιούχο και το χαμηλόμισθο υπάλληλο, που δυστυχώς δεν μπορεί να τραφεί με πατριωτικά οράματα και κούφια λόγια.

Ιεράπετρα 26 Οκτωβρίου 2011




Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση