iphone app
android app
iphone app android app
Τρίτη 17 Ιανουαρίου 2017
ΠΑΣΧΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Χριστός Ανέστη!Αληθώς Ανέστη!


Ημερομηνία δημοσίευσης:
Τελευταία ενημέρωση:

Λίγες μέρες μετά το Πάσχα, έλαβα μέρος σε μια βραδινή εκπομπή. Με πολιτικό σχολιασμό της επικαιρότητας. Όλοι εκφράζαμε και αντιπροσωπεύαμε κάτι το διαφορετικό. Και στα πολιτικά και τα κοινωνικά. Η συζήτηση ήτανε συγκρουσιακή. Και λίγο βάναυση. Λίγο πριν πέσει το μαύρο φόντο της μικρής οθόνης, ανταλλάξαμε ευχές.

γράφει ο Αντώνης Βγόντζας

Σχεδόν αυθόρμητα. Δεν μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι ήμασταν όλοι ειλικρινείς. Πάντως... «Χριστός Ανέστη». Από όλους μας. Και απνευστί: «Αληθώς Ανέστη»!

Παραξενεύτηκα. Αιφνιδιάστηκα. Σίγουρα δεν το περίμενα. Μια τέτοια ευχή ήτανε δύσκολη πριν λίγα χρόνια. Έπρεπε να ήσουν πολύ προσεκτικός. Τουλάχιστον, να τον είχες δει το βράδυ το Μεγάλου Σαββάτου. Ή, έστω, στον Επιτάφιο της Μεγάλης Παρασκευής. Να κρατάει, όμως, ένα κερί ελπίδων και ευχών. Και σκόρπια λόγια προσευχής. Ίσως και στοχασμού.

Αλλιώς, δε θα 'θελες ποτέ σου να διακινδύνευες τα ειρωνικά χαμόγελα. Και ίσως και την πλάκα και την καζούρα. Ακόμα και αν αυτός που εισέπραττε την ευχή είχε δηλώσει στην αστυνομική του ταυτότητα «Χριστιανός Ορθόδοξος».

Σήμερα, τέτοιες φοβίες δεν είναι κυρίαρχες. Τις παραδοσιακές ελληνικές ευχές τις ανταλλάσσουμε αυθόρμητα. Χωρίς να ζυγίζουμε τις ιδεοληψίες και τις προκαταλήψεις των αγνωστικιστών.

Τι άλλαξε, άραγε; Με τους πιο πολλούς γνωριζόμαστε από παλιά. Είμαστε οι ίδιοι και οι ίδιοι. Και δε δηλώσαμε, στο μεταξύ, θρησκευόμενοι και πιστοί. Δε συναντήσαμε στην προσωπική μας πορεία προς τη Δαμασκό την έμπνευση ή το όραμα. Όλα, στα τελευταία χρόνια, ζυμώθηκαν μέσα μας με βραδείς ρυθμούς, πλην σταθερούς και προς τα μπρος. Δεν είχαμε πισωγυρίσματα. Ίσως βήματα σημειωτόν. Για να αντλήσουμε καινούργιους στοχασμούς. Ίσως και να τολμήσουμε οραματικούς στόχους.

Οι πολιτικές ιδεολογίες κατέρρευσαν, ή στέρεψαν. Τα πολιτικά οράματα σβήσανε ή γίνανε "γκρι". Τα πρόσωπα του δημόσιου χώρου ξέφτισαν. Οι καταγεγραμμένες δημοφιλίες είναι πλαστές. Σβήνουνε στο πρώτο θρόισμα της πρώτης αμφιβολίας. Η δημοσιονομική κρίση και η αγωνία της επιβίωσης υπονόμευσαν όλες τις δοσμένες δομές. Δεν υπάρχουν πια ακρογωνιαίοι λίθοι.

Η θρησκεία μπορεί να είναι ένα αποκούμπι. Σε κάθε ψυχή που δοκιμάζεται. Αρκεί η Εκκλησία και η Χριστιανοσύνη να καταλάβουν τους καινούργιους τους ρόλους. Και να οικοδομήσουν μια καινούργια γλώσσα επικοινωνίας.

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση