iphone app
android app
iphone app android app
Πέμπτη 21 Σεπτεμβρίου 2017

Οι απορίες ενός παιδιού


ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΝΟΜΙΚΟΥ

Γιατί γίνονται οι απεργίες, πατέρα; Την ερώτηση αυτή μού έκανε η κόρη μου Ηρώ, 11 χρονών, όταν έμαθε ότι την Τρίτη ο μπαμπάς θα καθόταν στο σπίτι και ότι η ίδια χθες Τετάρτη και σήμερα Πέμπτη δεν είχε σχολείο. Προσπάθησα να εξηγήσω στη μικρή, καθώς το παιδί φαινόταν χαρούμενο γιατί δε θα πάει στο σχολείο.
Ξεκίνησα να της λέω λοιπόν ότι οι δάσκαλοί σου κάνουν απεργία, γιατί δεν έχετε ακόμα βιβλία, γιατί οι αίθουσες που κάνετε μάθημα είναι παλιές, γιατί τώρα που θα κρυώνει ο καιρός πιθανόν να μην έχετε και θέρμανση και γιατί οι δάσκαλοι, όπως και πολλοί εργαζόμενοι, αισθάνονται ότι αδικούνται από τα όσα αποφασίζει η κυβέρνηση με τις περικοπές σε μισθούς και σε επιδόματα, από την κατάσταση που σήμερα υπάρχει και στην παιδεία.
Η μικρή δεν τα κατάλαβε όλα και έδειξε να έχει πολλές απορίες. Με ρώτησε γιατί γίνονται όλα αυτά και αν θα μπορέσει να μάθει γράμματα, να τελειώσει το σχολείο, να σπουδάσει και να βρει δουλειά. Αν αύριο ο μπαμπάς και η μαμά θα έχουν δουλειά. Αν ο παππούς πάρει σύνταξη.
Η απάντηση σε ένα παιδί πρέπει να είναι πάντα ειλικρινής και της είπα ότι ναι, αλλά «θα πρέπει να προσπαθείς και εσύ περισσότερο και να μη χαίρεσαι όταν δεν έχεις μάθημα». Αυτό μπορεί να μην της άρεσε και τόσο, γιατί παιδί είναι και ακόμα προτιμά το παιχνίδι.
Όμως, η μικρή συνέχισε να ρωτάει γιατί ο κόσμος βγαίνει στο δρόμο, γιατί βλέπει στην τηλεόραση γεμάτες πλατείες και ανθρώπους να φωνάζουν, γιατί τα μαγαζιά όταν κατεβαίνει βόλτα είναι κλειστά, γιατί αυτός ο κόσμος δεν πηγαίνει στις δουλειές του. Το παιδί δεν ξέρει ούτε για την τρόικα, ούτε για το ΔΝΤ, ούτε καταλαβαίνει τι σημαίνει μνημόνιο, τι σημαίνει λιτότητα και μέτρα.
Βλέπει διαφορετικά τον κόσμο με εικόνες... καθημερινές, όπως τα παραμύθια, και αναρωτιέται. Και όπως οι εικόνες των παραμυθιών τού μένουν στη σκέψη και το μυαλό, έτσι και αυτές οι αληθινές εικόνες το συντροφεύουν τώρα στα 11 που αρχίζει να νιώθει, να καταλαβαίνει τι σημαίνει ζωή. Σκέφτομαι τα λόγια της μικρής Ηρώς και αναρωτιέμαι αν αυτός ο κόσμος αξίζει στα παιδιά μας. Αναρωτιέμαι γιατί κάποιοι δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι δεν έχουν το δικαίωμα με τις πράξεις και τις παραλείψεις, με την ανικανότητά τους να διαχειριστούν τα αυτονόητα, να βυθίζουν στο σκοτάδι γενιές και γενιές και κυρίως τη γενιά που τώρα ξεκινά να μάθει για την πατρίδα, για τη ζωή, να διδαχτεί ιδανικά και να σηκώσει κεφάλι κοιτώντας ψηλά στον ουρανό, στα όνειρα και τις προσδοκίες της νιότης.
Για τα παιδιά σήμερα δεν υπάρχουν πειστικές απαντήσεις. Η ξύλινη γλώσσα της πολιτικής δεν τα ακουμπά. Τα ακουμπούν όμως όλα αυτά που κάνουν και τους μεγάλους να αναρωτιούνται. Αχ πατρίδα μου, καημένη, ποια κατάρα σε βαραίνει...

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση