iphone app
android app
iphone app android app
Πέμπτη 21 Σεπτεμβρίου 2017

ΑΡΘΡΟ Νικολέτας


ΤΗΣ ΝΙΚΟΛΕΤΑΣ ΣΦΑΚΙΑΝΑΚΗ

Η πτώχευση, φίλες και φίλοι, έχει επέλθει. Όποιος νομίζει το αντίθετο, πλανάται οικτρά! Όχι, δεν εννοώ την οικονομική πτώχευση. Για αυτή δε θέλω αυτή τη στιγμή να σπαταλήσω λέξεις. Εννοώ άλλου είδους πτώχευση... ή μάλλον άλλων ειδών! Κοινωνική, ψυχολογική, ηθική!
Ο κοινωνικός μας ιστός έχει χαλαρώσει, τα ψυχικά αποθέματα έχουν εξαφανιστεί και η ηθική κατάπτωση είναι στις περισσότερες περιπτώσεις εμφανής.
Και εξηγούμαι για να μη παρεξηγούμαι: Θυμάμαι, παιδί ακόμα, μια κοινωνία περήφανη. Με τα προβλήματά της, τις αδυναμίες της, αλλά πάνω από όλα την ενότητα που τη διέκρινε ανάμεσα στις κοινωνικές ομάδες. Όχι, δε ζούσαμε σε μία ιδανική κοινωνία τότε, αλλά, συγκριτικά με σήμερα και όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, ο κόσμος ζούσε δίπλα ο ένας στον άλλο και όχι απομονωνόμενος σε μια στοίβα προβλήματα και χρέη. Η μία ομάδα πλέον στρέφεται συχνότερα εναντίον της άλλης. Απεργοί, εργαζόμενοι, εργοδότες, επιχειρηματίες, κ.λπ., κ.λπ., όλοι ο ένας εναντίον του άλλου. Κινδυνολογώ; Δε νομίζω. Απλά προσπαθώ να βάλω σε μία τάξη τις σκέψεις που λένε ότι για να πάει μία κοινωνία μπροστά πρέπει να είναι ενωμένη. Με διαφορετικές απόψεις ναι, αλλά όχι προσπάθεια επιβολής τους. Το "διαίρει και βασίλευε" οι "φίλοι" μας οι πιστωτές το έχουν μελετήσει καλά και το εφαρμόζουν ακόμη καλύτερα!
Προχωρώ τις σκέψεις μου και πάω στην ψυχολογική πτώχευση. Τη συναντάμε καθημερινά. Τη βιώνουμε οι ίδιοι ή τη βλέπουμε στους φίλους, συγγενείς συναδέλφους μας! Οι αντοχές, οι προσωπικές που ο καθένας διαθέτει, εξανεμίζονται. Ό,τι έχει συγκρατηθεί, έχει συγκρατηθεί από τις οικογένειες. Εκείνες βαστάνε τα μπόσικα ακόμα και στηρίζουν τα παιδιά τους και ο ένας τον άλλον, γιατί διαφορετικά η κατάστασή μας θα ήταν χειρότερη.
Επόμενη σκέψη: Ηθική πτώχευση! Οι αξίες μας, τα ιδανικά μας, τα πιστεύω μας, η αγάπη μας για τη χώρα μας, όλα εξαφανίζονται. Η αξία της δουλειάς, για παράδειγμα, έχει γίνει η αξία της δουλείας! Τα ιδανικά μας και η ανάπτυξη του πνευματικού μας ορίζοντα έχουν μετατραπεί σε μία παιδεία που μετριέται σε αριθμούς και όχι σε ποιότητα! Η πίστη μας ότι οι άξιοι και οι δίκαιοι προκόβουν έρχεται να καταρριφθεί από τη σκληρή πραγματικότητα των "λαμόγιων" και των "φελλών" που μας περιβάλλουν και γελάνε ειρωνικά απέναντί μας. Και ποια αγάπη για ποια χώρα; Αυτή που διώχνει τους νέους, που προσβάλλει τους ηλικιωμένους και βάζει φρένο σε όνειρα και προσδοκίες; Μακάρι να μπορούσα να εκφράσω αντίθετες απόψεις, μακάρι να έβλεπα μια άλλη καθημερινότητα, μια άλλη πραγματικότητα!
Και μια που εύχομαι τα παραπάνω, κοιτάξτε να δείτε τι σκέφτηκα. Παγκόσμια Ημέρα του Αβγού χθες και σκέφτηκα τις "κότες" και τα "κοκόρια"! Συνειρμικά καθαρά! Ε, χρόνια πολλά σε αυτούς που, αντί να εκφράζουν απόψεις, κοκορομαχούν! Και μία ευχή ακόμη... Να μείνουν τα αβγά στα τηγάνια... Καταλαβαίνετε.


Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση