iphone app
android app
iphone app android app
Πέμπτη 21 Σεπτεμβρίου 2017
ΣΚΙΤΣΟ 1

Αλήθειες με λίγο Αμοντιλάδο, ιστορία και φαντασία


ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΜΟΥΝΤΟΥΦΑΡΗ

Το πτώμα είχε αφεθεί να σαπίζει για χρόνια, όμως κανείς δεν ομολογούσε ότι είχε πλέον επέλθει το μοιραίο. Το έκρυβαν με επιμέλεια, θυμίζοντας διηγήματα του Πόε από έναν άλλο αιώνα και μια άλλη εποχή. Σκοτεινά, ανατριχιαστικά, μυστικά και απόκρυφα. Ικανά να σε κάνουν να χάσεις τον ύπνο σου με την ωμότητα της αλήθειας που πηγάζει από τα πιο βαθιά και υγρά πηγάδια της φαντασίας. Γιατί κάποτε ακόμη και η πιο αρρωστημένη φαντασία γίνεται πραγματικότητα. Και συχνά μας πιάνει όλους στον ύπνο. Η σήψη του πτώματος προχωρούσε, όμως κανείς δεν έδειχνε διατεθειμένος να πει την αλήθεια στους συγγενείς που ζούσαν με την αυταπάτη ότι η λαίδη Μαντελάιν ήταν ακόμα ζωντανή στον Πύργο των Ασέρ. Χλομή, αδύνατη, με μύρια όσα προβλήματα υγείας, αλλά ζωντανή. Τα χρόνια πέρασαν και το σκοτεινό μυστικό ήρθε η ώρα να βγει στο φως. Όχι απλά, όχι αμέσως, όχι με πλήρη διαύγεια. Από το βαθύ σκοτάδι δύσκολα μπορεί άλλωστε το μάτι να προσαρμοστεί στο εκθαμβωτικό φως της αλήθειας. Οι ραγισμένες και πολυκαιρισμένες πέτρες του πύργου που είχε κτιστεί για να κρύψει το φοβερό μυστικό που γνώριζαν λίγοι και υποπτεύονταν πολλοί χωρίς να τολμούν να το ομολογήσουν ούτε στον ίδιο τους τον εαυτό άρχισαν να πέφτουν μια, μία. Ο πανδαμάτορας δε θα επέτρεπε σε ένα τέτοιο μυστικό να μείνει κρυμμένο για πολύ καιρό. Και όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου τα υγρά βρύα που είχαν καλύψει την επιφάνεια των λίθων και ο αγριοκισσός που είχε πλέξει πάνω τους το κέντημά του αναγνώρισαν και υπέκυψαν στη φθορά και στη δύναμη ενός ισχυρού σεισμού, που ακολούθησαν πολλοί μετασεισμοί. Σαπισμένο, αποκρουστικό, τρομακτικό, το πτώμα έμεινε σε κοινή θέα. Οι ιατροδικαστές που κλήθηκαν να το εξετάσουν απεφάνθησαν χρόνια ασθένεια από την οποία κατέληξε ο ασθενής. Οι γιατροί της λαίδης Μαντελάιν δεν έκαναν έγκαιρη διάγνωση. Και σε αυτές τις περιπτώσεις τόσο τρομακτικών νόσων, αν δε διαγνώσεις έγκαιρα τον κίνδυνο, ο ασθενής υποτροπιάζει και το μοιραίο είναι πια αναπόφευκτο. Οι ιατροδικαστές το είδαν αυτό. Το γνώριζαν άλλωστε και αυτοί που τόσα χρόνια έκρυβαν την άρρωστη λαίδη μέσα στον πύργο αφήνοντάς την ανήμπορη και μόνη να πεθάνει. Κανείς όμως δεν είχε τη γενναιότητα να πει την αλήθεια. Και όπως έλεγε ο Πόε, «ένας άνθρωπος δεν είναι αληθινά γενναίος αν φοβάται να φαίνεται ή να είναι - όταν είναι σκόπιμο - δειλός».
Η είδηση ακούστηκε απ’ άκρου εις άκρον του βάλτου. Οι μοιρολογίστρες ήταν οι πρώτες που το πληροφορήθηκαν και έσπευσαν με τα μπουκέτα από άγρια αγκαθωτά τριαντάφυλλα στα χέρια να θρηνήσουν πάνω από το πτώμα. Αυτή ήταν άλλωστε η δουλειά τους. Μόνο που εκείνο για το οποίο μοιρολογούσαν δεν ήταν η ζωή και η απώλεια της λαίδης Μαντελάιν, αλλά η δική τους. Τόσα χρόνια που είχε μείνει άταφο το πτώμα είχαν αναπτυχθεί βακτήρια και μικρόβια και παρά το ότι το είχαν σφραγίσει κανείς δεν ήξερε αν αυτά είχαν δραπετεύσει. Ο τρόμος κυριάρχησε. Το σκηνικό ήταν γνώριμο. Το είχε περιγράψει ο Πόε στη "Μάσκα του κόκκινου θανάτου". Όταν ο πρίγκιπας Πρόσπερο βρέθηκε μπροστά στην αλήθεια, στην πραγματικότητα που προσπαθούσε να αποφύγει.
«Είχε έρθει σαν κλέφτης μέσα στη νύχτα. Κι ο ένας μετά τον άλλο οι καλεσμένοι πρίγκιπας Πρόσπερο σωριάστηκαν στις αιματοβαμμένες αίθουσες όπου γλεντούσαν, και πέθαναν στην απεγνωσμένη στάση, στην οποία είχαν κυλήσει κάτω. Με το θάνατο του τελευταίου το εβένινο ρολόι σταμάτησε. Οι φλόγες έσβησαν στους τρίποδες. Σκοτάδι και αποσύνθεση απλώθηκαν στον πύργο των νεκρών».
Η ιστορία μας δεν τελειώνει εδώ γιατί το πτώμα της λαίδης Μαντελάιν παραμένει άταφο. Και οι μοιρολογίστρες συνεχίζουν να θρηνούν. Κακόηχα. Και αν για κάποιους από εσάς ο Πόε και τα εκπληκτικά βιβλία του δε λένε κάτι, είναι ευκαιρία να τον ανακαλύψετε. Θα κερδίσετε πολλά. Διαπιστώνοντας και γιατί κανένας υπολογιστής, καμιά διαδικτυακή σελίδα, κανένα PDF δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη μαγεία του βιβλίου, του ήχου των σελίδων που γυρίζουν, τη μυρωδιά του χαρτιού. Και διαβάζοντας Πόε θα βρείτε πολλές ομοιότητες με τα όσα συμβαίνουν γύρω μας. «Και η ψυχή μου ανήμπορη δε θα μπορέσει πια να βγει απ' τον αμφίβολο τον κύκλο της Σκιάς που φαίνεται στο πάτωμα. Ποτέ από ’δω και πια!» Ένγκαρ Άλαν Πόε, "Το Κοράκι".

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση