iphone app
android app
iphone app android app
Τετάρτη 27 Σεπτεμβρίου 2017

ΑΡΘΡΟ Η ιστορία δεν θα σας συγχωρέσει


ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΜΟΥΝΤΟΥΦΑΡΗ

Τρομάρα σας, δεν ντρέπεστε λίγο; Σε σένα το λέω, Αγγέλα. Σε θυμάμαι που ήσουν πρωτοσέλιδο στο "Time" με τον τίτλο "Frau Europa", η "κυρία Ευρώπη", και μου σηκώνεται η τρίχα κάγκελο. Ποια Ευρώπη; Υπάρχει ακόμα τέτοιο πράμα; Και σε σένα, Νικολά. Που πήρες στα χέρια σου τη βαριά κληρονομιά μιας Ευρώπης που έχτισαν άντρες σαν τον προκάτοχό σου τον Μιτεράν και την έκανες σφουγγαρίστρα για να σκουπίζονται τα απόνερα ενός "Τιτανικού" που δε λέει να βυθιστεί και έχει απομείνει να παρασύρεται από τα νερά μιας τρικυμίας που κανείς δεν προέβλεψε και κανένας δεν ξέρει πώς να αντιμετωπίσει. Και σε σένα φίλε μου, Ζαν-Κλοντ. Που πίστευα ότι ήσουν ο μεγαλύτερος φιλοευρωπαϊστής που υπήρχε. Σε θυμάμαι όταν τα έβαζες με τον τότε πρωθυπουργό της Βρετανίας, τον Τόνι Μπλερ, για τον προϋπολογισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης και εμφανιζόσουν υπέρμαχος των φτωχών και αδύναμων της ηπείρου μας, όντας ένας ηγέτης ενός μικρούς κράτους, του μικρότερου της Γηραιάς. Βέβαια τότε δεν ήσουν επικεφαλής του μεγαλύτερου οικονομικού φόρουμ του κόσμου. Μιλάω σε εσάς, ηγέτες - τρομάρα σας- της Ευρώπης των λαών και των πολιτισμών, που καταντήσατε τα όνειρα και τις ελπίδες μας φύλλα ενός δέντρου που φυλλορροεί μέρες φθινοπωρινές σαν και αυτές. Και σας καλώ να αναλογιστείτε το μερίδιο της ευθύνης που σας αναλογεί σαν φιλοευρωπαϊστής και εγώ (τρομάρα μου). Χτίσατε μια οικονομική Ένωση, γνωρίζοντας ότι μια χώρα του ευρωπαϊκού Νότου ζει μέσα στο ψέμα της επίπλαστης οικονομικής ευμάρειας και κάνατε όλοι τουμπεκί ψιλοκομμένο, όπως λέμε εδώ στο Γκρίχελαντ. Και όταν οι δανειστές άρχισαν να ζητούν τα ρέστα τους, ξυπνήσατε και αποφασίσατε να δείτε την αλήθεια. Το ξυπνήσατε βέβαια είναι σχετικό γιατί για να μη χάσετε τη θεσούλα σας ή να μη ρισκάρετε το πολιτικό σας μέλλον επιτρέψατε στην Ευρώπη, που κληθήκατε να υπερασπιστείτε και να υπηρετήσετε, να διχαστεί και να μοιραστεί σε πλούσιους και φτωχούς.
Ανοίξατε τον ασκό του Αιόλου διχάζοντας τους πολίτες της ηπείρου, αφήνοντας τους μεν να βάλλουν εναντίον των δε για αμαρτίες που εσείς επιτρέψατε να γιγαντωθούν με τη σιωπή και την ανοχή σας. Δε νιώθετε τύψεις που ο γερμανικός ή ο ολλανδικός λαός τα βάζει με τους ταλαίπωρους Έλληνες εργαζόμενους που δε φταίνε σε τίποτα; Δε σας ενδιαφέρει το ότι θυσιάζετε στο βωμό της εσωτερικής κατανάλωσης τα ιδανικά που γίγαντες όπως ο πατέρας της Ενωμένης Ευρώπης, ο Σούμαν, θεμελίωσαν, έχτισαν και οικοδόμησαν;
Ο Καρλομάγνος από εκεί που βρίσκεται θα σας μουντζώνει τώρα, αν ο άνθρωπος είχε τη συνήθεια που έχουμε εμείς οι κάτοικοι της Γκρίχελαντ για να εκφράζουμε τα απωθημένα μας. Ο Μπετόβεν, αν και κουφός, έχει ξεκουφαθεί με τα όσα ακούει και θα νιώθει οργή που η "Ωδή της Χαράς" του έγινε ο ύμνος αυτής της Ευρώπης που επιτρέψατε να μετατραπεί σε τσίρκο και παιδική χαρά. Με τι μούτρα θα μου ζητήσεις, Αγγέλα, Νικολά, Ζαν-Κλόντ, Βαν Ρομπέι Μανουέλ και η χορωδία σας, να καταθέσω την ψήφο μου για μια Ευρώπη της αλληλεγγύης, της ιστορίας, του πολιτισμού, των λαών και όλα αυτά τα ωραία και εύπεπτα στις επόμενες ευρωεκλογές; Δεν έχετε τσίπα πάνω σας; Νιώθω ντροπή που είμαι Ευρωπαίος. Που με βρίζουν οι φίλοι και σύμμαχοι Γερμανοί γιατί ζω σε μια χώρα που κατάντησε όπως την καταντήσατε όλοι σας. Χαλάκι για να την πατάτε. Και μαζί και μένα. Και τα όνειρά μου. Και τις ελπίδες μου. Και το αύριό μου. Όλοι εσείς που ξέρατε και κάνατε την πάπια. Όλοι εσείς που βλέπατε την καταιγίδα που ερχότανε και δεν είχατε την πρόνοια να ανοίξετε μια ομπρέλα. Όλοι εσείς που ακόμα και τώρα παίζετε με τη ζωή, τα νεύρα και την ψυχική μας ισορροπία. Με το μέλλον των παιδιών μας, γιατί το δικό μας το έχετε ήδη καταδικάσει. Αυτή είναι η Ευρώπη που σας παρέδωσαν οι προκάτοχοί σας; Αυτή η Ευρώπη που χτίστηκε πάνω στα ερείπια δύο παγκόσμιων σφαγών; Αυτή η Ευρώπη που θα υπηρετούσε τους πολίτες της που διψούσαν για ειρήνη και ευημερία; Μια Ευρώπη διχασμένη που υπακούσει μονάχα στις αγορές; Που κωφεύει στις κραυγές αγωνίας λαών ολόκληρων; Μιας Ευρώπης που ψυχομαχεί και εσείς, αντί να τη σώσετε, την προορίζετε για ευθανασία;
Ντροπή σας. Έστω και στο παρά πέντε προσπαθήστε να σταθείτε στο ύψος των ευθυνών σας. Η ιστορία είναι ο αμείλικτος κριτής σας. Και πιστέψτε με δε θα δείξει την παραμικρή επιείκεια σε κανένα από εσάς. Γιατί οι λαοί μπορεί να συγχωρούν. Η ιστορία όμως ποτέ.

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση