iphone app
android app
iphone app android app
Πέμπτη 21 Σεπτεμβρίου 2017

ΑΡΘΡΟ Μαίρης Καρυωτάκη


ΤΗΣ ΜΑΙΡΗΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗ

«Κλείσε την πόρτα γρήγορα! Θα φύγει όλη η ζέστη!», φώναξε η Μάρω. Μια βδομάδα τώρα ο καιρός είναι απίστευτα κακός. Ο παγωμένος άνεμος δεν έχει κοπάσει καθόλου και η βροχή εναλλάσσεται με το χιόνι. «Ούτε ο Θεός δεν είναι μαζί μας», έλεγαν όλοι. Η Μάρω είχε κι άλλη ανησυχία. Τα ξύλα τελείωναν και τα τρόφιμα επίσης. Τα λεφτά είχαν σωθεί από μέρες και η κατάσταση έμοιαζε μαύρη. Δε μιλούσε η Μάρω. Τι να πει... Έβλεπε και τον άντρα της, τον Μανόλη, να βασανίζεται και προσπαθούσε να του δώσει κουράγιο. Τις νύχτες που στριφογύριζε στο κρεβάτι κι ο ύπνος δεν τον έπαιρνε, του ψιθύριζε όσο πιο τρυφερά μπορούσε «μέρωσε, Μανόλη. Όλα θα φτιάξουν. Μπόρα είναι θα περάσει».
Δεν το πίστευε πια, αλλά το ’λεγε. Κάτι να πει. Έτσι ήταν η Μάρω. Γυναίκα δυνατή, προσπαθούσε να δώσει κουράγιο σε όλους. Στον άντρα της, τα παιδιά της. Τα παιδιά... Όταν δεν την έβλεπαν τα κρυφοκοιτούσε και τα μάτια της γέμιζαν δάκρυα. Τι θα απογίνονταν αυτά; Τι μέλλον είχαν; Τι παρόν; Πώς να εξηγήσεις στα παιδιά; «Χάλασε το home cinema», τους είπαν, και το πήγαν στο μάστορα. Ύστερα χάλασε το I-pad, το ηχοσύστημα... Μετά κόπηκε το internet. «Πρόβλημα στη γραμμή», είπαν. Μετά βλάβη στο jeep... Περιμένουν τα ανταλλακτικά που αργούν... Ξέμειναν από πετρέλαιο και είπαν πως η μαμά ξέχασε να καλέσει στο πρατήριο και τώρα είναι στη λίστα αναμονής. Σώθηκαν τα διαθέσιμα, σώθηκαν κι οι δικαιολογίες.
Όταν έμενε μόνη της σκεφτόταν το παρελθόν. Τότε που και κείνη κι ο άντρας της είχαν τη δουλειά τους και όλα έμοιαζαν τέλεια. Στέλεχος στη δημόσια διοίκηση αυτή, στέλεχος σε πολυεθνική εταιρεία αυτός. Έπαιρναν κι οι δυο καλούς μισθούς και έκαναν καλή ζωή. Τίποτα δεν τους έλειπε. Ούτε στα παιδιά τους. Πρώτα έμεινε άνεργος ο Μανόλης. Στην αρχή δεν πολυπροβληματίστηκε. Είχε όνομα στην αγορά αυτός. Πίστευε πως γρήγορα θα έβρισκε δουλειά. Όμως, καθώς περνούσαν οι μήνες, οι ελπίδες του χάνονταν. Όπου κι αν απευθύνθηκε η απάντηση ήταν ίδια. «Τι πρόσληψη, ρε Μανόλη! Εδώ κοιτάμε ποιους μπορούμε να διώξουμε».
Είχε όμως η Μάρω τη δουλειά της και έστω και με το μισθό της κουτσουρεμένο η οικογένεια τα βόλευε μια χαρά. Κι ύστερα ήρθε η εφεδρεία... Κάτι η ηλικία, κάτι τα χρόνια προϋπηρεσίας, στη λίστα η Μάρω. Και κάπου εκεί άρχισαν τα δύσκολα... Τώρα, ακόμη και τα χρήματα που είχαν στην άκρη είχαν τελειώσει. Ό,τι μπορούσαν να πουλήσουν το πούλησαν. Το αμάξι το πήρε η τράπεζα... Μόνο τα κοσμήματα της είχαν απομείνει αλλά κι αυτά τα είχε προγραμματίσει. Το σετ του αρραβώνα θα πήγαινε στα φροντιστήρια των παιδιών. Το σετ του γάμου, μπορεί και το μονόπετρο, στο τέλος ακινήτων. Τα υπόλοιπα στα καθημερινά έξοδα...
Κι όταν θα τέλειωναν και τα κοσμήματα; Δεν ήξερε η Μάρω. Δεν ήθελε να το σκέφτεται. Ήθελε να ελπίζει πως μέχρι τότε κάτι θα είχε βρεθεί. «Και σκάλες πλένω», σκεφτόταν. Μόνο που ούτε σκάλες βρίσκονταν πια... Ίσως τα υπόλοιπα από τα κοσμήματα να πήγαιναν στα εισιτήρια. Αυστραλία, Αμερική, Γερμανία, Νέα Ζηλανδία... Κάπου που θα υπάρχει μια προοπτική... Γιατί εδώ δεν υπάρχει τίποτε πια...




Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση