iphone app
android app
iphone app android app
Δευτέρα 25 Σεπτεμβρίου 2017

Εις την αναζήτηση... μαξιλαριού


ΤΗΣ ΝΙΚΟΛΕΤΑΣ ΣΦΑΚΙΑΝΑΚΗ


Πού να στεγάσει κανείς τα όνειρά του, πώς να τα εκπληρώσει και πώς να τα ονειρευτεί... Έχεις το "στρώμα", έχεις το "σεντόνι", αλλά δεν έχεις το... μαξιλάρι! Και τα παραπάνω, φίλοι μου, είναι μεταφορικές εκφράσεις. Τι εννοώ; Το στρώμα και το σεντόνι είναι το ανθρώπινο δυναμικό τούτης της χώρας και συγκεκριμένα αναφέρομαι στο ιατρικό δυναμικό. Επιστήμονες που προσφέρουν στην πλειονότητά τους καθημερινά σπουδαίο έργο, σώζουν ζωές και δίνουν μάχες σκληρές. Είμαστε μία προικισμένη από ανθρώπους χώρα που προσφέρουν και η προσφορά τους τελικά δε φαίνεται σε μία χώρα που νοσεί... Σε ένα σύστημα υγείας που νοσεί...
Τα παραπάνω αποτελούν προβληματισμούς μπροστά σε μια φράση που ακούστηκε σε ασθενή ορθοπαιδικής κλινικής του ΠΑΓΝΗ. «Δυστυχώς, δεν έχουμε μαξιλάρι». Ναι στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Ηρακλείου υπάρχει έλλειψη μαξιλαριών. Και δε φταίει το νοσοκομείο ή το νοσηλευτικό προσωπικό. Άλλωστε και αυτοί πώς να πουν σε έναν ασθενή ότι δεν έχουν τα απαραίτητα για να κάνουν σωστά τη δουλειά τους... Φταίει το κράτος. Και δεν μπορεί κάποιος παρά να επιρρίψει ευθύνες. Ευθύνες με τις οποίες κάποτε κάποιοι πρέπει να έρθουν αντιμέτωποι. Έχουμε αφήσει ευαίσθητους τομείς της χώρας, που αποτελούν πυλώνες της, στην τύχη τους. Εκεί κάνουμε περικοπές; Στη δημόσια υγεία; Ή μήπως πρέπει να κάνουμε στην παιδεία;
Και αναρωτιέται ο Έλληνας φορολογούμενος, σε αυτή τη χώρα που καθημερινά πληρώνω όλο και περισσότερους φόρους, όλο και περισσότερες εισφορές, το κράτος δεν μπορεί να μου προσφέρει το αυτονόητο; Όχι, Ελλάδα! Θέλω να ζω πολιτισμένα, ανθρώπινα, αξιοπρεπώς. Απαιτώ να ζω με αυτόν τον τρόπο. Απαιτώ δημόσια υγεία που δεν ντρέπεται, δημόσια παιδεία που δεν ντρέπεται, δημόσιες υποδομές για τις οποίες δε θα ντρέπομαι απέναντι στους επισκέπτες αυτού του τόπου. Ντρέπομαι για εσάς που δε μου τα προσφέρετε. Έχουμε αποδομήσει τα πάντα. Και παρ’ όλα αυτά, ναι, Ελλάδα μου, να προσπαθήσω και άλλο, αλλά μη με ξεχνάς. Και σίγουρα σε αυτή τη χώρα υπάρχουν πράγματα για τα οποία ποτέ δε θα πάψουμε να είμαστε υπερήφανοι. Και δεν πρέπει να χάσουμε αυτή την υπερηφάνεια. Τη συναντάμε άλλωστε καθημερινά σε επαγγελματίες που κάνουν σωστά τη δουλειά τους, σε επιστήμονες που προσφέρουν με όλη την έννοια της λέξης "λειτούργημα", εκπαιδευτικούς που προσφέρουν αγάπη και μόρφωση στα παιδιά. Και τελικά είμαστε υπερήφανοι για αυτό το "φιλότιμο" που δε μεταφράζεται σε καμία γλώσσα. Και αν ο λαός λέει ότι όπως στρώνει κοιμάται κανείς, δε στρώσαμε όλοι μαζί για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο...

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση