iphone app
android app
iphone app android app
Τετάρτη 20 Σεπτεμβρίου 2017

Ας μην τους ξεχάσουμε ποτέ


ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ Ν. ΒΓΟΝΤΖΑ

Οι διαδρομές μου κατά τη διάρκεια της εβδομάδας δεν αλλάζουν συχνά. Σπίτι, γραφείο, γραφείο, δικαστήρια, ή κάποιο υπουργείο. Κι ολιγότερο συχνά γραφείο-Πανεπιστήμιο. Όταν φυσικά δεν ταξιδεύω σε διάφορα μέρη της Ελλάδας. Και όταν φυσικά δε βρίσκομαι στο νησί.
Πρόσφατα άλλαξα διαδρομή. Κάποιος φίλος με κάλεσε για κρασί στην Πλάκα. Πέρασα ανάμεσα στην Ακαδημία και στο παλιό και κλασικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Η έκπληξή μου ήταν οδυνηρή. Μπροστά στα μάτια μου τρυπιόντουσαν. Το ναρκωτικό ήταν δραστικό, βαρύ και επικίνδυνο. Σκληρό. Το βλέμμα ήταν χαμηλωμένο. Δεν είχε βάθος. Ήταν σκοτεινό. Δεν είχε πετάγματα. Δεν έλαμπε. Δεν είχε ικανοποίηση. Δεν είχε ελπίδα. Δεν ήταν ανθρώπινο.
Κάποια κοπέλα περπατούσε δίπλα στο άγαλμα του Κοραή. Της παρέας ήτανε. Κάποιος περαστικός διαμαρτυρήθηκε. Παλιός φοιτητής έμοιαζε του παλιού πανεπιστημίου. Η κοπέλα δεν τον κοίταξε. Δεν ανέβασε το πρόσωπό της. Σα να ήθελε να μην το αποκαλύψει. «Άσε με». Δεν είχε άλλα λόγια. Πλησίασε ένα αστυνομικό όργανο. Προφανώς το προσκάλεσε ο προηγούμενος διαβάτης. Τη ρώτησε αμήχανα: «Τι κάνεις εδώ;». Κι εκείνη επανέλαβε τις ίδιες λέξεις: «Άσε με!». Στον κόσμο της. Και στη δυστυχία της.
Πριν λίγες ημέρες, μερικές δεκάδες βήματα από το γραφείο μου, σε κάποιες γωνιές του κτηρίου της Νομικής της Αθήνας βρέθηκαν δύο νεκροί. Δύο άστεγοι. Δύο ανάδελφοι στον κόσμο μας.
Στις κουβέντες μας κάποιοι ισχυρίστηκαν πως όλα αυτά είναι μία σπάνια εξαίρεση. Τα νούμερα όμως αποδεικνύουν κάτι διαφορετικό. Έξι χιλιάδες συνάνθρωποί μας βρίσκονται στις φυλακές για τα ναρκωτικά. Και μερικές χιλιάδες άλλοι επαιτούν στους δρόμους. Κάθε ευρώ για την επόμενη δόση ή για κάποιο κλάσμα φαγητού. Η όψη τους αποτυπώνει την προσωπική τους τραγωδία.
Μιλάμε για κρίση. Για πολύ βαθιά κρίση. Για κρίση οικονομική, πολιτική και κοινωνική. Και ιδεολογική. Μονάχα που κάποιοι είναι πιο θύματα από όλους τους άλλους. Ας μην το ξεχάσουμε αυτό ποτέ.

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση