iphone app
android app
iphone app android app
Κυριακή 24 Σεπτεμβρίου 2017

ΑΡΘΡΟ Μουντουφάρη ΓΙΑ ΠΕΜΠΤΗ


Του Σταύρου Μουντουφάρη

Αν υπήρχε βραβείο κακογουστιάς, αυτό ασυζητητί θα το έπαιρναν με τη μια οι Ηρακλειώτες. Αν έχεις μια... προϋπηρεσία από οπτικά ερεθίσματα στο εξωτερικό παθαίνεις κάτι σε αυτή την πόλη από τον αβασάνιστο τρόπο με τον οποίον επιχειρούνται παρεμβάσεις-επεμβάσεις που βγάζουν μάτι. Χωρίς καν αναισθητικό. Βέβαια, αυτό που θα έλεγε αψήφιστα κάποιος υπό τις δεδομένες συγκυρίες που βιώνουμε θα ήταν «εδώ ο κόσμος καίγεται, η αισθητική μας μάρανε;» και ίσως εκ πρώτης όψεως να είχε δίκιο. Όμως κάποια πράγματα έχουν μια βαρύτητα διαχρονική που δεν επιδέχεται δικαιολογίες αυτής της λογικής, όταν μάλιστα το βασικό προϊόν (αν όχι το μόνο που έχει απομείνει) αυτού του τόπου είναι πλέον ο τουρισμός. Μπορεί για εμάς που έχουμε πια συνηθίσει αυτή την κατάσταση η εικόνα που παρουσιάζουμε ως σύνολο πόλης να μην κάνει ούτε το αφτί μας να ιδρώνει πια, όμως για τους ξένους επισκέπτες, που έχουν συνηθίσει να ζουν σε πόλεις με αρχιτεκτονική ισορροπία, ομορφιά και στυλ, η ψυχρολουσία που υφίστανται είναι κάτι που σημαδεύει τις αναμνήσεις τους από το ταξίδι στην Κρήτη. Εύκολα κάποιος μπορεί να ρίξει τη λίθο του αναθέματος στους κρατούντες τα κλειδιά των πόλεων. Όμως το πρόβλημα είναι πολύ πιο βαθύ και πηγάζει από τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται ο καθένας μας το ρόλο μέσα στο περιβάλλον όπου ζει. Από πολλά μικρά πράγματα προκύπτουν τα μεγάλα. Από τα σκουπίδια που θα πετάξουμε απερίσκεπτα στο δρόμο, από την ασχήμια που χαρακτηρίζει τους δρόμους και τις προσόψεις των σπιτιών, από την απουσία πράσινου, από την αδιαφορία μας για τα μνημεία. Φταίμε όλοι. Και εμείς που πετάμε τα αποτσίγαρά μας στο δρόμο και εκείνοι που αφήνουν πεζοδρόμια στην τύχη τους και δεντράκια να μιζεριάζουν στις τρύπες που τα έχωσαν να σαπίσουν και να ξεραθούν. Και όλοι όσοι κολλάνε αφίσες στα τείχη, στα άλλα μνημεία, στους τοίχους και στα φανάρια και εμείς που το ανεχόμαστε και οι Αρχές που δεν τιμωρούν όσους φταίνε. Μπορεί να ζούμε σε καιρούς οικονομικής κρίσης, όμως αυτή δεν μπορεί να είναι το άλλοθι για τα πάντα. Βέβαια, πώς είναι δυνατόν κάποιος να έχει την απαίτηση από τους πολίτες να σέβονται την πόλη και να φροντίζουν για την αισθητική πρώτα του σπιτιού και της γειτονιάς τους και έπειτα του συνόλου όταν δεν έχουν μάθει ποτέ κάτι τέτοιο; Όταν δεν έχουν ερεθίσματα που να τους οδηγούν σε μια τέτοια προσέγγιση. Το περίεργο όμως ξέρετε ποιο είναι; Όταν κάποιος από μας βγει έξω και δει την ομορφιά της Πράγας, της Ρώμης, του Παρισιού ή του Λονδίνου, όχι μόνο δείχνει να την απολαμβάνει αλλά και να την επιζητεί. Ο ίδιος ακριβώς που όταν επιστρέψει οίκαδε θα συνεχίσει να βγάζει τα σκουπίδια από την πόρτα του για να τα «λούζεται» όποιος είναι πιο εύκολο θύμα και εκείνος που, όπως έκανε πάντα, θα πετάει τα αποτσίγαρα ή τα χαρτιά ή ό,τι άλλο έχει στα χέρια του όπου βρει. Σε δρόμο, πλατεία, μνημείο ή πεζοδρόμιο. Μαθήματα αισθητικής φυσικά κανείς ποτέ δεν έκανε όπως και μαθήματα τέχνης. Γιατί πώς να αγαπήσεις το ωραίο όταν δεν το έχεις βίωμα; Όταν δεν το έχεις διδαχθεί και δεν το έχεις ως σημείο αναφοράς στη ζωή σου; Η αισθητική όμως κύριοι, όπως ο πολιτισμός εν γένει, μας χαρακτηρίζει ως ανθρώπους και μας διαμορφώνει ως προσωπικότητες. Θυμάμαι στην Πέτρα της Ιορδανίας πριν από χρόνια πόσο όμορφα ήταν τα σπίτια των χωρικών σε αυτή τη μικρή τουριστική πόλη. Ξέρετε γιατί; Διότι η βασίλισσα Ράνια είχε απευθύνει έκκληση στους κατοίκους να τα εξωραΐσουν ώστε να γίνουν πιο ελκυστικά και να κάνουν την εικόνα της πόλης πιο δελεαστική στους ξένους. Και οι άνθρωποι υπάκουσαν. Και όχι μόνο αυτό. Τους άρεσε το εγχείρημα και πλέον φροντίζουν τη μικρή τους πόλη όσο μπορούν. Και πριν από χρόνια επίσης στη Βιένη (θα μου πείτε Βιένη είναι αυτή) οι Αρχές είχαν στρώσει μοκέτα σε έναν δρόμο όπου εκτελούνταν έργα για να μην σκονίζονται τα πόδια των περαστικών. Δε θέλω να κάνω τις συγκρίσεις με τα καθ’ ημάς όσο κι αν τα τελευταία χρόνια κάτι μοιάζει να αλλάζει. Αυτό που ελπίζω είναι ότι κάποτε κάτι θα γίνει ώστε η αισθητική να αποκτήσει το χαρακτήρα μιας αναγκαιότητας και ως τέτοια θα αποτελεί βασικό μέλημα όλων μας. Και μετά λέει... ξύπνησα. Ωραίο το όνειρο αλλά ήταν όνειρο!..


Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση