iphone app
android app
iphone app android app
Κυριακή 04 Δεκεμβρίου 2016
ΣΗΜΑΙΕΣ ΕΕ ΕΛΛΑΔΑ

Από το κακό στο χειρότερο...


Ημερομηνία δημοσίευσης:
Τελευταία ενημέρωση:

Ποτέ δεν υπήρξα ευρωσκεπτικιστής. Πάντοτε πίστευα πως ένας λαός μπορεί να λύσει πιο αποτελεσματικά τα προβλήματά του όταν βρίσκεται σε στενή συνεργασία με άλλους λαούς. Έτσι και το ευρωπαϊκό όραμα βασίστηκε σε μια απόπειρα αποτίναξης του εθνικού απομονωτισμού και της μιλιταριστικής προπαγάνδας. Όταν οι λαοί συνεργάζονται, το αποτέλεσμα είναι θριαμβευτικό. Οικοδομούν κοινές πολιτικές, αξιολογούν με βάση τους δείκτες την οικονομική (και κατ' επέκταση κοινωνική) πολιτική και στο τέλος ο κάθε λαός αποφασίζει τι πρέπει να κάνει ώστε να αποκτήσει ένα επίπεδο ανταγωνιστικότητας.


Γράφει ο Νίκος Κοσμαδάκης , Πολιτικός Επιστήμονας

Η απομάκρυνση του εθνικού απομονωτισμού συνδυάστηκε με την Κοινωνική Ευρώπη και συγκεκριμένα με το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Κράτος. Η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν η φαιά ουσία του φιλελευθερισμού, ήταν το τελικό αποτέλεσμα ή το απόσταγμα, εάν προτιμάτε, εκείνο που οι Ευρωπαίοι ηγέτες είχαν οραματιστεί με μεγαλειώδες τρόπο. Ήταν η «Ευρώπη των λαών», που πριν από μερικούς αιώνες είχαν γράψει για εκείνη όχι με σαφή τρόπο μεγάλοι στοχαστές, όπως ο Ρουσσώ και ο Καντ, αξιοποιώντας την έννοια του κοσμοπολιτισμού και της αμοιβαίας συνεργασίας. Οι διανοητές έλαβαν χλευαστικά σχόλια για το απατηλό όραμά τους. Κατόρθωσαν, όμως, και έγιναν προφήτες, όταν μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο επιχειρήθηκε αυτή η πρωτοβουλία.

Σήμερα η Ευρώπη στενάζει και σίγουρα, μετά από τόσες δεκαετίες, είναι διαφορετική. Είναι μια Ευρώπη που ιεραρχείται από τους Βόρειους και τους Νότιους - από τους πλούσιους που επιβάλλουν συνταγές λιτότητας στους φτωχούς, σε συνεργασία με τεχνοκρατικούς οργανισμούς που είτε οι ίδιοι ίδρυσαν (π.χ. Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) είτε δημιουργήθηκαν στο πλαίσιο διεθνών συμβάσεων (π.χ. Διεθνές Νομισματικό Ταμείο).

Ειδικά στην Ελλάδα, στη χώρα μας, έχουμε κάθε λόγο να είμαστε δυσαρεστημένοι. Οι πολιτικές λιτότητας, που εφαρμόζονται εδώ και 6 χρόνια, έχουν "κουρέψει" το 25% του ΑΕΠ μας συγκριτικά με το έτος 2010. Πολύ απλά, το εθνικό εισόδημα τσεκουρώνεται, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια υποβαθμίζεται και τα οικονομικά μεγέθη της χώρας μας είναι ισάξια με εκείνα της Κροατίας, κάτι που φάνταζε πριν μια δεκαετία αδιανόητο. Η Ελλάδα παρακολουθεί τις εξελίξεις, κατεβάζει τους μισθούς και τις συντάξεις και μένει απαθής στα ευρωπαϊκά τραπέζια συζητήσεων.

Τόσο η ανεπάρκεια σε πολιτικό επίπεδο όσο και η αυστηρή επιβολή συνταγών έχουν οδηγήσει την Ελλάδα σε καθεστώς εσωτερικής υποτίμησης, που μεταφράζεται ως άθροισμα της μείωσης του εισοδήματος και της αύξησης των φόρων. Αυτοί οι δύο συντελεστές δημιουργούν την εσωτερική υποτίμηση. Η Ελλάδα βουλιάζει κάτω από την επιδίωξή της να κρατήσει ένα ακριβό νόμισμα όπως το ευρώ.

Η κρίση δεν αποτέλεσε και δεν πιστεύω πως θα αποτελέσει ευκαιρία ανασυγκρότησης για τη χώρα μας. Δε δημιουργήθηκαν μηχανισμοί διαφάνειας ούτε κριτήρια αξιολόγησης του δημόσιου τομέα. Ίσως το μόνο που βελτίωσε η Ελλάδα ήταν οι φοροεισπρακτικοί της μηχανισμοί σε μια προσπάθεια αποταμίευσης περισσότερων εσόδων.

Αλλά και τα μέτρα που έχουν ληφθεί και εγκριθεί από τα ευρωπαϊκά όργανα δεν εγγυώνται την εξυγίανση του ελληνικού κράτους. Για παράδειγμα, το ασφαλιστικό, όπως ψηφίστηκε, έχει εγγενείς αδυναμίες, αφού οι εργαζόμενοι με πλήρη απασχόληση δεν είναι πλέον πολλοί, η ανεργία έχει αυξητικές διαστάσεις και πολλοί νέοι φεύγουν για το εξωτερικό. Είναι παράγοντες που μπορεί να καταστήσουν το ασφαλιστικό μη βιώσιμο.

Ειδικά τώρα που ετοιμάζεται νομοσχέδιο στη Βουλή με σκοπό τη δημιουργία ενός κατώτερου μισθού για εκείνους που εισέρχονται στην αγορά εργασίας, την επιδοκιμασία της τετράωρης απασχόλησης, την αλλαγή του συνδικαλιστικού νόμου, την ενθάρρυνση και νομιμοποίηση των ομαδικών απολύσεων αλλά και την υπεροχή των επιχειρησιακών συμβάσεων, πολύ απλά εγκαινιάζεται η εποχή της καταστροφής του Κοινωνικού Κράτους.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση φέρει ευθύνες. Ευθύνες επιρρίπτω και στις κυβερνήσεις, που καμία δεν είχε ένα Plan Β με σκοπό την προαγωγή του δημόσιου συμφέροντος, την εξασφάλιση της κοινωνικής σταθερότητας και εντέλει την ελάφρυνση της χώρας από τα δημοσιονομικά βάρη. Τόσο οι ευρωπαϊκές πολιτικές, που είναι κατά κύριο λόγο ιμπεριαλιστικές και δεν αγγίζουν τον κανονιστικό πυρήνα του φιλελευθερισμού, όσο και οι μη μεθοδευμένες και συντονισμένες κινήσεις πρώην και νυν κυβερνητικών αξιωματούχων έχουν μετατρέψει την Ελλάδα σε ένα πειραματόζωο, όπου η αξία του ανθρώπου ευτελίζεται.

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση