iphone app
android app
iphone app android app
Πέμπτη 23 Νοεμβρίου 2017
Κένυα panoramic

Με την ACTIOΝ AID στην Κένυα


Πριν έξι μήνες έλαβα ένα ενημερωτικό mail που αναφερόταν στην επικείμενη αποστολή Ελλήνων εθελοντών στο Malindi της Κένυας για την υλοποίηση ενός έργου υδροδότησης. Xωρίς δεύτερη σκέψη δήλωσα την πρόθεσή μου να συμμετέχω σ’ αυτήν την αποστολή. Δε χρειαζόμουν τη δεύτερη σκέψη, γιατί αφήνοντας πίσω οικογενειακές και επαγγελματικές υποχρεώσεις η σκέψη θα ήταν σίγουρα αποτρεπτική για την πραγματοποίηση της επιθυμίας αυτής.
Αυτοί οι έξι μήνες ήταν απαραίτητοι για την «προετοιμασία» του ταξιδιού. Εμβολιασμοί, λεπτομερέστερη ενημέρωση για τον προορισμό και το έργο που θα έπρεπε να γίνει, γνωστοποίηση των ιδιαιτεροτήτων της περιοχής, των κατοίκων αλλά και των πιθανών κινδύνων που ίσως υπήρχαν. Το σύνολο των σαράντα εθελοντών επομένως γνώριζε ότι θα εργαστεί σε μια κοινότητα οροθετικών της επαρχίας Langobaya που έφερε το όνομα Kuluhiro (που στην τοπική γλώσσα σουαχίλι σημαίνει ΕΛΠΙΔΑ). Αυτό ακριβώς θέλαμε να μεταφέρουμε απ’ την Ελλάδα. Την ελπίδα ότι κάποιοι - έστω ελάχιστοι άνθρωποι - θα ελπίσουν σε κάτι καλύτερο απ’ τον κόσμο της «Δύσης», που τους καταδίκασε σ’ αυτό που είναι και βιώνουν καθημερινά.
Όλοι νομίζω - άλλοι περισσότερο άλλοι λιγότερο - έχουμε δει, έχουμε πληροφορηθεί, έχουμε ακούσει για τον τρίτο κόσμο. Λογικό λοιπόν ήταν να είμαστε αρκετά προετοιμασμένοι για ό,τι θα δούμε και θ’ αντιμετωπίσουμε. Κι εδώ ακριβώς ήταν το μεγάλο ΣΟΚ.
Η καθημερινή διαδρομή των 120 περίπου χιλιομέτρων μέσα στη σαβάνα ήταν ένα αδιάκοπο «κυνηγητό» των λεωφορείων από λιπόσαρκα παιδιά που με τη μακρόσυρτη ιαχή "jambo" (γεια) έβγαιναν απ’ τις χωμάτινες καλύβες και με τα χεράκια τους ήθελαν ν’ αποσπάσουν ένα νεύμα κι ένα χαμόγελό μας.
Η υποδοχή μας στην κοινότητα kuluhiro ήταν απρόσμενα εξωτική. Ο φύλαρχος μάς καλωσορίζει στα χώματα της γης τους, ενώ μια αυτοσχέδια ορχήστρα από ένα σκουριασμένο μεταλλικό σκεύος και δύο ξύλινα αντικείμενα παράγει εκπληκτικούς ήχους που συνοδεύουν φωνές δυνατές που βγαίνουν από αδύνατα σώματα. Τα ρούχα καλύπτουν το σύνολο του χρωματολογίου, ενώ η πλειοψηφία του πληθυσμού της κοινότητας είναι μικρά παιδάκια με μόνιμο το μελαγχολικό χαμόγελο να σου υπενθυμίζει τις ενοχές σου. Το μόνο που «απαιτούν» από σένα είναι να τους δείχνεις τις φωτογραφίες που παίρνεις γιατί για τα περισσότερα παιδιά είναι η πρώτη φορά που θα δουν τον εαυτό τους. Οι εθελοντές εργάζονται σε δύο ομάδες, η μία χτίζοντας με πέτρα μία αποθήκη και η άλλη καθαρίζοντας μια έκταση γης κοντά στον ποταμό Galana με σκοπό την υδροδότηση αυτής της έκτασης και την καλλιέργεια μιας ποικιλίας ντομάτας σχετικά ανθεκτικής στις κλιματολογικές συνθήκες της περιοχής. Αυτό το φαινομενικά απλό έργο για τα δεδομένα της περιοχής είναι πραγματικός άθλος.

Αυτοθυσία

Το στοιχείο που ορίζει κατά τη γνώμη μου τον τρίτο κόσμο είναι ότι δεν υπάρχουν δεδομένα. Όλα απαιτούν την αυτοθυσία του κάθε ανθρώπου. Νερό υπάρχει σε απόσταση πάνω από πέντε χιλιομέτρων - εννοείται μη πόσιμο - που με καλαμάκια-φίλτρα θα μπορέσουν να συγκρατήσουν τη λάσπη. Μια συνηθισμένη αιτία θανάτου στην περιοχή είναι η διάρροια! Τίποτα απ’ όσα θεωρούμε εμείς πολύτιμα εδώ δε θεωρείται εκεί χρήσιμο. Καθημερινά διανύουν δεκάδες χιλιόμετρα για τη συγκομιδή κάποιων καρπών (μάνγκο, μπανάνες, καρύδες) που μαζί με ένα είδος ζύμης, το ugali, αποτελούν την καθημερινή διατροφή τους. Η περίθαλψη, εννοείται, ανύπαρκτη, οι κανόνες υγιεινής επίσης, η απουσία εκπαίδευσης προφανής, με αποκλειστική εξαίρεση κάποιες υποδομές (σχολικό συγκρότημα 800 περίπου παιδιών, συνεταιρισμό γυναικών με χειροτεχνικά είδη, δεξαμενές και κάποιες καλλιέργειες καλαμποκιού και ντομάτας) που έχει αναλάβει το αγγλικό κλιμάκιο της action aid. Η έννοια του κράτους είναι ανύπαρκτη (χειρότερο κι απ’ το ελληνικό), οι άνθρωποι είναι αφημένοι κυριολεκτικά στη μοίρα τους. Κι όμως, άνθρωποι αξιοπρεπέστατοι, χωρίς να επαιτούν, χωρίς να φθονούν. Τρομερή εμπειρία όταν δίνοντας κάποια δώρα σε μικρά παιδάκια περικυκλώθηκα από δεκάδες παιδιά χωρίς να με ακουμπούν καν, με τις μικρές παλάμες να κλείνουν λέγοντας karibu (ευχαριστώ) και με το χαμόγελο εκείνο που σ’ έκανε πάντα να ντρέπεσαι γι’ αυτό που είσαι και γι’ αυτό που είναι.
Το κύριο συναίσθημα ήταν η ντροπή. Σ’ αυτές τις 8 μέρες παραμονής μας πραγματικά προσπαθώ να σκεφτώ αν συναντήσαμε άντρα ή γυναίκα πάνω από πενήντα ετών. Προσπαθώ να σκεφτώ πόσο προσβλήθηκα όταν προσφέρθηκε να σύρει ένα καρότσι με χώμα βοηθώντας με μια νεαρή γυναίκα που ήταν πέντε μηνών έγκυος, όπως μου είπαν. Προσπαθώ να καταλάβω γιατί όταν μας αποχαιρετούσαν μας έλεγαν τόσο αβίαστα και αυθόρμητα «μείνετε, να ξανάρθετε, μη μας ξεχάσετε». Την τελευταία μέρα διανύοντας τον άθλιο δρόμο της σαβάνας το μόνο που βλέπαμε ήταν τα λυχναράκια που έφεγγαν τις χωμάτινες καλύβες και το μόνο που ακουγόταν στο τρίξιμο των τζαμιών και των πλαστικών του safari bus ήταν το κλάμα των «δυτικών» επιβατών του. Δύο ώρες δε μίλησε κανείς σε κανένα. Ήταν η πιο χρήσιμη σιωπή και όλοι την επόμενη μέρα συμφωνήσαμε πως ο γυρισμός θα ταν’ διαφορετικός απ’ τον πηγαιμό.
Το εξάμηνο «φροντιστήριο» για τον τρίτο κόσμο αποδείχτηκε πολύ λίγο. Οι φατσούλες, τα χαμόγελα, τα «jambo», τα χρώματα, η χαρμολύπη όλων εκείνων που αγωνίζονται να ζήσουν πεθαίνοντας σημάδεψαν σίγουρα σαράντα Έλληνες.

Υ.Γ.: Μόνο γι’ αυτό είμαι ευγνώμων στην ACTION AID, αλλά βλέποντας από κοντά τον τιτάνιο αγώνα της, θεωρώ πως δίκαια πολλοί συμπολίτες μας στηρίζουν όλο και περισσότερο τις μη κυβερνητικές οργανώσεις. Ξεχωριστά ευχαριστώ τους οργανωτές της αποστολής, τους σαράντα εθελοντές, τους υπέροχους συνοδούς μας (Έλληνες και Κενυάτες).



Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση