iphone app
android app
iphone app android app
Τετάρτη 07 Δεκεμβρίου 2016
ΚΑΡΑΜΠΕΛΙΑΣ ΒΙΒΛΙΟ

Ο ιστορικός κύκλος της Μεταπολίτευσης κλείνει με την Αριστερά*


Ημερομηνία δημοσίευσης:
Τελευταία ενημέρωση:

Τονίζω συχνά, τα τελευταία χρόνια, πως ο πολιτικός και οικονομικός φιλελευθερισμός έχει ως αναγκαίο συμπλήρωμά του τον πολιτισμικό φιλελευθερισμό. Νεοφιλελεύθερη Δεξιά και εθνομηδενιστική/πολυπολιτισμική Αριστερά αποτελούν τα δίδυμα αδελφάκια της παγκόσμιας «Νέας Τάξης Πραγμάτων». Στην Ελλάδα, μάλιστα, μετά την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, η Αριστερά ανέλαβε να ολοκληρώσει και τις δύο λειτουργίες: παράλληλα με τον πολιτισμικό φιλελευθερισμό -μεταναστευτικός πολυπολιτισμός, κατεδάφιση της εθνικής ταυτότητας στην εκπαίδευση, κ.λπ.-, προβαίνει στην εκχώρηση της δημόσιας περιουσίας, την αποσύνθεση των εργασιακών δικαιωμάτων, τη μεταβολή της χώρας κυριολεκτικώς σε αποικία....

Του Γιώργου Καραμπελιά*

Καθόλου τυχαία, η μεταμοντέρνα Αριστερά και η Δεξιά συμμερίζονται τις ίδιες βασικές αξίες. Η Αριστερά την ιδεολογική προετοιμασία, η Δεξιά την υλοποίηση! Αυτός είναι ένας συνήθης καταμερισμός εργασίας μεταξύ τους, εκτός από έκτακτες συνθήκες οπότε αναλαμβάνει η Αριστερά να φέρει σε πέρας και τα δύο καθήκοντα, όπως συνέβη στην Κίνα, ή… στην Ελλάδα του ΣΥΡΙΖΑ.

Ηιστορική Αριστερά, λοιπόν, εδώ και δεκαετίες, τόσο στη Δύση όσο και στην Ελλάδα, όχι μόνο αδυνατεί να προτάξει μια εναλλακτική λύση στον ξέφρενο χρηματοπιστωτικό καπιταλισμό αλλά, αντίθετα, προωθώντας την άρνηση της πατρίδας και του ριζώματος, την ισοπέδωση των φύλων και την παγκοσμιοποίηση, την οποία βάφτισε διεθνισμό, αποδείχθηκε ο ισχυρότερος σύμμαχος του χρηματοπιστωτικού καζινοκαπιταλισμού, παράλληλα με τη νεοφιλελεύθερη Δεξιά.

Ο οικονομικός φιλελευθερισμός προϋποθέτειτον πολιτισμικό, δηλαδή η Δεξιά χρειάζεται την Αριστερά για να μπορεί να κυβερνά. Επί παραδείγματι, για την κατεδάφιση της οικονομικής και δασμολογικής προστασίας των εθνών-κρατών και την ανάπτυξη της παγκόσμιας αγοράς, έπρεπε να προηγηθεί, η ιδεολογική απονομιμοποίηση των «εθνικών συνόρων», την οποία προωθεί με φρενήρεις ρυθμούς η Αριστερά. ... Για να διαλυθεί η εθνική ταυτότητα και να μπορεί η Ελλάδα να ενταχθεί απρόσκοπτα σε υπερεθνικούς οργανισμούς όχι ως ισότιμο μέλος αλλά ως ημι-αποικία, θα έπρεπε η «πρωτοπόρα» Αριστερά να έχει αποσυνθέσει τους ίδιους τους πυλώνες της εθνικής ιδιοπροσωπίας, τη διαχρονία του ελληνισμού, τη σχέση του με την Ορθοδοξία, τη συνέχεια της γλώσσας. Για να καταρρεύσει η δημογραφίατης χώρας, θα έπρεπε να καλλιεργηθεί το μοντέλο της ακραίας ατομικής «ανεξαρτησίας», η ολοκληρωτική συκοφάντηση των οικογενειακών δεσμών. Κατά βάθος, η ιδεολογία της μεταμοντέρνας Αριστεράς δεν είναι αντικαπιταλιστική αλλά υπερκαπιταλιστική.

Εξάλλου, μετά τη δεκαετία του 1990, παρατηρείται μια ισχυρή σύγκλιση Αριστεράς και Δεξιάς ... Είτε οι δυνάμεις της Δεξιάς (Θάτσερ, Χέλμουτ Κολ κ.λπ.) είτε οι δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατικής Αριστεράς (Φρανσουά Μιτεράν, SPD στη Γερμανία, Μπλερ στη Βρετανία, Κράξι στην Ιταλία, Σημίτης στην Ελλάδα) προωθούσαν τον ίδιο κοινωνικό και πολιτικό μετασχηματισμό, τόσο ώστε, από τα μέσα της δεκαετίας του '90 και ιδιαίτερα μετά το 2000, τα φιλελεύθερα και τα σοσιαλιστικά κόμματα θα μοιάζουν τόσο πολύ, ώστε πλέον οι διαφορές μεταξύ τους να καταστούν εντελώς ασήμαντες ενώ πολύ συχνά συγκυβερνούν - όπως συμβαίνει και σήμερα στη Γερμανία. Οι δυτικές μαζικές δημοκρατίες είχαν φθάσει σε εκείνο το οριακό σημείο όπου οι δύο πολιτικοί πυλώνες της, τα φιλελεύθερα και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, είχαν μεταβληθεί σε μια λίγο πολύ ενιαία πολιτική τάξη, χωρίς ουσιαστική διαφορά μεταξύ τους.

Γι' αυτό στην Ελλάδα, όταν το σύστημα εισήλθε σε μια επιταχυνόμενη κρίση, ως συνέπεια της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης η πολυπολιτισμική και εθνομηδενιστική Αριστερά, από δύναμη ιδεολογικής αναπαραγωγής του μεταπολιτευτικού συστήματος, άρχισε να διεκδικεί πλέον την ίδια την πολιτική  εξουσία. Και τα μνημονιακά χρόνια της προσέφεραν αυτή τη δυνατότητα.

Και όμως πουθενά αλλού και ποτέ άλλοτε με τέτοια ταχύτητα, ένα αριστερό κόμμα δεν μεταβλήθηκε σε όργανο και εκφραστή της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, τόσο ώστε δύο χρόνια μετά την 'άνοδο στην εξουσία να κινδυνεύει να συμπαρασύρει στην αναπόφευκτη πτώση του τον ίδιο τον πολιτισμικό νεοφιλελευθερισμό...

Διότι, αν στο παρελθόν ο εθνομηδενισμός και η διαδικτυακή παγκοσμιοποίηση μπορούσαν να συντηρούν την αυταπάτη των «πολιτών του κόσμου», ο «κοινωνικός αποκλεισμός» απαιτεί την αποτίναξη των φθαρμένων ενδυμάτων της εποχής των παχιών αγελάδων.

Απέναντι σε αυτήν τη σταδιακή αλλά αναπόφευκτη απαξίωση του εθνομηδενισμού, θα αποφύγουμε τη μετακίνηση στο αντίθετο άκρο της εθνοκαπηλίας, του ολοκληρωτισμού και της μισαλλοδοξίας, που προκρίνουν ήδη σαν φάρμακο οι φασιστικές σειρήνες; Ελπίζουμε ότι η ελληνική κοινωνία, στην ιστορική της μνήμη, έχει ήδη αποθηκεύσει το προηγούμενο της δικτατορίας, έτσι ώστε να μη βγει, από την εποχή του πολιτικού μηδενισμού και του εθνομηδενισμού, προς μία κατεύθυνση επιστροφής στους πατριδοκάπηλους αλλά σε έναν τρίτο, συνθετικό δρόμο πατριωτισμού, οικονομικής και κοινωνικής δικαιοσύνης, οικολογίας και ελευθερίας. Κυριολεκτικώς, πέρα από την Αριστερά και τη Δεξιά.

*****

Σήμερα, λοιπόν, ολοκληρώνεται ο κύκλος. Όλες οι πολιτικές δυνάμεις, οι τρεις βασικοί πυλώνες του καθεστώτος, ανήλθαν στην εξουσία, και την καταστροφή την ολοκληρώνει η Αριστερά. Πρόκειται μάλλον για έναν νόμο της ιστορικής εξέλιξης. Όταν κλείνει μια ιστορική περίοδος, αναδεικνύονται στο προσκήνιο οι πιο χαρακτηριστικές και ακραίες μορφές της περιόδου που προηγήθηκε. Τη μετεμφυλιακή περίοδο την ολοκλήρωσε η Χούντα, ως ακραία έκφραση της μετεμφυλιακής Δεξιάς, με μία εθνική καταστροφή. Επειδή η Μεταπολίτευση είχε μία κατεύθυνση αριστερόστροφη, θα κλείσει -καταστροφικά- με μία αριστερή κυβέρνηση. Εξάλλου, αυτά που έκανε πράξη το ΠΑΣΟΚ, όταν ανέβηκε το 1981 στην εξουσία, πήγαιναν κυριολεκτικώς πολύ πέρα από αυτά που λέει η σημερινή Αριστερά. Η πρώτη κυβέρνηση της Αριστεράς στην Ελλάδα είναι το ΠΑΣΟΚ το οποίο και μετεξελίχθηκε, μέσα από μία κυβερνητική πορεία χρόνων· εδώ, ο ΣΥΡΙΖΑ μετεξελίχθηκε μέσα σε έξι μήνες.

Όταν το σύστημα-μεταπολίτευση εισήλθε στην τελική κρίση του ανέδειξε ως έσχατη κυβερνητική εκδοχή τους ιδεολογικούς εκφραστές της Μεταπολίτευσης, τον χώρο της παλιάς ΚΝΕ, του ΚΚΕ εσωτερικού, και τον περιρρέοντα χώρο, μαζί με ένα τμήμα των Εξαρχείων. Ο ιστορικός κύκλος της Μεταπολίτευσης κλείνει με την Αριστερά.

*Προδημοσίευση από το βιβλίο του Γιώργου Καραμπελιά «Πέραν της Αριστεράς και της Δεξιάς:  Η Υπέρβαση», που κυκλοφορεί από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις


Τίτλος: Πέραν της Αριστεράς και της Δεξιάς: Η ΥπέρβασηΣυγγραφέας: Γιώργος ΚαραμπελιάςΕναλλακτικές Εκδόσεις 2016Σελ. 240

Ο πολιτικός και οικονομικός φιλελευθερισμός έχει ως αναγκαίο συμπλήρωμά του τον πολιτισμικό φιλελευθερισμό. Νεοφιλελεύθερη Δεξιά και εθνομηδενιστική/πολυπολιτισμική Αριστερά αποτελούν τα δίδυμα αδελφάκια της παγκόσμιας «Νέας Τάξης Πραγμάτων». Καθόλου τυχαία, εξάλλου, η μεταμοντέρνα Αριστερά και η Δεξιά συμμερίζονται τις ίδιες βασικές αξίες. Την ίδια πίστη στον εργαλειακό ορθολογισμό, την ίδια λατρεία για την απεριόριστη οικονομική μεγέθυνση, την ίδια απόρριψη εν τέλει του ανθρώπου ως φύση και την επιμονή στον άνθρωπο ως κατασκευή...

... Η Αριστερά την ιδεολογική προετοιμασία, η Δεξιά την υλοποίηση!  Αυτός είναι ένας συνήθης καταμερισμός εργασίας μεταξύ τους, εκτός από έκτακτες συνθήκες οπότε αναλαμβάνει η Αριστερά να φέρει σε πέρας και τα δύο καθήκοντα, όπως συνέβη στην Κίνα, ή… στην Ελλάδα του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι Κινέζοι, ως το πρότυπο του αναδυόμενου μεγα-κράτους του μέλλοντος, φαίνεται να έχουν επιτύχει έναν καταπληκτικό συνδυασμό των δύο προτύπων. Και κρατισμός με Κομουνιστικό Κόμμα και… πολυεθνικές κάνοντας πράξη, με τον τρόπο τους, την «υπέρβαση» Αριστεράς-Δεξιάς! Οι πρόεδροι των πολυεθνικών τους είναι «ιδιώτες» και ταυτόχρονα αξιωματούχοι του κόμματος!

Στην Ελλάδα, μετά την άνοδο του Σύριζα στην εξουσία, η Αριστερά ανέλαβε και τα δύο «καθήκοντα»: Παράλληλα με τον πολιτισμικό φιλελευθερισμό -μεταναστευτικός πολυπολιτισμός, κατεδάφιση της εθνικής ταυτότητας στην εκπαίδευση, κ.λπ.-, ολοκληρώνει την εκχώρηση της εθνικής οικονομίας, την αποσύνθεση των εργασιακών δικαιωμάτων, τη μεταβολή της χώρας σε αποικία. Γι' αυτό και εξαντλείται τελεσίδικα και στην Ελλάδα -όπως είχε ήδη εξαντληθεί οραματικά και πρακτικά κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα- ο ιστορικός ρόλος της Αριστεράς.

* * *

Απέναντι σε αυτές τις σαρωτικές εξελίξεις, για να επιβιώσουμε σε μια περίοδο παγκόσμιας μετάβασης, όπου Ανατολή και Δύση συγκρούονται και να μη μεταβληθούμε σε έναν απλό συνοριακό σταθμό, στα σύνορα των δύο κόσμων, πρωταρχικός στόχος είναι να αντισταθούμε. Βρισκόμαστε μεταξύ Ανατολής και Δύσης και η πνευματική μας παράδοσή είναι συνθετική, με την καρδιά και με το νου ταυτόχρονα, ενώ η ανατολική οπτική εκφυλίζεται στον τζιχαντισμό, η δε δυτική σε μια γενικευμένη απώλεια νοήματος...

Για να αντισταθείς τελεσφόρα πρέπει να διαθέτεις ένα όραμα πέρα από την απλή επιβίωση! Εμείς, ως παράδοση, έχουμε αυτή τη συνθετική οπτική και θα πρέπει να την κάνουμε μια πρόταση οικουμενικών διαστάσεων...

Πέραν λοιπόν της Αριστεράς και της Δεξιάς για μια πρόταση που θα απορρίπτει τον παρασιτικό εκσυγχρονισμό και δεν θα εγκλωβίζει την παράδοση στο παρελθόν, επιτέλους για έναν εκσυγχρονισμό βασισμένο στη δική μας παράδοση.


Κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία


Διακήρυξη ΑΡΔΗΝ


Διακήρυξη ΑΡΔΗΝ: Ένα πολιτικό κίνημα από τον Λαό - Η συλλογή υπογραφών συνεχίζεται

Η διακήρυξη που ακολουθεί αποτελεί την πρότασή μας για τη διαμόρφωση ενός πολιτικού κινήματος που θα παρεμβαίνει ενεργότερα και συνολικότερα στην πολιτική ζωή της χώρας. Μετά μία πρώτη διαβούλευση και αφού συγκεντρώθηκαν όλες οι παρατηρήσεις, δημοσιεύεται στην τελική της μορφή με την υπογραφή εκείνων που προτείνουν αυτή τη διακήρυξη και καλούμε όλους τους φίλους και τις φίλες να την υπογράψουν.

Οι υπογραφές  θα ενημερώνονται διαρκώς μέχρι το Φθινόπωρο, ανά εβδομάδα, οπότε και θα αρχίσει η διαδικασία της τελικής συγκρότησης του κινήματος. Όσοι και όσες ενδιαφέρονται να συμπορευτούν μαζί μας θα πρέπει να μας στέλνουν, ήδη από τώρα, με επιστολή - ηλεκτρονική στο [email protected] ή στη διεύθυνση Άρδην, Ξενοφώντος 4, 10557 Αθήνα, ή σαν σχόλιο κάτω από το κείμενο- το ονοματεπώνυμο, την ιδιότητα και την πόλη ή περιοχή κατοικίας, μαζί με κάποιο τηλέφωνο και ηλεκτρονική διεύθυνση (e-mail) αν έχουν, ώστε να μπορούμε να επικοινωνούμε στη συνέχεια. Οι υπογραφές θα δημοσιοποιούνται βέβαια χωρίς τα πλήρη στοιχεία των συμμετεχόντων, μόνο με το ονοματεπώνυμο, την ιδιότητα και την περιοχήυ κατοικίας.

Άρδην

Ἢ θὰ ἐξακολουθοῦμε νὰ

γονατίζουμε

ὅπως αὐτὸς ὁ δραπέτης

ἢ θὰ σηκώσουμε ἄλλον πύργο

ἀτίθασο

ἀπέναντί τους.

Μιχάλης Κατσαρός,

Κατά Σαδδουκαίων

Τα έξι χρόνια σαρωτικής εθνικής, οικονομικής και κοινωνικής κρίσης υπήρξαν το επιστέγασμα μιας ολόκληρης περιόδου παρακμής, επιδεινώνοντας όλες τις αρνητικές πλευρές δύο αιώνων κρατικής υπόστασης. Όλοι συναγωνίζονται ποιος θα διαψεύσει ταχύτερα τις προσδοκίες του λαού, µε αποκορύφωμα την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ: Η πολιτική ηγεσία, το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ αλλά και οι λοιποί -κατ' εξοχήν η Αριστερά, σε νεολαία, Πανεπιστήμια, συνδικαλισμό, ΜΜΕ-, σύσσωμος ο «πνευματικός κόσμος», πλην ελαχίστων, καθώς και οι επιχειρηματικές ελίτ, βρίσκονται σε βαθύτατη κρίση. Ακόμα και η Εκκλησία αδυνατεί να παίξει ρόλο αποτελεσματικού αναχώματος.

Έτσι πορεύονται οι εκπρόσωποί µας, στην πλειοψηφία τους, φαύλοι, μεταπράτες, υπηρέτες ξένων εξουσιών. Και, δυστυχώς, όσοι δεν είναι διεφθαρμένοι είναι βαθύτατα φθαρμένοι.Η Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία, η «μεταπολίτευση», έχει εξαντληθεί οριστικά: Αφού έδωσε ό,τι θετικό είχε έως το 1989, ολοκλήρωσε τη μεταβολή της χώρας σε παρασιτική απόφυση της Δύσης και έρμαιο του τουρκικού νεο-οθωµανισμού, ενώ απειλεί, μέσα από την παρακμή, να οδηγήσει σε οριστική  έκλειψη έναν ιστορικό λαό.Ποτέ άλλοτε, ακόμα και χωρίς ανεξάρτητο κράτος, δεν κινδυνεύαμε όσο σήμερα: Δημογραφική κατάρρευση, φυγή των νέων, οικονομική αποικιοποίηση, παραγωγική αποσάθρωση, πολιτισμική παρακμή, απειλή αλλοίωσης της εθνικής φυσιογνωμίας της χώρας, αποσύνδεση της ορθόδοξης παράδοσης από την ταυτότητά µας, γλωσσική αλλοτρίωση. Παράλληλα, ο νεοθωµανισµός -στην Κύπρο, το Αιγαίο και τη Θράκη- και οι τεράστιες γεωπολιτικές ανατροπές σε µία χώρα-σύνορο Ανατολής και Δύσης, µας απειλούν άμεσα. Προηγήθηκαν τρεις μεγάλες εθνικές καταστροφές, η Μικρασιατική, η Κατοχή/Εμφύλιος, η Κυπριακή. Και τώρα κινδυνεύουμε µε την οριστική απώλεια της δυνατότητας να επιβιώσουμε ως ανεξάρτητο ιστορικό υποκείμενο και ως  αυτόνομο κράτος.

Είμαστε κολλημένοι στον τοίχο από την ιστορία, χωρίς περιθώριο για νέα σφάλματα. Πρέπει να αντισταθούμε τελεσφόρα, διότι, πλέον, έχει καταστεί σαφές ότι όλοι δοκιμάστηκαν - και απέτυχαν.Πώς όμως θα μπορέσουμε να βγούμε από τη δεινή θέση που µας έφεραν; Έξι χρόνια αποτυχημένων προσπαθειών διδάσκουν τι δεν πρέπει να κάνουμε, δηλαδή να πιστεύουμε σε λαοπλάνους και τυχοδιώκτες.Ο λαός θα πρέπει, μέσα από τα σπλάχνα του, να αναδείξει τις δυνάμεις που θα οραματιστούν και θα κάνουν πράξη την αναγέννηση της πατρίδας. Να αντικαταστήσουμε τις ονειροφαντασίες µε όραμα, την τυχοδιωκτική μικροπολιτική µε στρατηγική, τα ρεσάλτα προς τις «καρέκλες» µε την ανασυγκρότηση της κοινωνίας, µε στόχο τη μεγάλη ανατροπή που χρειαζόμαστε..


Υπάρχουν δυνατότητες για µια καινούργια άνοιξη;

Είναι εφικτή µια εναλλακτική εθνική στρατηγική, στις σημερινές συνθήκες; Η Ε.Ε. βυθίζεται σε µια αποσαθρωτική κρίση, οι ΗΠΑ κλιμακώνουν την ψυχροπολεμική σύγκρουση µε τη Ρωσία, η Τουρκία διολισθαίνει σε µια επιθετική νεοθωμανική δικτατορία και η Μέση Ανατολή βυθίζεται σε µια αιματηρή αντιπαράθεση.

Και όμως, µια εθνική πολιτική µε επάρκεια θα μπορούσε να αναβαθμίσει τη διεθνή θέση της χώρας, κομίζοντας µια νέα πρόταση για την Ευρώπη, τα Βαλκάνια, την Ανατολική Μεσόγειο. Με προϋπόθεση:Α. Να συσφίξουμε τις σχέσεις µας µε το δεύτερο ελληνικό κράτος, την Κύπρο, που κινδυνεύει µε τελεσίδικη τουρκοποίηση. Ελλάδα και Κύπρος, από κοινού, αποτελούν ουσιαστική δύναμη στη Μεσόγειο, ενώ, χωριστά, «πρόβατα επί σφαγήν» για τον τουρκικό επεκτατισμό και τους ιμπεριαλιστές.

Β. Να ενεργοποιήσουμε το μεγάλο και υπνώττον δυναμικό του ελληνισμού της διασποράς και της πρόσφατης μετανάστευσης, που μπορεί να διαδραματίσει ουσιαστικό οικονομικό, πολιτισμικό και πολιτικό ρόλο. Αρκεί να ενισχυθεί από το εθνικό κέντρο και να αποτελέσει και μια πηγή μελλοντικής του αιμοδότησης, με την παλιννόστηση σημαντικού μέρους του. Γι' αυτό όχι μόνο πρέπει να δημιουργηθεί υπουργείο απόδημου ελληνισμού αλλά οι απόδημοι να απολαμβάνουν πλήρη πολιτικά δικαιώματα.

Γ. Να αναδείξουμε µια προοπτική χειραφέτησης της Ευρώπης από τον ευρωατλαντισμό, με αποκλιμάκωση της έντασης µε τη Ρωσία. Κομίζοντας µια µη αποικιοκρατική εκδοχή της Γηραιάς Ηπείρου, κοινωνικά δίκαιης και δημοκρατικής. Στρατηγικός στόχος µας παραμένει µια «Ευρώπη από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια», µε ισορροπία δυνάμεων και γεωπολιτική ανεξαρτησία, στην οποία τα Βαλκάνια θα διαδραματίζουν ουσιαστικό οικονομικό και πολιτικό ρόλο.

Μπορούμε να το προτείνουμε, διότι υπήρξαμε αποικιοκρατούμενο μέρος της Ευρώπης και διαθέτουμε το βάθος ενός πολιτισμού χιλιετιών.

Δ. Να καταστούμε συνιστώσα ενός μετώπου αντιμετώπισης του ισλαμικού φονταμενταλισμού και του νεοθωµανισµού, μαζί µε τους Σέρβους, τους Βούλγαρους, τους Κούρδους, τους Αρμένιους, τους Ιρανούς, τους προοδευτικούς Αλεβίτες κ.λπ.. Μιλούμε τη γλώσσα της δημοκρατίας, της σταθερότητας, της συνεργασίας. Αυτός υπήρξε επί αιώνες ο ιστορικός µας ρόλος.

Ε. Να ενισχύσουμε τις οικονομικές, πολιτικές και πολιτιστικές σχέσεις µε τα Βαλκάνια, ως φορέα του ορθόδοξου πολιτισμικού χώρου της Ευρώπης, παρά τις όποιες δυσκολίες. Σε αυτά τα πλαίσια, θα αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικότερα και τον ανιστόρητο επεκτατισμό και αναθεωρητισμό Σκοπίων και Αλβανίας.

ΣΤ. Να διαμορφώσουμε, τέλος, µια πολιτική που να συνδυάζει την εθνική επιβίωση µε την ανάγκη ανθρώπινης διαχείρισης του προσφυγικού αδιεξόδου. Ενάντια στη στρατηγική της Μέρκελ, του Σόρος, του Ερντογάν, που χρησιμοποιούν το προσφυγικό δράμα ως όπλο για την αποσταθεροποίηση της χώρας. Ενάντια σε όσους, που, -όπως η «Χρυσή Αυγή»- εκμεταλλεύονται το αδιέξοδο και την εθνομηδενιστική πολιτική της κυβέρνησης, για να εμφανίσουν τη ναζιστική τους παράκρουση ως δήθεν εθνική στρατηγική.

Το προσφυγικό πρέπει να πολιτικοποιηθεί, διότι απειλεί µε διάρρηξη της εθνικής και κοινωνικής συνοχής: Να καταγγελθεί η Τουρκία ως αυτουργός του ανθρωπιστικού αδιεξόδου, να οργανωθεί αποτελεσματική φύλαξη και έλεγχος των συνόρων με αποτροπή των δουλεμπόρων, να µπει τέλος στην ασύδοτη δράση αδιαφανών ΜΚΟ, να απαιτηθούν από Ευρώπη και ΟΗΕ πόροι για την οργάνωση προσωρινών κέντρων φιλοξενίας, να επαναπατριστούν όσοι μετανάστες εισήλθαν παράτυπα στη χώρα.


Είναι εφικτή µια εναλλακτική οικονοµική / κοινωνική στρατηγική;

Παρότι είμαστε χρεωμένοι μέχρι τον λαιμό, σιδηροδέσμιοι της γερμανικής Ε.Ε., έρμαιο της δικτατορίας των αγορών; Ναι, αξιοποιώντας τις αντιθέσεις ανάμεσα στους λαούς και τις ολιγαρχίες των Βρυξελλών, ανάμεσα στον Βορρά και τον Νότο, ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση της ευρωπαϊκής ηπείρου, ανάμεσα στο ΔΝΤ και την ΕΕ. Αντιθέσεις που οδηγούν σε αποδυνάμωση του ελέγχου πάνω στις οικονομίες και επιδεινώνουν την κρίση του ευρώ. Και θα είχαμε ήδη κατακτήσει καλύτερες θέσεις αν δεν υπήρχε μια ενδοτική κυβέρνηση, που βάθυνε τη μνηµονιακή καταστροφή των προηγούμενων. Υπ' αυτές τις συνθήκες, η τακτική µας πρέπει να συνίσταται  σε έναν διαρκή «ανταρτοπόλεμο», για τη μείωση του χρέους, για τις γερμανικές αποζημιώσεις, ενάντια στις απαλλοτριώσεις για τα κόκκινα δάνεια κ.λπ. κ.λπ.

Το ζήτημα της παραμονής µας ή όχι στη ζώνη του ευρώ -δοθέντος ότι θεωρούμε την είσοδο σε αυτή καταστροφική-, θα πρέπει να λυθεί με την ενίσχυση της αυτοδυναμίας μας, και όχι μόνον οικονομικής, και τη συνεργασία µε δυνάμεις μέσα και έξω από την ευρωζώνη και την ΕΕ. Θα πρέπει να ακολουθήσουμε, δηλαδή, μια εναλλακτική στρατηγική, χωρίς να βρεθούμε σε ένα μονήρες τετ-α-τετ µε την επεκτατική Τουρκία και χωρίς να επιτείνουμε την οικονομική και πολιτική απομάκρυνση της Κύπρου από την Ελλάδα.

Πιστεύουμε ότι το μεγάλο πολιτιστικό αλλά και οικονομικό µας πλεονέκτημα είναι η παιδεία, ο πολιτισμός, λόγιος και λαϊκός, και το φυσικό µας περιβάλλον. Έτσι, µόνο µέσω μιας μορφωτικής/πολιτισμικής επανάστασης μπορούμε «να κόψουμε δρόμο» προς την οικονομική και πολιτική αναγέννηση. Με όχημα ένα εκπαιδευτικό σύστημα που μετέχει μεν στις παγκόσμιες επιστημονικές εξελίξεις αλλά επενδύει σε µια νέα πρόταση παιδείας - από τον αρχαιοελληνικό και βυζαντινό ανθρωπισμό μέχρι τη νεώτερη, αντιστασιακή, ιδιοπροσωπία μας. Μια τέτοια επιλογή θα προσέφερε στη χώρα ένα ποιοτικό εργατικό δυναμικό µε δυνατότητες πολυειδίκευσης, υψηλή πνευματική συγκρότηση, κριτική σκέψη και υψηλό φρόνημα.

Αυτό το μορφωτικό κεφάλαιο μπορεί να συμβάλει αποφασιστικά στην οικονομική ανασυγκρότηση, τροφοδοτώντας την ανάπτυξη της παραγωγής, πρωτογενούς και δευτερογενούς, µε επικέντρωση στο ποιοτικό προϊόν. Αυτό υπήρξε το μοντέλο παραγωγής µας - και σε αυτό το πεδίο διαπρέπουν οι Έλληνες που εγκαταλείπουν τη χώρα.

Και μια τέτοια στρατηγική, στηριγμένη στον «εκσυγχρονισμό της παράδοσής» μας μπορεί να μπει σε άμεση εφαρμογή.

* * *

Τα τελευταία χρόνια, το «σύστημα» μετακύλησε το μεγαλύτερο μερίδιο της κρίσης και των θυσιών στα πιο ανυπεράσπιστα τμήματα της κοινωνίας µας, για να εξασφαλίσει τις μαφίες του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, τη διαπλοκή, την κομματοκρατία. Έτσι εκφύλισαν το δημόσιο σε δυνάστη του ελληνικού λαού και δημιούργησαν ένα καθεστώς ιδιωτικής διαπλοκής που λεηλατεί το κράτος, τους εργαζόμενους, το περιβάλλον.Για να μειωθούν οι κοινωνικές ανισότητες, θα πρέπει να απορριφθεί η πολιτική της λιτότητας και της φοροεπιδρομής:

Να πάψουν τα λαϊκά στρώματα να σηκώνουν τα βάρη της κρίσης και να καταπολεμήσουμε τη φτώχεια µε θετικές πολιτικές παραγωγής, σε µια στρατηγική ενδογενούς, αυτόκεντρης ανάπτυξης.Να διαχωρίσουμε, επιτέλους, το παρασιτικό κράτος των κομμάτων, από το δημόσιο, ώστε αυτό να καταστεί αρχιτέκτονας της πολιτιστικής και οικονομικής αναγέννησης του τόπου. Απαιτούνται ριζικά μέτρα, δημοκρατικοί θεσμοί αξιολόγησης και αναδιοργάνωση του κράτους, χρησιμοποιώντας και την εμπειρία των λίγων τομέων του Δημοσίου που καταφέρνουν ακόμα να λειτουργούν αποτελεσματικά.

Να ενισχυθεί η πρωτογενής και δευτερογενής παραγωγή, µε κίνητρα ιδιαίτερα για τις μικρομεσαίες εγχώριες επιχειρήσεις, αποφεύγοντας την τουριστική μονοκαλλιέργεια. Η επιβολή ποιοτικών κριτηρίων και τοπικής ταυτότητας στα προϊόντα και στις υπηρεσίες-τουρισμό, μπορεί να αποτελέσει αποφασιστικό παράγοντα για την ενίσχυση της εγχώριας παραγωγής και των εξαγωγών.

Να ενισχυθούν οι συνεταιριστικές και συνεργατικές δραστηριότητες, που τόσο υπονομεύτηκαν από την κομματοκρατία,  οι οποίες  επέτρεψαν κάποτε στις κοινότητές µας να ανθήσουν, προτάσσοντας το κοινωνικό-παραγωγικό αποτέλεσμα και όχι την εκμετάλλευση των ανθρώπων και της φύσης.

Να χτυπηθεί, τέλος, αποφασιστικά ο αθηνοκεντρισμός, το καρκίνωμα του νεώτερου ελληνικού κράτους, που υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες της παρακμής και κύριος δίαυλος της εξάρτησης της χώρας, αποσαθρώνοντας την παραγωγή και την παράδοσή μας, αναπαράγοντας τις ενδοτικές ελίτ.


Είναι εφικτή µια εναλλακτική πολιτική στρατηγική;

Η μικροπολιτική και ο πολιτικός τυχοδιωκτισμός είναι υπεύθυνοι για όλες τις ήττες των λαϊκών κινητοποιήσεων. Όποιος υπόσχεται εύκολες νίκες και άμεσα αποτελέσματα εξαπατά τον λαό, εξάλλου δεν νοείται αντίσταση δίχως πολιτικό ήθος, ειλικρίνεια, μεθοδικότητα και ουσιαστική δουλειά. Από την πλευρά µας, επιδιώκουμε τη συγκρότηση μιας συνολικής και ενιαίας πολιτικής πρότασης-κινήματος, που να στηρίζεται στην αυτο-οργάνωση των υγιών κυττάρων της κοινωνίας.

Απευθυνόμαστε απευθείας στον λαό και όχι σε συνασπισμούς παραγόντων, χωρίς να αποκλείουμε συγκλίσεις µε άτομα ή ομαδοποιήσεις.

Στόχος μας συγκροτηθούμε σε τοπικό επίπεδο, στους κοινωνικούς χώρους, στη βάση της κοινωνίας. Να διαμορφώσουμε κύτταρα αυτού του προτάγματος που, παράλληλα, θα λειτουργούν ως εστίες αλληλεγγύης, προβληματισμού, πολιτιστικού έργου και παραγωγής θετικής πολιτικής.

Προχωρούμε σε ανοικτή και άμεση απεύθυνση στην κοινωνία, μετά από πολλά χρόνια προσπαθειών συνεύρεσης µε δυνάμεις τόσο από το πολιτικό, όσο και το πνευματικό «σύστημα», οι οποίες δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα. Δυστυχώς, τα πολιτικά στελέχη και οι ελίτ, ακόμα και µε καλές προθέσεις, είναι στη συντριπτική τους πλειοψηφία πολύ πίσω από τις ανάγκες της κοινωνίας και του λαού. Είτε έχουν φθαρεί είτε/και έχουν ανατραφεί µε εμφυλιοπολεμικά σύνδρομα, συνθήματα και ιδεοληψίες· διαιρούν τον λαό για να διαιωνίζουν την κυριαρχία τους. Και όμως, στο λαϊκό σώμα, 70 χρόνια μετά τον εμφύλιο και 43 μετά τη δικτατορία, όλα αυτά είναι ξεπερασμένα και οι άνθρωποι πλέον κοιτάζουν τα έργα και όχι τα λόγια. Και τα έργα όλων -αριστερών και δεξιών στην εξουσία- µοιάζουν μεταξύ τους σαν δύο σταγόνες νερό.

Εξάλλου, ελίτ και ψευδοελίτ περιφρονούν τον λαό. Οι µεν, οχυρωμένοι στα υλικά προνόμιά τους, οι δε, έχοντας την πεποίθηση πως γνωρίζουν τους «νόμους της ιστορίας» και «το καλό µας», κατέληξαν να µας ατενίζουν και οι δύο από τις… παραλίες της Μυκόνου.

Γι' αυτό αρνούμαστε πλέον τους ξεπερασμένους διχασμούς. Αυτοκαθοριζόμαστε µόνο µε τα προτάγματά µας, που αποτελούν και αιτήματα της πλειοψηφίας του λαού: την εθνική ανεξαρτησία  και τον πατριωτισμό, την κοινωνική δικαιοσύνη, την οικολογία, την άμεση δημοκρατία, την ενδογενή πνευματική και παραγωγική αναγέννηση του τόπου. Σε ένα ενιαίο απελευθερωτικό πρόταγμα, εκσυγχρονισμού της παράδοσής µας. Μόνο έτσι μπορούμε  να συναντήσουμε δημιουργικά τα οράματα και τους αγώνες όλων των άλλων λαών, όλες τις άλλες  απελευθερωτικές απόπειρες.

Οι ρίζες της ανημπόριας µας βρίσκονται ακριβώς στον βαθύτατο διχασμό ανάμεσα σε έναν εκσυγχρονισμό εισαγόμενο και ξενόφερτο και μια παράδοση που έσωζε την ιδιοπροσωπία µας αγκιστρωμένη στο παρελθόν. Εντούτοις ό,τι μεγάλο καταφέραμε πραγματοποιήθηκε όποτε συνδέαμε την παράδοση µε το σύγχρονο, στην Επανάσταση του 21, με τον Βενιζέλο και την Εθνική Αντίσταση, τον Σολωμό και τον Σεφέρη, τον Ρίτσο, τον Χατζηδάκι και τον Θεοδωράκη.

Είμαστε λοιπόν αυτά που διακηρύττουμε και διεκδικούμε, αυτά που λέμε και πράττουμε, απορρίπτοντας τις ξεπερασμένες και διχαστικές ταμπέλες.


Ένα καινούργιο γόνιμο ταξίδι

Η πολιτική αυτο-οργάνωση είναι η δυσκολότερη επιλογή, απαιτεί πολλαπλάσιες προσπάθειες και κόπο: Να διαθέτεις οικονομική αυτοτέλεια· να διαθέτεις ένα όραμα, που το επεξεργάζεσαι διαρκώς, εμβαθύνοντας το πρόγραμμά σου· να πασχίζεις για την ιδεολογική και πολιτική αναβάθμιση όλων, για ουσιαστική δημοκρατία στο εσωτερικό της.

Ξεκινάμε ένα δύσκολο ταξίδι, έχοντας για εφόδια μια μακρά αντιστασιακή πρακτική ενάντια σε όλες τις καταστροφικές εξουσίες και με τη βαθιά πεποίθηση πως ο λαός, άσχετα από ιδεολογική προέλευση, βρίσκεται σε ένα κομβικό σημείο, σε εκείνο το «τώρα ή ποτέ» που θα κρίνει το μέλλον του.Απευθυνόμαστε σε όσους ήδη αποστασιοποιήθηκαν από την περιρρέουσα αθλιότητα και ελπίζουμε πως θα πολλαπλασιαστούν όσοι θα αποτινάξουν αυταπάτες, δειλίες, μικροσυμφέροντα και θα σπουδάσουν τη νέα γραμματική της αλήθειας και της ευθύνης.

Ήρθε καιρός, όσοι μείναμε μακριά από τις σειρήνες της παρακμής να βρούμε τη δική µας έκφραση… Γι' αυτό αποφασίσαμε, μετά από μακρόχρονο προβληματισμό, να προχωρήσουμε στη συγκρότηση του πολιτικού κινήματος Άρδην. Άρδην -εκ θεμελίων. Διότι επί είκοσι χρόνια, µε αυτό το όνομα δραστηριοποιούμαστε στην ελληνική κοινωνία - αλλά και για λόγους ιστορικής μνήμης και συμβολισμού: Το 1885, ο Ιθακήσιος Πλάτων Δρακούλης εξέδωσε το περιοδικό Άρδην, «Μηνιαίον Φύλλον των Συμφερόντων του Ανθρώπου», θέλοντας να συνδυάσει έναν σοσιαλισμό µε ελληνικές ρίζες με τη γηγενή χριστιανική παράδοση. Τι ωραιότερο σημείο αναφοράς!

Καλούμε λοιπόν όσους πιστεύουν πως είναι καιρός να κάνουμε ένα βήμα μπροστά:Να συνταχθούν μαζί µας, ώστε να βαδίσουμε από κοινού, στην αφύπνιση και αναγέννηση του έθνους και του λαού.

Να συνυπογράψουν αυτό το κείμενο-διακήρυξη, αποδεικνύοντας πως αυτές οι απόψεις δεν αποτελούν µια μεμονωμένη κραυγή, αλλά ένα ευρύ κοινωνικό και πολιτικό αίτημα.

Να στείλουν παρατηρήσεις, τόσο για το περιεχόμενο της διακήρυξης, όσο και για τα πρακτικά βήματα που μπορούν να ακολουθήσουν, ιδιαίτερα προς την κατεύθυνση συσπειρώσεων σε χώρους εργασίας, συνοικίες, πόλεις, περιοχές.

Να προχωρήσουν μαζί µας στην προετοιμασία της Ιδρυτικής Συνδιάσκεψης του Άρδην, στις 12 Νοεμβρίου του 2016.

Άρδην, να αλλάξουμε ρότα· άρδην, να αποκαθηλώσουμε το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα· άρδην, για να γίνει και πάλι ο καθηµαγμένος λαός νοικοκύρης στον τόπο του· άρδην, να θέσουμε τις βάσεις για µια κοινωνία δικαιοσύνης και ελευθερίας ταυτόχρονα…


Επίλογος

Από την μαχόμενη Κύπρο· µε Ποντίους, Μικρασιάτες και Κωνσταντινοπολίτες, ενάντια στη γενοκτονία της μνήμης· µε την Κρήτη του Λούκαρι και του Θερίσσου· με τους Επτανησίους ριζοσπάστες, τους Σαμίους του Λογοθέτη και τους Ψαριανούς του Κανάρη· τις Σπέτσες της Μπουμπουλίνας, την Πελοπόννησο του Μυστρά και του Κολοκοτρώνη, τη Ρούμελη του Καραϊσκάκη και της Εθνικής Αντίστασης, την Ήπειρο της Δέσπως Τζαβέλα, τη Β. Ήπειρο της Χιμάρας, τη Θεσσαλία του Ρήγα. Με τους αγωνιστές του Μακεδονικού αγώνα και της Θράκης, την Αθήνα του Μαραθώνα, της Κατοχής, του 114.

Πίσω µας βρίσκονται αιώνες και γενεές, από τον Λεωνίδα και τον Παλαιολόγο, μέχρι τη Θεσσαλονίκη του 1936, το Όχι του '40, τον Γοργοπόταμο, τον Λαμπράκη και τον Παναγούλη, μέχρι τον Καραολή, τον Σολωμό Σολωμού, και τον Λούη Τίκα.

Με τον Αισχύλο και τον Ρωμανό Μελωδό, τον Κορνάρο και τον Σολωμό· τον Μακρυγιάννη, τον Παπαδιαμάντη, τον Σεφέρη, τον Ρίτσο, τον Θεοτοκόπουλο, τον Κόντογλου, τον Παπαϊωάννου και τον Κονδύλη. Είναι καιρός όλα τα τμήµατα του λαού, όλες οι μνήµες μιας ιστορικής διαδρομής να ενωθούν -ξεπερνώντας διαιρέσεις και καταγωγές-, σε ένα πρόταγμα απελευθέρωσης, δικαιοσύνης, αξιοπρέπειας και πολιτισμού. Αυτοί µας εμπνέουν, αυτό είναι το πρόταγμά µας.

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση