iphone app
android app
iphone app android app
Παρασκευή 22 Σεπτεμβρίου 2017

ΑΠΟΨΗ


ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΠΕΤΡΟΥΤΣΟΥ

Μπορεί να είμαστε ευτυχείς που δεν έχουμε δυσάρεστες μνήμες από περίοδο πολέμου και κατοχής όμως οι μέρες που διανύουμε είναι αναμφίβολα μέρες ψυχολογικού πολέμου!
Δεν ξέρω αν μπορεί να λειτουργήσει ως άμυνα το να κλείσεις τα αυτιά ίσως και τα μάτια σε όσα καταγράφονται να συμβαίνουν γύρω μας, το να απαξιώσεις τη κυρά Αγγέλα και την παρέα της, το να σταθείς σε μια ασφαλή απόσταση από το πιο δημοφιλές αυτή τη στιγμή επάγγελμα, αυτό του κομμωτή για να αποτρέψεις (;) το κούρεμα… Όπως και να έχει, τα δεδομένα μοιάζουν να μην αφήνουν περιθώρια για ένα ελπιδοφόρο αύριο…
Ήδη μας υποχρεώνουν να αισθανόμαστε… κουρεμένοι ως νεοσύλλεκτοι φαντάροι, σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Το χθες για το οποίο άλλοι τα φάγανε και άλλοι πασχίσαμε για να χτίσουμε ένα καλύτερο μέλλον μοιάζει τόσο μακρινό, το δε αύριο ομιχλώδες!
Και κάποιες έξοδοι διαφυγής, από το οικονομικό τσουνάμι που μας κυνηγάει, μοιάζουν να θέλουν να τις κλείσουν. Μια από αυτές είναι ο αθλητισμός και δη ο ερασιτεχνικός. Η μία Ομοσπονδία βάζει λουκέτο μετά την άλλη. Άλλα πρωταθλήματα δεν έχουν ξεκινήσει, άλλα είναι αμφίβολο αν θα ξεκινήσουν, αθλητικές εγκαταστάσεις εμφανίζουν αδυναμίες λειτουργίας και φιλοξενίας εκατοντάδων αθλούμενων και η πολιτεία δείχνει να κωφεύει στην κραυγή αγωνίας που όμως είναι ωστόσο εκκωφαντική!
Ποιος επιτέλους θα καταλάβει το μέγεθος της καταστροφής που συντελείται στον αθλητισμό και κατ΄ επέκταση στο μέλλον αυτής της χώρας ώστε με κάποιο τρόπο να μπει ένα φρένο. Ποιος θα τους πει ότι γκρεμίζουν τα θεμέλια ενός ιστορικού οικοδομήματος, που χτίστηκε λιθαράκι- λιθαράκι, με πολύ κόπο και χωρίς πολύ χρήμα, που μας έχει κάνει υπερήφανους ανά τον κόσμο, χαρίζοντας μας μεγαλειώδεις στιγμές, κάτι που δεν έχει γίνει σε καμία άλλη διάσταση της ελληνικής κοινωνίας.
Μοιάζει με την "Ειρήνη" του Αριστοφάνη, στην παιδική της έκδοση, που διαβάζω στα παιδιά μου… Με το τεράστιο γουδί που κρατάει ο πόλεμος (σ.σ. οικονομικός αυτή τη φορά) και κάνει σκόνη τα πάντα…
Είναι κρίμα να στερούμε κυρίως από τα παιδιά μας, το μεγαλείο του αθλητισμού, του ευ αγωνίζεσθε και της ευγενούς άμιλλας. Είναι κρίμα που τους στερούμε το δικαίωμα της προσπάθειας, της δημιουργίας στόχων, της επιτυχίας και της αναγνώρισης.
Είναι έγκλημα που δεν τους απαγορεύουμε να ονειρεύονται γιατί κάποιοι φρόντισαν να καταστρέψουν το σήμερα για να μην υπάρχει αύριο!
Ας προσπαθήσει λοιπόν ο καθένας από μας να περισώσει ότι μπορεί για την ψυχική του ισορροπία. Αλλάζοντας τις προτεραιότητες του και βάζοντας τον παράγοντα Άνθρωπο στην κορυφή της ιεραρχίας. Τουλάχιστον αυτό δεν μπορούν να μας το στερήσουν…

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση