iphone app
android app
iphone app android app
Παρασκευή 09 Δεκεμβρίου 2016
Μέριλιν Μονρόε

Ποια η σχέση της Ρόζας Λούξεμπουργκ με τη Μέριλιν Μονρόε;


Ημερομηνία δημοσίευσης:
Τελευταία ενημέρωση:

Η μια ήταν μια ρηξικέλευθη πολιτικός, η άλλη μια μεγάλη σταρ του σινεμά. Τι είναι όμως, στην πραγματικότητα, αυτό που συνδέει τις δύο γυναίκες και ποια η σχέση του με το φεμινισμό του 21ου αιώνα;  Η καθηγήτρια και συνδιευθύντρια του Ινστιτούτου Ανθρωπιστικών Επιστημών Μπέρκμπεκ του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, Τζάκλιν Ρόουζ εξηγεί ότι τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται.

Λούξεμπουργκ και Μονρόε θα «αφηγηθούν» μια κοινή ιστορία χαράσσοντας μια πορεία κατά μήκος, μερικών από τα πιο δραματικά γεγονότα του περασμένου αιώνα. Από την επανάσταση έως το αμερικανικό όνειρο.


Λίγες ημέρες πριν την διάλεξη της, στο πλαίσιο του Megaron Plus, η Τζάκλιν Ρόουζ εξηγεί πώς συνδέονται αυτές οι δύο ξεχωριστές γυναίκες:

«Όπως θα αναπτύξω και στη διάλεξη μια από τις πλέον αποκαρδιωτικές διαπιστώσεις σχετικά με το πώς βλέπουν οι άνθρωποι αυτές τις δύο γυναίκες - και ένας από τους λόγους που συνδέονται - είναι ότι θεωρούν τη μία σαν αντίστροφη εικόνα της άλλης.

Η Λούξεμπουργκ όλο μυαλό και καθόλου σεξουαλικότητα. Η Μονρόε όλο σώμα και τίποτα άλλο. Στην περίπτωση της Λούξεμπουργκ τα στερεότυπα ενισχύθηκαν ακόμη περισσότερο από το γεγονός ότι είχε μια αναπηρία στο ένα πόδι και αναμφισβήτητα και από το γεγονός ότι ήταν Εβραία.

Στην πραγματικότητα η Λούξεμπουργκ είχε μια απίστευτα γεμάτη ερωτική ζωή και ένα από βασικά επιχειρήματα μου στη διάλεξη είναι ότι αρκετές από τις βαθύτερες και επιδραστικότερες πολιτικές της ιδέες προέρχονται από το γεγονός ότι γνώριζε την πραγματική ζωή.

Ο αυθορμητισμός ή η κριτική στον Λένιν για αντιδημοκρατικές πρακτικές με την επιβολή του «κράτους νυχτοφύλακα», προέρχονται από την κατανόηση της ζωής, κυρίως από τον αγώνα για εξουσία στη σχέση της με τον μακροχρόνιο εραστή της Λέο Γιόγκιχες».


Για την Τζάκλιν Ρόουζ με τον ίδιο ακριβώς τρόπο η Μέριλιν Μονρόε ήταν πιο πολιτικό ον απ' ό,τι πιστεύεται και δεν είχε καμία σχέση με αυτό ο Άρθουρ Μίλερ:

«Ήταν αριστερή πολύ πριν τον συναντήσει και μετατοπίστηκε ακόμη πιο αριστερά μετά το διαζύγιο τους (βρισκόταν στο μικροσκόπιο του FBI, από τις αρχές του '50 έως τον θάνατο της, καθώς την είχαν κατατάξει στους συμπαθούντες του κομμουνισμού).

Για παράδειγμα, έγραψε στον Λέστερ Μέρκελ των «New York Times» αποδοκιμάζοντας την Αμερική διότι δεν υποστήριξε την άνοδο του Κάστρο στην εξουσία - έτσι, όπως το έθεσε τόσο ξεκάθαρα, διότι απέτυχε να υποστηρίξει την δημοκρατία, την οποία η Αμερική ως κράτος φέρεται ότι προωθεί.

Αλλά αυτές οι πλευρές των δύο αξιοθαύμαστων γυναικών είναι ελάχιστα γνωστές. Είναι το κλειδί για να τις καταλάβουμε και τις δύο. Μια ριζοσπαστική πρόκληση στον τρόπο που τις βλέπουμε»


Αυτό που τις συνδέει είναι η ανομία του καπιταλισμού, λέει η Ρόουζ, γνωστή στη διεθνή επιστημονική κοινότητα για τα συγγράμματά της σχετικά με το φεμινισμό, την ψυχανάλυση, τη λογοτεχνία καθώς και με την πολιτική και την ιδεολογία περί Ισραήλ και Παλαιστίνης:

«Είναι η ανομία του καπιταλισμού για την οποία η Ελλάδα ξέρει τόσα πολλά σήμερα. Από την μια η επαναστάτρια μαρξίστρια Λούξεμπουργκ και από την άλλη η Μονρόε η οποία καλείται να ενσαρκώσει τον θριαμβευτικό μεταπολεμικό καπιταλισμό, με τον οποίο διαφωνούσε.

Η Μονρόε ήταν πολύ πιο πολιτικά έξυπνη, από ό,τι της πιστώνεται- και είχε πλήρη επίγνωση του τι της είχε ζητηθεί να εκπροσωπήσει».

Δύο γυναίκες που επέδειξαν ριζοσπαστική δημιουργικότητα, μια δημιουργικότητα που αναδύεται από τις πιο σκοτεινές πολιτικές και προσωπικές εμπειρίες τους, προκειμένου αμφότερες να ανταποκριθούν ως γυναίκες στις σκληρές προκλήσεις του άδικου κόσμου της εποχής τους.


Σκοτεινοί καιροί για τις γυναίκες. Και σήμερα;

«Ναι, υπάρχουν σκοτεινοί καιροί. Παρόλο που έχει σημειωθεί πρόοδος όσον αφορά την ισότητα, σε γενικές γραμμές - η ανισότητα μεταξύ των δύο φύλων, στις αμοιβές, στην παρουσία των γυναικών σε ανώτερες θέσεις, έχει μειωθεί ελάχιστα.

Η συχνότητα των επιθέσεων σε βάρος γυναικών και κοριτσιών αυξάνεται, μαζί με τον ακρωτηριασμό των γυναικείων γεννητικών οργάνων και των εγκλημάτων τιμής και είναι πολύ σημαντικό να μην πέσουμε στην παγίδα ότι είναι ένα πρόβλημα που περιορίζεται σε μη Δυτικούς πολιτισμούς.

Ο αριθμός των βιασμών στις πανεπιστημιουπόλεις, δεν ήταν ποτέ τόσο υψηλός, όπως αναφέρθηκε στον βρετανικό τύπο , μόλις την περασμένη εβδομάδα. Πενήντα τέσσερις χιλιάδες γυναίκες έχασαν τη δουλειά τους, μέσα στο 2015, επειδή έμειναν έγκυες η έγιναν μητέρες.

Ο φεμινισμός έχει πολλούς στόχους να πετύχει και κατά κάποιο τρόπο η πρόοδος που έχει επιτευχθεί είναι αναστρέψιμη»

Πηγή: ΑΠΕ - ΜΠΕ

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση