iphone app
android app
iphone app android app
Πέμπτη 21 Σεπτεμβρίου 2017

ΑΡΘΡΟ Χριστόφορου Παπαδάκη


ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΠΑΠΑΔΑΚΗ

Άνθρωποι παραμιλούνε. Χλομά πρόσωπα, παντού. Στενοχώρια και θυμός. Εκνευρισμός και τσακωμοί. Αυτοκίνητα τρακαρισμένα και άφτιαχτα. Σκυθρωποί άνθρωποι, με φακέλους στη μασχάλη για δουλειά της υπηρεσίας τους, να περπατούν καπνίζοντας στο δρόμο. Και να αναρωτιούνται οι φουκαράδες, μα πώς είναι δυνατόν να τους λένε και «τεμπέληδες», «χαραμοφάηδες», «τυχερούς» που μπήκαν στο Δημόσιο κι ας μπήκαν αξιοκρατικά χωρίς ποτέ να απολαύσουν τους μισθούς που τους αξίζουν; Ποτέ!
Αλλά βλέπεις... «κοινωνικός αυτοματισμός», σχολής Σημίτη. Μεγάλος δάσκαλος ο Σημίτης. Με λίγα λόγια, φασιστικοποίηση της κοινωνίας, με τον ένα κλάδο να χτυπάει τον άλλο και πάει λέγοντας. Και δεν μπορώ να καταλάβω πώς ένας δημόσιος υπάλληλος, που έπαιρνε μια ζωή ψίχουλα από τη δουλειά του, που δεν αξιώθηκε ποτέ να ζήσει τη ζωή του με ανέσεις, είναι εχθρός μου εμένα, μόνο και μόνο επειδή είμαι στον ιδιωτικό τομέα! Κι ας τελείωσε πανεπιστήμιο που δεν τελείωσα εγώ. Κι ας διάβασε ένα...δωμάτιο από βιβλία, που δε διάβασα εγώ. Κι ας έκανε μεταπτυχιακά και διατριβές. Κι ας έδωσε στο ΑΣΕΠ μία και δυο φορές μπας και διοριστεί καμιά φορά. Κι ας πήγε σε πολλές πόλεις της χώρας, με μεταθέσεις και αποσπάσεις, χωρίς να τον ρωτήσει ποτέ κανείς αν έχει οικογένεια και πώς τα βγάζει πέρα...
Δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω κάποιους ανθρώπους που επέμεναν πάντοτε και ειδικά σήμερα να κατηγορούν άπαντες τους δημόσιους υπαλλήλους, βάζοντάς τους όλους στο ίδιο καζάνι, επειδή πράγματι κάποιοι καλοπληρώνονται για να «το ξύνουν»... Μα ακόμα και για αυτούς, αν εγώ που είμαι στον ιδιωτικό τομέα θριαμβολογήσω σήμερα για τις περικοπές τους, απλά θριαμβολογώ και για το δικό μου "θάνατο", αφού αύριο θα έρθει και η δική μου η σειρά. Όπως και ήρθε, τελικά, πάρα πολύ γρήγορα.
Κάποιοι, όμως, επιμένουν να γελούν... Κάηκε το σπίτι του γείτονα; Γελούσαν. Καίγεται τώρα το δικό τους σπίτι; Πάλι γελούν, ίσως και δυνατότερα γιατί... εξακολουθούν να αντικρίζουν τις στάχτες από το σπίτι του γείτονα, σαν να είναι τυφλοί απέναντι σε οτιδήποτε άλλο συμβαίνει στην ελληνική πραγματικότητα... Κρίμα...
Κάθε άνθρωπος όμως μπορεί να πιστεύει ό,τι θέλει. Εγώ αυτό που ξέρω είναι ότι παντού βλέπω ανθρώπους που δεν έχουν όρεξη για τίποτα. Δουλεύουν με μισή καρδιά. Και ονειρεύονται μια επανάσταση, αλλά πάντοτε περιμένουν απ' τον άλλο να την ξεκινήσει... Και κάνουμε όλοι το σταυρό μας μην ξεσπάσει ο άγριος χειμώνας. Να μην πεθάνουν απ’ το κρύο οι άστεγοι, οι εξαθλιωμένοι, οι άνεργοι που ξαφνικά, ακριβώς και μόνο εξαιτίας της πολιτικής κυβέρνησης και τρόικας, βρέθηκαν απ' τη μια στιγμή στην άλλη χωρίς δουλειά, χωρίς καταφύγιο, χωρίς όνειρα. Στο σχολείο, οι τοίχοι βάζουν νερό. Υπάρχουν παιδάκια που δεν έχουν κολατσιό στην τσάντα τους. Παιδιά ανέργων συνανθρώπων μας. Στην Αθήνα ήδη μικρά παιδιά πέφτουν λιπόθυμα στο πάτωμα της σχολικής αυλής... Την ίδια ώρα στη Βουλή αυτό το «Ναι σε όλα» ακούγεται τόσο παράξενα... «Για την Ελλάδα τα ψηφίζουν», λένε. Για να μας σώσουν. Κι ας λέμε διαρκώς εμείς «αφήστε, μη μας σώζετε άλλο, δεν μπορούμε να δεχτούμε άλλο τις... σωτήριες επεμβάσεις σας. Μα επιτέλους. Λυπηθείτε μας»!

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση