iphone app
android app
iphone app android app
Τετάρτη 27 Σεπτεμβρίου 2017

ΑΡΘΡΟ Σημειαντωνάκη


ΤΗΣ ΡΕΝΑΣ ΣΗΜΕΙΑΝΤΩΝΑΚΗ

«Όχι άλλο κάρβουνο», μου έλεγε μία φίλη προχθές από την Αθήνα. Άνεργη εδώ και τρεις μήνες και με καμία προοπτική να βρει δουλειά. Με τα πτυχία της, τα διδακτορικά της, όλα. "Πόρτα" από παντού. Ακόμη και για το βασικό μισθό (όποιος κι αν είναι αυτός), ακόμη και για κάτι για το οποίο δε σπούδασε, απλά για να παίρνει "ένα χαρτζιλίκι". Ούτε καν αυτό.
Η γυναίκα είχε πάθει παράκρουση. Το τελευταίο διάστημα είχε κλειστεί στον εαυτό της και στο τσακ τη γλίτωσε την κατάθλιψη. Μιλούσαμε στο τηλέφωνο αλλά πάντα έλεγε λίγα και βιαζόταν να κλείσει, ψελλίζοντας ένα ξεψυχισμένο «τα λέμε». Το μπαμ (προς την αισιοδοξία) έγινε μάλλον ξαφνικά. Μετά από μία επίσκεψη στο νοσοκομείο, που ήταν και η τελευταία για ένα αγαπημένο της πρόσωπο. Εκεί που όλοι φοβόμασταν ότι θα είναι το τελειωτικό χτύπημα, αντί να την πάρει από κάτω, η φίλη μου, χωρίς να μας δώσει πολλές-πολλές εξηγήσεις, άρχισε να δείχνει σημάδια ανάκαμψης και να καλυτερεύει.
Άρχισε να βλέπει τα πράγματα μέσα από ένα διαφορετικό πρίσμα. Πιο θετικά, πιο χρωματιστά. Δεν έχει ούτε η ίδια μία λογική εξήγηση για το πώς "επέστρεψε" η αισιοδοξία στη ζωή της. Όταν της ζήτησα τη μυστική συνταγή, με κοίταξε με γουρλωμένα μάτια και μου είπε: «Βρες τη». Χρυσή την έκανα να μου πει. Το μόνο μυστικό που μου αποκάλυψε ήταν ότι σταμάτησε να βλέπει ειδήσεις, αλλά και τις εκπομπές lifestyle (λέμε τώρα) της αθηναϊκής TV. Άρχισε να ενημερώνεται από διάφορα blogs στο διαδίκτυο αλλά και να "συνομιλεί" με άλλους Ευρωπαίους, να μαθαίνει από αυτούς αλλά και να τους μεταφέρει τι γίνεται εδώ.
Και από εκεί που όλοι τη λυπόμασταν και ανησυχούσαμε για την κατάστασή της, η φίλη μου άρχισε να παραδίδει μαθήματα δύναμης: «Ναι, είμαι άνεργη. Ναι, δεν έχω χρήματα. Ναι, αγωνιώ για το μέλλον μου. Σε κανέναν, όμως, δε θα κάνω το χατίρι να πέσω. Αν μείνω στα περασμένα μεγαλεία, θα είμαι πάντα πικραμένη και χαμένη. Θα κλειστώ μέσα και θα κλαίω τη μοίρα μου. Θα παλέψω μέσα σε νέες συνθήκες που σιχαίνομαι όσο τίποτα, αλλά θα παλέψω». Σκέφτηκα πολύ αυτά που μου είπε. «Είναι στον άνθρωπο», σκέφτηκα. Αλλά η αισιοδοξία δεν ήταν ποτέ το φόρτε της φίλης μου. «Είναι το σοκ από την απώλεια». Μα αυτό θα έπρεπε λογικά να την πάει στα τάρταρα. Η τρίτη σκέψη με έκανε να ντραπώ. Όχι δεν παίρνει ψυχοφάρμακα η φίλη μου. Μπόρεσε και από κάπου άντλησε δύναμη να αντεπεξέλθει στη σκληρή, άδικη, παρανοϊκή πραγματικότητα. Αυτή βρήκε τη δύναμη και είναι πολύ τυχερή. Χάρηκα που την είδα πάλι καλά, παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει. «Εσένα δε βλέπω καλά», μου είπε. Και χαμογέλασε...

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση