iphone app
android app
iphone app android app
Κυριακή 24 Σεπτεμβρίου 2017

«Όλοι πήραμε από ένα κομμάτι...»


ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗ ΜΑΡΙΑ ΚΑΚΟΥΛΑΚΗ

Η συνέντευξη με τον καθηγητή Φυσικής Ιωάννη Τσουκαλά και ευρωβουλευτή της Ν.Δ. έγινε στο Στρασβούργο, στο περιθώριο της Ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Ήταν η δεύτερη συνάντησή μας μετά από ένα ολόκληρο χρόνο σημαντικότατων εξελίξεων για τη χώρα μας. Πριν ένα χρόνο μου είχε δηλώσει πως μόνο με ένα νέο Γουδί και με ένα νέο Ελευθέριο Βενιζέλο θα μπορούσαν να κάνουν την Ελλάδα να αλλάξει ρώτα.
Στη συνέντευξη αυτή αποδίδει "τα του Καίσαρος τω Καίσαρι", μιλάει για τρεις δεκαετίες πολιτικού ψέματος, δανεικού χρήματος, υπερκαταναλωτισμού και διασπάθισης του δημόσιου χρήματος στο όνομα των ιδιωτικών συμφερόντων. Μέσα από ένα λόγο μεστό, γλαφυρό, συμπυκνωμένο, με οξυδέρκεια και πολιτική ενσυναίσθηση, ο Ι. Τσουκαλάς προοιωνίζεται τις εξελίξεις για τα επόμενα 30 χρόνια και αποτυπώνει τη μεταμοντέρνα ελπίδα της μετα-κρίση εποχής, πως η Ελλάδα θα αναγεννηθεί μέσα από τις στάχτες της και θα μεγαλουργήσει από την αρχή.

Μ.Κ.: Κύριε Τσουκαλά, η συζήτησή μας αυτή γίνεται σε μια δύσκολη εποχή για τη χώρα μας, όπου υπάρχει αναβρασμός σε όλα τα επίπεδα όχι μόνο στο οικονομικό αλλά στο πολιτικό και στο κοινωνικό επίπεδο. Ποια είναι η εικόνα που έχετε αυτή τη στιγμή, για τις εξελίξεις στην Ελλάδα και πώς άλλαξαν τα πράγματα τον τελευταίο χρόνο για τη χώρα;

Ι.Τ.: «Ο ελληνικός λαός βιώνει τα αποτελέσματα ενός γλεντιού που στήθηκε πριν από 30 χρόνια όταν αποφασίστηκε ότι μπορούσαμε να περνάμε καλύτερα από αυτό που μπορούσαμε. Τώρα το πάρτι τελείωσε και οι face controllers ζητούν λογαριασμό. Το πάρτι στήθηκε από μια μεταπολιτευτική "ευφορία", η οποία ήταν ανάμικτη με ένα μεταπολεμικό διακανονισμό των εμφύλιο-πολεμικών ανισοτήτων - δηλαδή για πρώτη φορά χαίρονταν και οι αριστεροί, θεωρούνταν δικαιωμένοι - και γενικώς ένα κλίμα ευφορίας όπου χωρίς σωφροσύνη οι κυβερνήσεις που κυβέρνησαν από το ’82 και μετά έκαναν ένα "απλό διακανονισμό". Το μεν ιδιωτικό τομέα τον έκαναν να ανήκει στο Δημόσιο, το δε Δημόσιο το δώρισαν στους φίλους τους, ενώ τον ελληνικό λαό τον συνήθισαν να αμείβεται περισσότερο από την εργασία του, με δανεικά χρήματα που συνεχώς δανειζόμασταν.
Αυτή ήταν μια τακτική που ίσως δικαιολογεί την αχαρακτήριστη φράση «μαζί τα φάγαμε». Και αν δε τα φάγαμε και αν τα φάγαμε - που δε νομίζω ότι τα φάγαμε όλοι μαζί - νομίζω ότι τα ανεχθήκαμε, ο καθένας με τον τρόπο του, ο καθένας με τη μικρή του συμβολή. Όλοι πήραμε ένα κομμάτι από το σώμα της πατρίδας μας».

Μ.Κ: «Ωστόσο υπάρχουν στοιχεία που ενισχύουν ότι δεν έχει αλλάξει αυτή η νοοτροπία ακόμα και σήμερα, όπως π.χ. εξακολουθεί να ισχύει η ατιμωρησία των πολιτικών, η απαλλαγή τους από σκάνδαλα και η παραγραφή οποιουδήποτε αδικήματος ακόμα και όταν σχετίζεται με κατάχρηση εξουσίας και δημόσιου χρήματος.
Ι.Τ. «Αυτό είναι ακριβώς όπως το λέτε. Εγώ θα έλεγα ότι υπάρχουν τρεις συνιστώσες, τρεις αιτίες που ταλαιπωρούν τη συνείδηση και την ψυχή των Ελλήνων. Ναι, λείπει η στοιχειώδης αποκατάσταση ενός στοιχειώδους αισθήματος δικαιοσύνης, όπως το αναφέρατε. Το δεύτερο που τους ταλαιπωρεί είναι ότι δεν πιστεύουν αυτοί που προκάλεσαν αυτήν την κατάσταση ότι μπορούν και να τη θεραπεύσουν, εκ του οποίου προκύπτει το τρίτο, που σημαίνει ότι δεν πιστεύουν ότι παρ’ όλες τις θυσίες κάτι θα γίνει.
Αυτό το μείγμα είναι εκρηκτικό και ώρες-ώρες σκέφτομαι και δεν ξέρω ποιο να λυπηθώ περισσότερο. Άραγε είναι πιο δυστυχής ο άρρωστος μοναχικός απελπισμένος γέρος, ή είναι πιο άσχημα ο νέος που δε βλέπει κανένα μέλλον μπροστά του; Ήρθε ο καιρός να δούμε το "τέρας" στα μάτια. Πρέπει να γίνει τρόπος-νόμος να βοηθηθεί εκείνο το υγιές κομμάτι των ανθρώπων που και ανιδιοτέλεια διαθέτουν και ικανότητες διαθέτουν, για να σωθεί ό,τι υπάρχει περίπτωση να σωθεί για τα επόμενα 30 χρόνια που θα διαρκέσει η δοκιμασία της χώρας μας».

Μ.Κ. Και τι πιστεύετε για τους νέους που φεύγουν για πάντα στο εξωτερικό; Ποια είναι άποψή σας για το φαινόμενο αυτό;

Ι.Τ.: «Με κάνει πάρα πολύ σκεπτικό το γεγονός αυτό, δεδομένου ότι οι νέοι μπορούν να μας σώσουν. Στις αρχαίες φυλές τα πράγματα γίνονταν ακριβώς αντίστροφα. Θυσιάζονται οι γέροι για να σωθούν οι νέοι. Χωρίς νέους η φυλή δεν έχει μέλλον. Και επειδή για τα καμώματά μας μάς κατηγορούν σήμερα οι νέοι, ας μην ξεχνούν ότι πολλά επενδύσαμε επίσης επάνω τους, απλώς η γονική οικογενειακή αγάπη μεγάλωσε ευνούχους και έσφιξε με την αγάπη της όπως τελικά σφίγγει ο κισσός το δέντρο που τελικά πνίγει. Αυτά που κάναμε υπέρ των παιδιών μας ήταν πολλά, ήταν υπερβολικά πολλά. Συνηθίσαμε τα παιδιά να ζουν σε ένα επίπεδο που σήμερα δεν μπορούν να το πετύχουν μέσω της δουλειάς τους».

Από το μηδέν...

«Οι Έλληνες θα μεγαλουργήσουν και πάλι»

Μ.Κ.: Επομένως πώς βλέπετε να εξελίσσονται τα πράγματα για τον τόπο μας για τα επόμενα τριάντα χρόνια, όσο δηλαδή, όπως αναφέρατε προηγουμένως, θα διαρκέσει η δοκιμασία αυτή;

Ι.Τ.: «Ποτέ δε θα υπάρξει ξανά η ευωχία, όταν καταναλώναμε αγαθά όπως τις δεκαετίες 1980-2008. Οι Έλληνες θα ζήσουν στερημένα και όταν ζήσουν στερημένα θα μεγαλουργήσουν πάλι. Αν επιλέγω αυτό το σκοτεινό τοπίο, το επιλέγω για να καταλάβουμε όλοι ότι τα ψέματα τελείωσαν, ότι πρέπει να δούμε το πρόσωπό μας στον καθρέφτη και να αναγνωρίσουμε ότι σήμερα είμαστε ό,τι λέει ο Δ. Σαββόπουλος "είμαστε, δεν είμαστε, τίποτα δεν είμαστε μπρε".
Από αυτό το μηδενικό σημείο πρέπει να αρχίσει η μεγάλη έγερση. Και η μεγάλη έγερση δε θα προέλθει από την κοινωνική, ατομική και την επαγγελματική υστερία, θα προέλθει από τη συνειδητοποίηση ότι, ναι, μπορούμε να το κάνουμε, μολονότι οι "φίλοι" μας που μας δάνειζαν θέλουνε τα όβολά τους πίσω και θα τα πάρουν. Εμείς έχουμε μια ευκαιρία να απαλλαγούμε από αυτά που μας ταλαιπωρούν και το πρώτο που μας ταλαιπωρεί δεν είναι το πολιτικό προσωπικό.
Είναι το βαθύ ελληνικό κρατικό μόρφωμα, που είναι ο κύριος εχθρός της κοινωνίας και τι περίεργο αποτελείται από εμάς τους ίδιους»!

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση