iphone app
android app
iphone app android app
Πέμπτη 21 Σεπτεμβρίου 2017

ΑΡΘΡΟ Κώνστα (ΠΕΜΠΤΗ)


Του Χρ. Κώνστα

Τρία γεγονότα. Τετάρτη 19 Οκτωβρίου: ένας ιππότης, κρατώντας μια ερυθρόλευκη σημαία, εισβάλλει μέσα στο κατάμεστο γήπεδο «Καραϊσκάκη». Ο ιππότης πάνω στο αγέρωχο άλογό του φέρεται να καταφέρνει καίριο πλήγμα στην καρδιά της γερμανικής δημοκρατίας. Πρόκειται για ένα τεράστιο κορεό το οποίο ανήρτησαν από τη θύρα 7 οι χιλιάδες οπαδοί του Ολυμπιακού στον αγώνα με αντίπαλο τη γερμανική Ντόρντμουντ. Η θεαματική επικράτηση του Ολυμπιακού με 3-1, που συνοδεύτηκε από δεκάδες συνθήματα γεμάτα σκώμμα για τη στάση της Γερμανίας έναντι της Ελλάδας, δε θα μας απασχολήσει στο παρόν άρθρο. Σάββατο 22 Οκτωβρίου. «Πολιτικοί λαμόγια, Βουλή των βολεμένων-Θα σας πνίξει η γη των εξεγερμένων». Πρόκειται για το σύνθημα που έχουν αναγράψει σε πανό οι χιλιάδες οπαδοί του Παναθηναϊκού και το οποίο ξεδιπλώθηκε στη θύρα 13 κατά την έναρξη του αγώνα με τον Εργοτέλη. Ούτε εδώ θα μας απασχολήσει η ευρεία επικράτηση των πρασίνων και η βαριά ήττα με 4-0 της ηρακλειώτικης ομάδας. Κυριακή 23 Οκτωβρίου. Ένα ακόμη πανό ξεδιπλώνεται μέσα σε ποδοσφαιρικό γήπεδο. «Δε σε θέλει ο λαός, παρ’ την τρόικα και μπρος». Αυτή τη φορά η πολιτική δήλωση προήλθε από τη θύρα 4 και τους οπαδούς του ΟΦΗ στο ντέρμπι με την ΑΕΚ. Ήδη έχουν γραφτεί πολλά από τους συναδέλφους του αθλητικού ρεπορτάζ για τη θριαμβευτική επικράτηση των Κρητικών. Τρία διαφορετικά γήπεδα. Τρεις κατά τεκμήριο αντίπαλες κερκίδες. Χιλιάδες ορκισμένοι οπαδοί έτοιμοι να δώσουν τη μάχη υπέρ των ομάδων τους, όπου και όπως χρειαστεί. Αφοσιωμένοι στον ποδοσφαιρικό όρκο που έχουν δώσει. Τι συνέβη; Πώς αυτοί οι χιλιάδες οπαδοί, χωρίς να έχουν επικοινωνία μεταξύ τους, κατάφεραν να συμφωνήσουν όχι στα ποδοσφαιρικά - πράγμα αδύνατον - αλλά στα πολιτικά; Για πολλούς μπορεί να μοιάζουν σαν δυο αντικριστοί καθρέφτες, όμως ανάμεσα στην πολιτικοποίηση του ποδοσφαίρου και την ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής, προτιμώ παρασάγγας τη δεύτερη. Όπου ποδοσφαιροποίηση, βεβαίως, δεν εννοείται ο βάρβαρος, ανεξέλεγκτος χουλιγκανισμός των οπαδών, που στο βάθος αποτελεί κι ο ίδιος παρενέργεια πολιτικών και κοινωνικών δυσλειτουργιών. Ποδοσφαιροποίηση, όπως εγώ τουλάχιστον την αντιλαμβάνομαι, είναι εκείνη η συλλογική συμμετοχή σ’ ένα αγωνιστικό δρώμενο που εκβάλλει σε μια «αισθητική της δράσης». Παράγων που συνήθως υποτιμάται απ’ όλους τους πολεμίους και περιφρονητές του ποδοσφαίρου, οι οποίοι επιλέγουν να στηλιτεύουν την «ατίθαση, άγρια φύση» του βασιλιά των σπορ, γιατί απλούστατα αυτή η τελευταία δεν είναι τίποτε άλλο από την «όμορφη φύση» των λαϊκών μαζών. Δεν είναι η πρώτη φορά που οι λαϊκές μάζες εκδηλώνονται πολιτικά μέσα από τα γήπεδα. Όμως αυτή η φορά είναι διαφορετική. Ίσως γιατί αυτή τη φορά, αυτές οι κερκίδες έχουν τους περισσότερους ανέργους από ποτέ. Τους περισσότερους ημιαπασχολούμενους των 300 και 400 ευρώ από ποτέ. Τους περισσότερους χρεωμένους από ποτέ. Τους περισσότερους πεινασμένους από ποτέ. Η αγαπημένη τους ομάδα μπορεί να τους ξεδιψά κάθε εβδομάδα, αν συμφωνήσει κανείς με το απόφθεγμα του Μαρξ ότι «η θρησκεία είναι το όπιο του λαού» - όπου θρησκεία τοποθετήστε το ποδόσφαιρο. Όμως όσες νίκες και να επιτύχουν, όσα γκολ και να ρίξουν, δε θα καταφέρουν ποτέ να τους καλύψουν το αίσθημα της πείνας. Δε θα καταφέρουν ποτέ να ταΐσουν τις οικογένειές τους. Να πληρώσουν την εκπαίδευση των παιδιών τους ή την ιατροφαρμακευτική τους κάλυψη. Κοντολογίς, όταν οι πεινασμένοι των κερκίδων αποφασίσουν να φύγουν από τα γήπεδα και να βγουν στους δρόμους, χωρίς κουκούλες, τότε θα είναι πολύ αργά για όλους μας.



Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση