iphone app
android app
iphone app android app
Τρίτη 26 Σεπτεμβρίου 2017

ΑΡΘΡΟ Μουντουφάρη


ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΜΟΥΝΤΟΥΦΑΡΗ

Ζούμε ιστορικές στιγμές. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Αμφίβολο είναι μόνο αν αυτές θα είναι το πρελούδιο ενός ονείρου που μετατράπηκε σε εφιάλτη ή ενός εφιάλτη από τον οποίο θα ξυπνήσουμε κάποια στιγμή ανακουφισμένοι που πέρασε. Και μαζί του όλα όσα σκίαζαν το μέλλον μας. Αρνούμαι να κάνω προβλέψεις, καθότι ακόμα και η μαντική τράπουλα ταρό σε αυτή την περίσταση θα ήταν αδύναμη να δώσει μια σαφή εικόνα. Τολμώ όμως να κάνω εκτιμήσεις. Η αδιανόητη έλλειψη στοιχειώδους συνεννόησης με κεφαλαία γράμματα την ώρα που οι Ευρωπαίοι «ηγέτες» (τρομάρα τους) στέκονται στο χείλος του γκρεμού και κοιτούν την άβυσσο, με τα τέρατα να έχουν αφυπνιστεί από τον αρχαίο ύπνο τους και να τους δείχνουν τα σαπισμένα δόντια τους σε ένα τρομώδες χαμόγελο, μόνο καλά που δεν προοιωνίζεται για τους λαούς που ζητούν το αυτονόητο. Αυτούς που πίστεψαν σε μια ενωμένη Ευρώπη χωρίς σύνορα, βασισμένη σε αρχές και ιδεώδη που έκαναν αυτό το πείραμα της Ένωσης μοναδικό στην ιστορία. Ανθρωπάκια ασήμαντα για να περάσουν το κατώφλι της αιωνιότητας ερίζουν για το πώς θα συρρικνώσουν ακόμα περισσότερο το εισόδημα των εργαζομένων, που αναγκάζονται να πληρώσουν αμαρτίες τις οποίες αφελώς δεν είχαν αντιληφθεί ότι θα χρεώνονταν χωρίς την προοπτική ενός καθαρτηρίου και ενός παραδείσου αλλά μιας κόλασης χειρότερης από εκείνης του Δάντη. Μικροί και ανίκανοι να σηκώσουν στις πλάτες τους το φορτίο της ιστορίας, βλέπουν μονάχα όσο τους επιτρέπει ο μυωπικός πολιτικός ορίζοντας της επανεκλογής τους στις προσεχείς εκλογές, φοβούμενοι μη χρεωθούν αποφάσεις που θα σώσουν ό,τι μπορεί να σωθεί από το οικοδόμημα της Ευρώπης. Ως άνθρωπος που πίστεψα και επένδυσα στην Ενωμένη Γηραιά νιώθω ντροπή, οργή και αποστροφή απέναντι στα όσα τραγελαφικά βλέπω σχεδόν δυο χρόνια να πλημμυρίζουν την πολιτική ειδησεογραφία. Τον όγκο της υποκρισίας που έκανε μετάσταση και τρώει τις σάρκες ενός μεγαλεπήβολου ονείρου. Το δάσος της ψευδαίσθησης που απλώνεται αχανές στο ομιχλώδες τοπίο ενός χειμώνα χωρίς την προοπτική της άνοιξης. Η επένδυσή μου αποδείχτηκε απατηλή. Θυμίζοντας το χρηματιστήριο την εποχή της μεγάλης κατρακύλας. Το επιτόκιο που έλπιζα να πάρω σε ιδανικά και ελπίδα κύλισε στον Τάρταρο που χάσκει επικίνδυνα κάτω από τα πόδια μας και εξανεμίστηκε. Η Ευρώπη στην οποία πίστεψα δεν υπάρχει πια. Χάθηκε από τη στιγμή που η εμπιστοσύνη των πολιτών της Γηραιάς σε αυτό το οικοδόμημα μετατράπηκε σε σφουγγαρόπανο το οποίο σκουπίζει τον ιδρώτα των εργαζομένων που χύνεται άσκοπα στο γρανιτένιο δάπεδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου ή της Επιτροπής. Παρακολουθώντας το θέατρο του παραλόγου από την 21η Ιουλίου ως τα σήμερα νιώθω ακόμα πιο ανασφαλής και ακόμα πιο προβληματισμένος από ό,τι όταν ξεκίνησε αυτή η περιπέτεια στο λαβύρινθο της κρίσης. Γιατί ξέρω πια με βεβαιότητα ότι καμιά Αριάδνη δε θα βρεθεί με κανέναν μίτο να μου δείξει την έξοδο που θα μας επιστρέψει στην αφετηρία που γνωρίσαμε όλοι εμείς που πιστέψαμε στην Ενωμένη Ευρώπη. Το ακριβώς αντίθετο. Ο Μινώταυρος καιροφυλαχτεί με ανθρωποφάγα όρεξη, έτοιμος να κατασπαράξει ό,τι απέμεινε όρθιο ή μάλλον ό,τι επέτρεψαν να μείνει ακόμα όρθιο. Ακόμα και αν βρουν τη μαγική λύση οι 27 αύριο, ακόμα και αν δώσουν μια διέξοδο, ποιος μπορεί πια να τους πιστέψει; Να τους εμπιστευτεί; Να στηρίξει στις δηλώσεις τους την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, όχι πλέον το δικό του, αλλά τουλάχιστον των παιδιών του; Το κουκλοθέατρο συνεχίζεται. Και οι μαριονέτες συνεχίζουν να κινούνται στους ρυθμούς μιας άνευρης μουσικής που ενορχήστρωσαν όλοι εκείνοι που έπαιξαν και συνεχίζουν να παίζουν ζαριές με το αύριο. Το δικό μου, το δικό σας, των παιδιών σας. Σε μια εν ψυχρώ δολοφονία της ελπίδας, των ιδανικών και της ιστορίας.

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση