iphone app
android app
iphone app android app
Τρίτη 26 Σεπτεμβρίου 2017

ΑΡΘΡΟ Μουντουφάρης


ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΜΟΥΝΤΟΥΦΑΡΗ

Μια φορά και έναν καιρό... Κάπως έτσι θα διηγούμαστε όταν γεράσουμε - αν μας επιτρέψουν να γεράσουμε - τις εποχές που ζήσαμε. Εκείνα τα χρόνια της μεγάλης κατάθλιψης που κάθε εγγύηση για το αύριο έμοιαζε κάλπικη. Εκείνες τις εποχές που το όνειρο είχε μπει υποθήκη και η αξία του έμοιαζε με ομόλογο ελληνικού Δημοσίου κατά την κουρά, ανάλογη με εκείνη των προβάτων ή των αμνών προς σφαγή, όπως το λαμπρό ένδοξο έθνος των Ελλήνων φορολογουμένων.
Μια φορά και έναν καιρό έβγαινες από το σπίτι σου και δε φοβόσουν να αφήσεις την πόρτα σου ξεκλείδωτη. Τώρα πας δέκα μέτρα για να πετάξεις τα σκουπίδια και διπλοκλειδώνεις, βάζεις συναγερμό και κρυφοκοιτάς πίσω σου να είσαι σίγουρος ότι δε σε ακολουθεί κανείς. Μια φορά και έναν καιρό πήγαινες στο σούπερ-μάρκετ και δε σ’ έπιανε καρδιοχτύπι όταν έφτανες στο ταμείο. Γιατί το παιδί σου ζητούσε κάτι και εσύ μπορούσες να του το προσφέρεις. Τώρα το σκέφτεσαι και το ξανασκέφτεσαι. Και δύσκολα κάνεις την υπέρβαση στο πορτοφόλι σου. Κάποτε, ακόμη και αν ζοριζόσουνα οικονομικά, είχες τη δυνατότητα να καλύψεις τις ελλείψεις του κράτους... πρόνοιας (sic) πληρώνοντας από την τσέπη σου όλα αυτά που η Πολιτεία, αν και όφειλε να προσφέρει στα παιδιά που διψούν για μάθηση, τα τσιγκουνεύονταν ή τα έδινε... ληγμένα! Σήμερα προσπαθείς να περιορίσεις ακόμη και τα στοιχειώδη, πόσω μάλλον να προσφέρεις αυτό το παραπάνω που το παιδί σου ζητάει γιατί έχει όρεξη για κάτι παραπάνω.
Εκείνα τα χρόνια, που εμείς μεγαλώσαμε, υπήρχαν ακόμα χαμογελαστοί άνθρωποι στο δρόμο. Τους έβλεπες καθώς προχωρούσες, τους μιλούσες και σου απαντούσαν. Δεν τους φοβόσουν. Σήμερα το μόνο που βλέπεις είναι ανθρώπους με σκυμμένο το κεφάλι, χωρίς διάθεση. Χωρίς μιλιές. Με τις σκοτούρες να τους έχουν γονατίσει. Κάποτε τα παιδιά φοβόνταν μονάχα το δράκο του παραμυθιού και την κακή μάγισσα. Πλέον τα έχουμε δασκαλέψει να αποφεύγουν κάθε ξένο. Να μην πλησιάζουν. Να αποφεύγουν όσους τους μιλούν και δεν τους γνωρίζουν. Γιατί ο κίνδυνος καιροφυλαχτεί και πρέπει να τον γνωρίζουν από τα γεννοφάσκια τους. Ακόμη όμως και εμείς. Πόσοι μπορούμε πια άφοβα να κινούμαστε βράδυ σε σκοτεινούς δρόμους; Χωρίς να σκιαζόμαστε αν νιώσουμε μια παρουσία πίσω μας; Ελάχιστοι. Γιατί η σκιά του φόβου έχει γίνει πια η δεύτερη φύση μας.
Μια φορά και έναν καιρό απέναντι σε κάθε δυσκολία που εμφανιζόταν μπροστά σου είχες να προτάξεις την αισιοδοξία ότι θα φτιάξουν τα πράγματα. Δεν μπορεί. Κάθε εμπόδιο για καλό. Τώρα, αν σπεύσεις να το ισχυριστείς αυτό, θα θεωρηθείς γραφικός. Κάποτε είχες τη δυνατότητα να ονειρευτείς ένα μέλλον για τα παιδιά σου, να το σχεδιάσεις, να το δρομολογήσεις με όση δύναμη και οικονομικές αντοχές είχες. Σήμερα, ακόμη και αν θες, δε σου το επιτρέπουν. Δε σε αφήνουν να ονειρευτείς, να δεις με μια προοπτική το αύριο. Στο στερούν. Βάζοντας αλάτι στις πληγές και στρίβοντας ακόμη πιο βαθιά το μαχαίρι στην καρδιά. Γιατί ο φοβισμένος άνθρωπος είναι εκείνος που ελέγχεται καλύτερα. Και στο επόμενο διάστημα - μακροπρόθεσμο πλέον - θα μπει ειδική ρήτρα φορολόγησης του ονείρου. Ενδεχομένως και της ελπίδας.
Μια φορά και έναν καιρό η κοινωνία, ειδικά σε μικρές πόλεις και χωριά όπως εδώ στην Κρήτη, ο κόσμος επιδείκνυε αλληλεγγύη. Βοηθούσε όσο μπορούσε. Αυτό σβήνει σιγά-σιγά, καθώς η λογική "ο σώζων εαυτόν σωθήτω" επικρατεί όλο και περισσότερο.
Με αυτήν την ιστορία θα χάσουμε την ανθρωπιά μας. Ποιος αμφιβάλει σήμερα γι’ αυτό; Και αν χάσουμε και αυτό, έχουμε χάσει την ψυχή μας. Ό,τι πολυτιμότερο έχουμε. Ή μάλλον ό,τι πολυτιμότερο είχαμε. Φοβάμαι. Ναι, είναι αλήθεια. Γιατί κάθε παραμύθι που ξεκινά με το... "μια φορά και έναν καιρό", απ’ όσο τουλάχιστον ξέρω ή θυμάμαι από τα νιάτα μου, τελειώνει με το "έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα". Αυτό όμως το παραμύθι που θα διηγούμαστε - αν το διηγούμαστε στις επόμενες γενιές, δε γνωρίζω αν θα έχει αυτόν τον επίλογο. Και αυτό με ανησυχεί ακόμη περισσότερο. Με προβληματίζει. Με κρατά ξάγρυπνο. Και με κάνει να νιώθω όλο και πιο νοσταλγικά για εκείνο το... "μια φορά και έναν καιρό. Που χάθηκε πια στα βάθη των χρόνων μαζί με την παιδική μας αθωότητα.

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση