iphone app
android app
iphone app android app
Κυριακή 24 Σεπτεμβρίου 2017

Γιατί δε γιορτάζω


ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗ *

Συνήθιζα κάθε χρόνο να γιορτάζω την επέτειο της 18ης Οκτωβρίου 1981, τότε που ο Ανδρέας Παπανδρέου κέρδισε τις εκλογές. Τότε που κοινωνικά στρώματα που μέχρι τότε ήταν παραμελημένα (εθνικόφρονες και μιάσματα) ήρθαν μαζί με το κίνημα της αλλαγής στην εξουσία. Συνήθιζα να γιορτάζω τη μεγάλη αναδιανομή του εισοδήματος υπέρ των μη προνομιούχων Ελλήνων, των εργατών, των μισθωτών, των συνταξιούχων, των αγροτών, των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
Συνήθιζα να γιορτάζω τη μέρα που πίστευα ότι θα αλλάξει τη ροή της ιστορίας. Η ένταξη της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ (παρά τη διαφορετική άποψη του κόμματός μου, ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο), τα ΜΟΠ - προσωπική επιτυχία του Ανδρέα Παπανδρέου για την ενίσχυση των φτωχών κρατών του ευρωπαϊκού Νότου - η δημιουργία του ΕΣΥ, η κατασκευή νέων σύγχρονων νοσοκομείων, η κατασκευή του νέου αεροδρομίου "Ελευθέριος Βενιζέλος", η ζεύξη Ρίου Αντιρρίου, το μετρό της Αθήνας, τα ολυμπιακά έργα, η Αττική Οδός, η αύξηση σε μια βραδιά των μισθών κατά 40% το 1982, η αύξηση των αγροτικών συντάξεων, η προστασία των μισθών και συντάξεων με την ΑΤΑ - έστω και αν για λόγους πληθωρισμού αναγκάστηκε το ΠΑΣΟΚ να σταματήσει και τα χιλιάδες μικρότερης αξίας έργα που είχαν κάνει την Ελλάδα ένα εργοτάξιο - η ένταξη της Ελλάδας στο σκληρό πυρήνα της ΟΝΕ... Άραγε μπορεί κανείς σήμερα να φανταστεί τι θα είχε συμβεί στον καθένα από εμάς αν δεν είχαμε αυτό το σκληρό νόμισμα, το ευρώ; Δε θα φύγει ποτέ από το μυαλό μου η εικόνα μιας κατάκοιτης γριούλας στο Βενιζέλειο Νοσοκομείο Ηρακλείου, στη θέα της εικόνας του Ανδρέα Παπανδρέου στην τηλεόραση, πολύ μετά τον θάνατό του, τους ύμνους και τα εγκώμια που του έπλεκε, ευχαριστώντας τον που τη βοήθησε να ξεπεινάσει.
Γιόρταζα γιατί πίστευα ότι θα παραδώσομε μια καλύτερη κοινωνία στα παιδιά μας... Για όλα τα παραπάνω και για πολλά άλλα γιόρταζα κάθε χρόνο.

Υπό δίωξη

Σήμερα δεν μπορώ να γιορτάσω πια. Οι κοινωνικοί σύμμαχοι του κόμματός μου κατασπαράσσονται. Μισθωτοί, συνταξιούχοι, αγρότες και μικρομεσαίες επιχειρήσεις τελούν υπό δίωξη. Τα παιδιά μας, με υψηλού επιπέδου μόρφωση, φεύγουν για όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου για να βρουν δουλειά. Η λαίλαπα του καπιταλισμού παρασύρει τα πάντα στο πέρασμά της, αφήνοντας νεκρούς, φτωχούς και ταπεινωμένους πολιτικούς και πολίτες.
Προκειμένου να σωρεύσουν τον πλούτο σε λίγους, οδηγούν σε εξαθλίωση τους πολλούς. Η εθνική ανεξαρτησία έχει εκχωρηθεί σε χέρια τρίτων. Η λαϊκή κυριαρχία τελεί υπό διωγμό, οι δυνάμεις καταστολής ρυθμίζουν τα όριά της. Η κοινωνική απελευθέρωση είναι η μόνη που υπάρχει, μόνο που ίσως καταστεί επικίνδυνη για τους κυβερνώντες.

Οργή και θυμός

Δεν μπορώ να γιορτάσω γιατί έχω χάσει το γέλιο μου, είμαι θυμωμένος, είμαι οργισμένος. Δεν αναγνωρίζω στις σημερινές πολιτικές και δράσεις το κόμμα μου, δεν μπορώ να πιστέψω πως το κόμμα μου μεταλλάχθηκε από σοσιαλιστικό σε αγνώστου πολιτικής ταυτότητας κόμμα. Αν πρόκειται στο όνομα μιας αμφιβόλου διάσωσης της πατρίδας μου, να συνεχίσετε να καταρρακώνετε την αξιοπρέπειά μας, να συνεχίσετε να σταυρώνετε το λαό μας... Παραδώστε την εξουσία. Δεν αξίζει στο κόμμα μας αυτό το τέλος.

Ζωή στον τοίχο

Ο λαός δεν περνά μόνο αυτήν την κρίσιμη εβδομάδα. Όλες οι εβδομάδες, όλες οι μέρες είναι γι’ αυτόν κρίσιμες. Είναι μέρες που πρέπει να βρει να ταΐσει, να σπουδάσει τα παιδιά του, να επιβιώσει.
Πρέπει να δημιουργήσει ξανά συνθήκες ευημερίας για τους ανθέλληνες που πήραν τον κόπο του και τον μετέφεραν σε άλλες χώρες, για όλους εκείνους που στο βωμό της ατομικής τους ευπορίας δε διστάζουν να καταδικάσουν σε αργό θάνατο ένα ολόκληρο λαό, για όλους εκείνους που έπιναν, πίνουν και θα συνεχίσουν να πίνουν στην υγεία των κορόιδων.

Αργός θάνατος

Δεν ξέρω για τους άλλους, αλλά εγώ θα προτιμούσα τη χρεωκοπία παρά αυτόν τον αργό θάνατο. Θα προτιμούσα να ξαναρχίσω από το μηδέν. Έτσι και αλλιώς, εμείς που επιλέξαμε την πατρίδα μας για φυσική και οικονομική παρουσία στο μηδέν οδηγούμαστε.
Εύγε στους τοκογλύφους, στους σωματέμπορες, στους απατεώνες, στους καταχραστές του δημόσιου χρήματος. Εύγε στους εμπόρους ναρκωτικών, στους διεστραμμένους, στους κακοποιούς. Σε αυτούς ανήκει το ακαταδίωκτο, σε αυτούς έχει παραδοθεί η κοινωνία μας.
Ουέ και αλίμονο, έντιμοι πολίτες, φτωχοί αλλά αξιοπρεπείς εργαζόμενοι, ουέ και αλίμονο σε σας που επενδύσατε τα χρήματά σας στη χώρα μας. Τελείτε υπό διωγμό. Ανήκα, ανήκω και θα ανήκω στο ΠΑΣΟΚ. Η κυβέρνηση έχει φύγει από το ΠΑΣΟΚ. Πίστευα, πιστεύω και θα πιστεύω αυτά που μου δίδαξε. Δεν μπορεί όμως να με εκφράσει η σημερινή κυβέρνησή του.
* Ο Αλέξανδρος Παντελάκης είναι οικονομολόγος, μέλος Ν.Ε. ΠΑΣΟΚ Λασιθίου και υπεύθυνος Οργανωτικού.

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση