iphone app
android app
iphone app android app
Τετάρτη 07 Δεκεμβρίου 2016
ΤΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΤΗς ΜΗΤΡΟΣ ΜΟΥ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΘΕΑΤΡΟ ΒΙΖΥΗΝΟΣ

Το αριστούργημα του Βιζυηνού στο Ηράκλειο


Ημερομηνία δημοσίευσης:
Τελευταία ενημέρωση:

Το πασίγνωστο διήγημα του Γεωργίου Βιζυηνού "Το αμάρτημα της μητρός μου" ανεβαίνει την Κυριακή στο κινηματοθέατρο "Αστόρια" σε μια θεατρική διασκευή του Δήμου Αβδελιώδη, με τους Θεμιστοκλή Καρποδίνη και την Αγάπη Μανουρά στους βασικούς ρόλους.

"Το αμάρτημα της μητρός μου" είναι ένα από τα αριστουργηματικά διηγήματα της ελληνικής πεζογραφίας κι ένα σπάνιο κείμενο για την παγκόσμια λογοτεχνία, από το οποίο εμπνεύστηκε για ακόμα μια φορά ο ταλαντούχος Δήμος Αβδελιώδης.

Το έργο αυτό του Βιζυηνού έχει τη δομή ενός αρχαίου δράματος, εμπλουτισμένου με τα πρώιμα ψυχαναλυτικά στοιχεία που αφομοίωσε κατά τη διάρκεια των σπουδών του στη Γοτίγγη της Γερμανίας και ενσωμάτωσε δημιουργικά στο έργο του, χωρίς να χάνει καθόλου το γειωμένο λαϊκό χαρακτήρα του.

Ο γιος και η μητέρα του έργου έχουν όλα τα στοιχεία των τραγικών ηρώων, που εμπλέκονται σε ένα τραγικό συμβάν από τη μοίρα. Το μόνο που μπορούν να πράξουν οι ίδιοι συνειδητά είναι να κατανοήσουν βαθιά ο ένας τον άλλο, για να επέλθει στο τέλος η συγχώρηση, σαν λύση και σαν κάθαρση.

Το αυτοβιογραφικό αυτό διήγημα αναφέρεται στις απελπισμένες αλλά μάταιες προσπάθειες της μητέρας του Βιζυηνού να σώσει από το θάνατο το άρρωστο, μικρό της κορίτσι.

Οι ενοχές της απώλειας, ακολούθως, την ωθούν σε δυο αλλεπάλληλες υιοθεσίες κοριτσιών, που γίνονται όμως η αιτία να παραμεληθούν τα άλλα τρία ορφανά από πατέρα αγόρια της, και να στερηθούν των φροντίδων της. Όταν μεγαλώνουν και γίνονται άνδρες, δεν μπορούν ακόμα να κατανοήσουν αυτήν την άστοχη εμμονή της μητέρας τους.

Αργότερα, ύστερα από χρόνια, επιστρέφοντας από τις σπουδές του στη Γερμανία, ο μεσαίος της γιος, ο ίδιος ο συγγραφέας, μαθαίνει έκπληκτος από τη μητέρα του το τραγικό μυστικό της.

Ο Γεώργιος Βιζυηνός επιζητά την αμοιβαία κατανόηση και συγχώρεση από τη μητέρα του, αποκαλύπτοντας ο ίδιος την πιο βαθιά του πληγή, όταν ακούει μικρός μέσα στην εκκλησία να παρακαλάει το Θεό να πάρει εκείνον, αντί της βαρέως ασθενούσης αδελφής του.

Πρόκειται για μια τραγικού χαρακτήρα διπλή εξομολόγηση, που ενώ συνήθως κρύβεται επιμελώς στο σκοτάδι, εδώ βγαίνει στο φως, και περνώντας αγέρωχα ανάμεσα από τις συμπληγάδες της ηθογραφίας και της ηθικογραφίας, γίνεται λόγος δημόσιος και λυτρωτικός, χάρη στο πνεύμα ενός πολύ μεγάλου συγγραφέα. Ενός πνεύματος που έχει συμπεριλάβει και αφομοιώσει μέσα σε όλο το πεζογραφικό του έργο τα στοιχεία ενός ζωντανού και πηγαίου λαϊκού πολιτισμού, που εμπεριέχει τις δυνάμεις της ζωής και της πίστης, να υπερνικούν τις δυνάμεις του θανάτου και της φθοράς.


Κριτική

«Στην παράσταση του Δήμου Αβδελιώδη κυριαρχεί η μουσικότητα του λόγου, αφήνοντας το θεατή να φανταστεί την όψη και να πλάσει τις δικές του εικόνες. Η σκηνή άδεια, μόνο ο φωτισμός "γεμίζει" το χώρο, προβάλλοντας τις σκιές των δύο ηθοποιών στους τοίχους.

Ο σκηνοθέτης διαβάζει το κείμενο σαν παρτιτούρα, η παραμικρή ανάσα και παύση είναι μελετημένη στη λεπτομέρεια. Η διδασκαλία του θέλει τις ερμηνείες να κρατούν αποστάσεις από συναισθηματική εμπλοκή, να παραμένουν στο επίπεδο της αφήγησης και να μην οδηγούνται στην απόλυτη ενσάρκωση των προσώπων», γράφει ο κριτικός Κωνσταντινίδης Νεκτάριος-Γεώργιος.

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση