iphone app
android app
iphone app android app
Τετάρτη 20 Σεπτεμβρίου 2017

«Μη φαγωθούμε μεταξύ μας»


ΤΟΥ ΣΤΕΛΙΟΥ ΖΕΡΒΟΥ

"Η πλατεία ήταν γεμάτη με το νόημα που είχε κάτι... από παλιά"... Χιλιάδες οι διαδηλωτές στις πλατείες όλης της χώρας την εβδομάδα που πέρασε. Όλη η χώρα σηκώθηκε από τη βολή του καναπέ που βούλιαζε εδώ και χρόνια. Συνθήματα, πάθος, πολιτικές απόψεις... Αντίδραση απέναντι σ ένα χρεωκοπημένο σύστημα που συνέθλιψε τα όνειρά μας. Ξαφνικά η βία ξέσπασε από το πουθενά: πέτρες, μολότοφ, τραυματίες και ένας νεκρός. Ήταν τα απομεινάρια της επόμενης μέρας...
Ο Δημήτρης Κοτσαρίδης πετάχτηκε νευρικός από το κρεβάτι του. Δεν κοιμήθηκε καλά τη νύχτα. Πλύθηκε βιαστικά, ντύθηκε και άναψε το πρώτο άφιλτρο τσιγάρο της ημέρας. Με καφέ ελληνικό και άφιλτρο, καθισμένος στην κουζίνα του μικρού διαμερίσματος λογαριάζει τις υποχρεώσεις του. Οικοδόμος, ετών 53. Μια ζωή στη βιοπάλη, παντρεμένος, πατέρας δύο παιδιών. Η δουλειά στην οικοδομή "πεσμένη" και οι δόσεις για το δάνειο να "τρέχουν". Τα φροντιστήρια των παιδιών απλήρωτα. "Θηλιά" οι υποχρεώσεις και οι ζωές όλων τους μετέωρες. Η κρίση τον έχει τσακίσει. Δεν πάει άλλο!
Συνδικαλιστής χρόνια. Ρουφάει την τελευταία γουλιά απ’ τον καφέ του και σβήνει το τσιγάρο του. Αποχαιρετά τη γυναίκα του και φεύγει για τη συγκέντρωση στο Σύνταγμα. Τα παιδιά του κοιμούνται, απεργία γαρ, δεν έχουν σχολείο σήμερα. Πριν κλείσει την πόρτα πίσω του, κοιτάζει τη φιγούρα της γυναίκας του: σκυφτή στο νεροχύτη.
Ο Νίκος κοιμήθηκε αργά χθες. Ξημερώθηκαν με την παρέα. Η γεύση από τις μπίρες και τα τσιγάρα τού ανακατεύουν το στομάχι. Τι ήπιε πάλι χθες;
Τα μακριά μαύρα μαλλιά ανάκατα, δέρμα, θαμπό, μάτια καστανά. Κοιτάζεται στον καθρέφτη... Μπαίνει κάτω από το ντους και αφήνει το κρύο νερό να ξυπνήσει κάθε κύτταρό του. Είκοσι τριών χρονών, σπουδαστής, ντυμένος στα μαύρα. Μαύρο τζιν, μαύρο φούτερ με κουκούλα, μαύρος σάκος στην πλάτη. Σαν την "κωλοχώρα" που ζει, σαν το σύστημα που το μισεί. Σαν το μέλλον του... Όλα μαύρα! Από μικρός ήταν τσαμπουκάς. Γουστάρει τα ζόρικα. Τσαμπουκάδες στο σχολείο, στο γήπεδο, στις παρέες. Τσαμπουκάδες και στις πορείες. Πετροπόλεμος με τα ΜΑΤ. Να βουλιάξουν όλα. Αυτά έλεγαν και με την παρέα του χθες που σχεδίαζαν να κάνουν "ντου" στην πλατεία.
Μεσημέρι Πέμπτης 20 Οκτωβρίου... Κόσμος παντού. Η πλατεία Συντάγματος πλημμυρισμένη από κόσμο. Ο Δημήτρης ανάμεσα στους συναδέλφους του στο μπλοκ του ΠΑΜΕ. Φωνάζει με τη γροθιά σηκωμένη και ο θυμός ξεχύνεται από μέσα του.
Οδός Σταδίου... Ποδοβολητό και βρισιές. Κουκουλοφόροι πετούν πέτρες και μολότοφ. Προς τη μεριά της πλατείας, προς το μεγάλο όγκο του πλήθους. Πανικός, οδομαχίες, αίμα και μπάχαλο... Ανάμεσα στη μαυροντυμένη ομάδα που επιτίθεται κάποιος γλιστρά και πέφτει στο οδόστρωμα. Η κουκούλα που κάλυπτε τα μάτια του Νίκου γλιστρά και εκείνος με μάτια κόκκινα, γεμάτα θυμό, σηκώνεται όρθιος και πετά τη μολότοφ... Τρέχει να μην τον πιάσουν... Δεν κοιτάζει πίσω. Δεν είδε τον Δημήτρη να πέφτει στη άλλη γωνιά του δρόμου... νεκρός, προδομένος... θα πουν οι γιατροί από την καρδιά του.
Σκόρπιες εικόνες... Απλές ιστορίες ανθρώπων στη σκιά της μεγάλης οικονομικής κρίσης. Δύο τυχαίοι καθημερινοί άνθρωποι στην Ελλάδα του 2011. Ζουν στην ίδια πόλη, άγνωστοι μεταξύ τους. Αντιμέτωποι με τα ίδια αδιέξοδα. Αντιμέτωποι στα απέναντι πεζοδρόμια. Ποιος καλλιέργησε τόσο μίσος και τόση βία;
Εδώ και αρκετό καιρό η ελληνική κοινωνία παραπατάει ζαλισμένη. Οι σταθερές των περασμένων δεκαετιών έχουν όλες κουνηθεί από τη θέση τους. Ο προγραμματισμός της ζωής μας, των σπουδών των παιδιών μας, της δουλειάς μας, των ονείρων μας, έχει δώσει τη θέση του σε μια νεφελώδη "δεν ξέρω τι μου ξημερώνει" κατάσταση, στην οποία είμαστε όλοι συμμέτοχοι.
Η θλίψη, η αγανάκτηση παίρνει έτσι πολλές μορφές. Είναι εύκολο να την πυροδοτήσει η καφρίλα ενός παράνομου παρκαρίσματος, γιατί αυτόματα γίνεται παράδειγμα και σύμβολο μιας νοοτροπίας που στην Ελλάδα βρίσκεται παντού... Από την καθημερινότητα ως την καθημερινή σχέση πολίτη-κράτους. Η θλίψη και η αγανάκτηση λειτουργούν αθροιστικά. Ξεσπάμε σε όλους και παντού. Νεύρα, θυμός, ανασφάλεια, βία... Ζωές που τσακίζονται από τη μια μέρα στην άλλη.
Δεν ξέρουμε τι να πιστέψουμε και δεν πιστεύουμε σε τίποτε. Κρατιόμαστε απ’ ό,τι μας βοηθάει να προχωρήσουμε, επιδιώκοντας να ξορκίσουμε την αϋπνία, το στρες και την πίκρα για όσα αποτύχαμε να καταλάβουμε εγκαίρως. Αλλά πιστεύω πως για να ανατρέψουμε όλο αυτό που μας πληγώνει, για να αλλάξουμε και να απαλλάξουμε τον τόπο μας από τις αποτυχημένες πολιτικές και τους ηθικούς αυτουργούς αυτής της κρυφής βίας που μας επέβαλαν τα αδιέξοδα και η κρίση, οφείλουμε να σταθούμε ο ένας δίπλα στον άλλο. Να κρατηθούμε ο ένας από τον άλλο. «Μη φαγωθούμε μεταξύ μας», όπως λέει ο ποιητής.


Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση