iphone app
android app
iphone app android app
Τρίτη 24 Οκτωβρίου 2017
ΑΝΔΡΙΑΝΗ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΗ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΡΕΥΜΑΤΟΠΑΘΩΝ

Κουτσογιάννη: Η βελόνα στα...άκρα χωρίς να αγγίξει ψυχή /vid


Ημερομηνία δημοσίευσης:
Τελευταία ενημέρωση:

Υπάρχουν άνθρωποι που πορεύονται με τον πόνο, υπάρχουν άνθρωποι που πορεύονται με βαρίδια στη ζωή τους. Βαρίδια σημαντικά, προβλήματα υγείας που σου αλλάζουν την καθημερινότητα, ολόκληρη τη ζωή .

Όμως οι πρωταγωνιστές του συλλόγου ρευματοπαθών Κρήτης μπορεί να πορεύονται αγκαλιά με τον πόνο αλλά δε σταματούν να προχωρούν στη ζωή τους .

Ο σύλλογος δημιούργησε ένα υπέροχο project,  όπου ο φακός σταματά σε αυτά τα μάτια ,σε  αυτά τα χέρια, σε αυτές τις αγκαλιές που μπορεί να πονούν αλλά δε σταματούν και να ζουν.

Η εκπομπή Ανδριανή στην πρεμιέρα για τη νέα τηλεοπτική σαιζόν στην ΚΡΗΤΗ TV, συνάντησε την κ. Κατερίνα Κουτσογιάννη, την πρόεδρο του συλλόγου ρευματοπαθών και  μέσα από μία καθηλωτική συνέντευξη στάθηκε στην τη δική της προσωπική ιστορία ανέλυσε  δεδομένα  και έδωσε συμβουλές και  tips στους ανθρώπους , οι οποίο και είναι δύσκολο να δεχτούν ότι θα έχουν συνοδοιπόρο για την υπολοιπη ζωή τους την ασθένεια τους . Όμως αυτό θέλει να κρατήσουν η κ. Κατερίνα είναι ότι  «ψάχνοντας¨» μέσα από αυτήν ασθένεια στον εσωτερικό τους κόσμο, ανακαλύπτουν δυνάμεις , γνωρίζουν ανθρώπους , ζουν εμπειρίες που ίσως και να μην είχαν καταφέρει να βιώσουν ποτέ.  

Παρακολουθήστε τη συνέντευξη της κ. Κουτσογιάννη, στην διάρκεια της οποίας έγινε σημαντική αναφορά και στο καταπληκτικό project του συλλόγου Ρευματοπαθών, το οποίο  θεωρείται μία  από τις πιο ωραίες δράσεις που έχουν γίνει και έχουν κέντρο αναφοράς τους ανθρώπους που πάσχουν από την συγκεκριμένη νόσο.


Πλέον βλέπω τη θετική πλευρά αν και πέρασα πάρα πολύ δύσκολα.

Πώς είναι να ζεις με συνοδοιπόρο το πόνο; Μέσα από αυτήν την ερώτηση η κ. Κουτσογιάννη ξετυλίγει το κουβάρι της ιστορίας με αφετηρία τα 29 της χρόνια, τότε που διαγνώστηκε με ρευματοειδή αρθρίτιδα, νέα κοπέλα με όνειρα και δίψα για ζωή, για δημιουργία και νέες εμπειρίες που δεν μπορούσε να αποδεχτεί ότι αυτό το δύσκολο νόσημα θα ήταν σύντροφος της  σε όλη της  τη ζωή και θα την εμπόδιζε να ζήσει μια ζωή όπως την ήθελε.

«Στην αρχή είναι δύσκολο αλλά προσπαθείς να βρεις τρόπο να το διαχειριστείς. Δεν είναι καλό να συνηθίζεται ο πόνος… Με τις φαρμακευτικές αγωγές μπορούμε να κοιμίσουμε τα νοσήματα και κατ' επέκταση τον πόνο για να μην είναι ενεργός. Ωστόσο υπάρχουν και άλλοι τρόποι για τον καθένα , όπως θέμα καλής ζωής , ψυχολογία ,διατροφής κλπ.

Στην αρχή το νόσημα έκανε την  παρουσία του με πολύ έντονα  σημάδια . Σε διάστημα 6 μηνών δεν μπορούσα να περπατήσω .. Ζούσα με τον πόνο μεγάλες ποσότητες από αντιφλεγμονώδη .. Νόμιζα ότι ήξερα να το διαχειρίζομαι..

Άλλαξε και  ο χαρακτήρας μου, ήμουν ήρεμη και πολυάσχολη με μικρό παιδί .Κλείστηκα στον αυτό μου , ήμουν θυμωμένη με τους πάντες και δεν ήξερα τι να περιμένω..


Υπήρχαν δύο Κατερίνες μέσα μου


ινόταν και εσωτερικές διεργασίες μέσα μου...Δυο Κατερίνες., η μία ήταν αυτή που μου έλεγε τι είναι αυτά που κάνεις και η άλλη  με παρότρυνε να συνεχίσουμε, όπως ήμασταν, να φοβάμαι να το αντιμετωπίσω…και να μην το αποδέχομαι.

Το πρώτο στάδιο ήταν  ότι δεν το αποδέχομαι ,μετά ο θυμός και ότι δεν  αποδέχεσαι ότι αυτό το πράγμα θα σε συντροφεύει σε όλη τη ζωή. Θα πρέπει να σταθείς απέναντι του και να του λες δε σε φοβάμαι.

Σταδιακά όμως όλα άλλαξαν…  άρχισα να αποδέχομαι την ασθένεια, να ακούω το γιατρό μου , να παραδέχομαι τα όρια μου."

Και τελικά το μήνυμα που η κ. Κουτσογιάννη προσπάθησε να περάσει μέσα από τη συνέντευξη της αποτελεί το γεγονός ότι  η βελόνα του πόνου διαπέρασε τα άκρα  αλλά δεν μπόρεσε να φτάσει στην ψυχή. Η δίψα για ζωή  έδωσε  δύναμη οι συγκεκριμένοι άνθρωποι  να σταθούν όρθιοι.Άνθρωποι που δεν εγκατέλειψαν ποτέ το χιούμορ, , παρέμειναν όρθιοι στις δυσκολίες της ζωής, δίνοντας χρώμα στις…ζαχαρωτές πτυχές της.

Επιμέλεια κειμένου: Βάλια Μπούη

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση