iphone app
android app
iphone app android app
Τετάρτη 18 Οκτωβρίου 2017
Untitled, ca 1970 του ROLF BRANDT

Να με προσπερνάς!


Ημερομηνία δημοσίευσης:
Τελευταία ενημέρωση:

Η κόρη μου δεν γεννήθηκε ποτέ. Αναπληρώθηκε στα πρόσωπα άλλων γυναικών που διάλεξα να προβάλλω πάνω τους το φιλμάκι της ζωής της ή της μάνας μου ή της δικής μου. Ποιος ξέρει! Κάπως έτσι δεν γίνεται; Αναζητούμε διακαώς ένα γυναικείο πρόσωπο για να προβάλλουμε στην οθόνη του μια σύγχρονη version της μητέρας μας ή το εντελώς αντίθετο της.

Σπουδαίο φιλμ, θα μου πεις. Όλοι, θεατές, πρωταγωνιστές και πρωταγωνίστριες, φεύγουν, συνήθως, στη μέση. Κι' αν μείνουν κάποιοι, τους παίρνει ο ύπνος του νοικοκυριού τους. Και μονάχα κάποιο κορίτσι, τριγυρίζει ανήσυχο ανάμεσα στα καθίσματα του κινηματογράφου, επαναλαμβάνοντας διαρκώς τα ίδια αυτοκαταστροφικά σενάρια που το πλήγωναν απ' όταν ήταν ακόμη πιτσιρίκι. Είναι από τα παράδοξα των γυναικών σινεφίλ αυτό. Να ανακυκλώνουν μονότροπα τη συναισθηματική στέρηση που τους άφησε κουσούρι εκείνη η γαμημένη παιδική σειρά που δεν έκατσαν να δουν μαζί με τον πατέρα τους. Γιατί εκείνος είχε κάποια δουλειά.

Γι' αυτό είναι ανάγκη να σου μιλήσω τώρα. Έστω τώρα. Να προσπερνάς, λοιπόν, ρε συ! Δίχως φλας, δίχως προειδοποίηση καμιά. Να προσπερνάς!Να προσπερνάς εκείνους τους άντρες που σου δημιουργούν ένα ανάμεικτο συναίσθημα ελπίδας και αμφιβολίας, που σε ελκύουν επειδή φαίνονται επικίνδυνοι να σ' εγκαταλείψουν και που ξέρουν πως να σε κάνουν να νιώθεις ότι ίσως υπάρχει μια κάποια πιθανότητα να τους κερδίσεις μόνιμα. Εκείνους, που σε γοητεύουν επειδή εκφράζουν έναν κάποιο βαθμό αφοσίωσης και συμπαράστασης. Ένα ποσοστό να είναι «εκεί».

Να προσπερνάς τους άντρες που σε ελκύουν, ακριβώς επειδή σε κακομεταχειρίζονται, σε χρησιμοποιούν, σε ταπεινώνουν και εσύ το ξέρεις πως δεν αξίζουν την εμπιστοσύνη σου. Να προσπερνάς εκείνους τους άντρες, που προστατεύουν τον εαυτό τους από τη στενή επαφή και σε «μαγνητίζουν» επειδή είναι ψυχροί και μη δοτικοί. Που δεν σ' ακούνε, που θέλουν να μιλούν μόνο αυτοί, που αισθάνονται αμήχανα όταν σε αγγίζουν, που όσο λιγότερο σου δίνονται, τόσο εσύ παθιάζεσαι.

Να προσπερνάς, εκείνους τους άντρες που νιώθεις πως είναι το ακριβώς αντίθετο από σένα και που σου φαίνεται πως διαθέτουν την καταξίωση που εσύ δεν έχεις.Να προσπερνάς τους άντρες, που επειδή νιώθουν δήθεν διαφορετικοί, σε «συσπειρώνουν» σε ομάδες, σε κλείνουν σε συλλογικά «μαντριά» κάθε είδους, καθησυχάζοντας τη διαφορετικότητα σου, κατευνάζοντας και ελέγχοντας το μοναδικό πρόσωπο σου.

Να προσπερνάς, εκείνους τους άντρες που μοιάζουν σαν μια πατρική φιγούρα και σου φαίνονται δυνατοί και προστατευτικοί. Εκείνους, που φαίνεται πως τους αρέσει να σε φροντίζουν και να σου φέρονται σαν παιδί. Εκείνους, που φαντάζεσαι πως η ζωή σου σταματά όταν δεν είσαι μαζί τους.  Εκείνους, που καταδικάζουν τη γνώμη, το γούστο και τις ικανότητες σου. Εκείνους, που κάνουν σχεδόν τα πάντα για σένα κι εσύ δεν αναλαμβάνεις καμία ευθύνη. Εκείνους,  που δεν φαίνονται ποτέ τρομοκρατημένοι, ανασφαλείς ή ευάλωτοι με τον εαυτό τους.

Να προσπερνάς τους άντρες που σε ελκύουν επειδή σε καθηλώνουν για πάντα στο ρόλο ενός μικρού εξαρτημένου κοριτσιού. Εκείνους,  που σε βάζουν να θυσιάζεις τον εαυτό σου για κάτι τόσο λίγο και βολικό.

Να προσπερνάς εκείνους τους άντρες που σε ελκύουν,  κυρίως γιατί μπορεί να σε φροντίσουν και να σε προστατεύσουν. Εκείνους, που φαίνονται ισχυροί κι εσύ αδύναμη και αβοήθητη. Εκείνους,  που φαίνονται τολμηροί, δυνατοί, πετυχημένοι κι εσύ απροστάτευτη και φοβισμένη. Εκείνους,  που είναι πάντα πρόθυμοι να ακούσουν τους φόβους σου και να σε καθησυχάσουν. Εκείνους,  που σε προσελκύουν επειδή είναι πρόθυμοι να σε υπερπροστατεύσουν και να σε κάνουν να νιώσεις ασφαλής.

Να προσπερνάς τους άντρες  που αποφεύγουν τις μακροχρόνιες σχέσεις, επειδή μόνον έτσι βεβαιώνονται πως καμιά γυναίκα δεν πρόκειται να τους πλησιάσει τόσο,  ώστε να διακρίνει τα ελαττώματα τους. Εκείνους τους άντρες που σε ελκύουν επειδή αντέχουν να έχουν μια σχέση μαζί σου μονάχα τα Σαββατοκύριακα, που ζουν μακριά ή που ταξιδεύουν διαρκώς κι έτσι αποφεύγουν τη στενή επαφή που τόσο φοβούνται.

Να προσπερνάς εκείνους τους άντρες που είναι μαζί σου μόνο και μόνο επειδή ξέρουν καλά πως δεν θα σε αγαπήσουν ποτέ. 

Να προσπερνάς τους άντρες που σε κάνουν να νιώθεις πως μόνο αυτού του είδους οι ηλίθιες σχέσεις σου αξίζουν.

Να προσπερνάς εκείνους τους άντρες που γίνονται επικριτικοί απέναντι σου,  που σε υποτιμούν, μόλις νιώσουν πως σε κατέκτησαν και πως τους έχεις αποδεχτεί.

Να προσπερνάς τους άντρες που σε κάνουν να κρύβεις τον πραγματικό σου εαυτό κι εσύ καταλαβαίνεις καλά πως ούτε καν δεν «πήραν χαμπάρι».

Να προσπερνάς εκείνους τους άντρες που σε ελκύουν επειδή είναι οι πιο γοητευτικοί και επιθυμητοί άντρες, ακόμη κι όταν  ξέρεις καλά πως δεν θα τους κατακτήσεις ποτέ.

Να προσπερνάς τους άντρες που σε ελκύουν επειδή σου επιτρέπουν να τους υποτιμάς, να τους επικρίνεις και να τους υποβιβάζεις.

Να προσπερνάς εκείνους τους άντρες που πληγώνονται εύκολα, αναστατώνονται και κατσουφιάζουν  όταν εσύ συμπεριφέρεσαι κατά πως θέλεις κι ύστερα αναγκάζεσαι να τους φροντίζεις, σαν να ήσουν η μητέρα τους.

Να προσπερνάς τους άντρες που πρέπει διαρκώς να έχεις το νου σου, να προσέχεις τι λες, τι κάνεις, γιατί… εκνευρίζονται εύκολα.

Να προσπερνάς, εκείνους τους άντρες που σε κάνουν να γίνεσαι υπερβολικά υπεύθυνη, επειδή αυτοί δεν είναι. Να τους ρωτάς στα ίσα: πες μου ρε συ, ποιος θα κάνει τον άντρα σ' αυτή τη σχέση;

Να προσπερνάς, τους άντρες που σε κάνουν να νιώθεις ενοχές για τα μικρά σου «θέλω». 

Να προσπερνάς,  εκείνους τους άντρες που μονάχα λυπούνται, ανησυχούν και καταθλίβονται, ενώ ο δικός σου ρόλος περιορίζεται απλά στο να ακούς τα προβλήματα τους.

Να προσπερνάς, τους άντρες που νιώθουν αβοήθητοι και εξαρτώνται από σένα.

Να προσπερνάς,  εκείνους τους άντρες που απαιτούν να φανείς αντάξια των προσδοκιών τους και σε περιφρονούν όταν δεν ανταποκρίνεσαι στα «υψηλά κριτήρια» τους.

Να προσπερνάς, τους άντρες που ξοδεύουν ένα μεγάλο μέρος της ενεργητικότητας τους για να διατηρούν τη ζωή τους σε τάξη, οργανώνοντας, προγραμματίζοντας, «καθαρίζοντας», διορθώνοντας, αλλά ποτέ δημιουργώντας.

Να προσπερνάς, εκείνους τους άντρες που νιώθουν εκνευρισμό και απογοήτευση, επειδή τα πράγματα και οι άνθρωποι τριγύρω τους δεν ανταποκρίνονται στα υψηλά τους στάνταρ.

Να προσπερνάς, τους άντρες που σε ελκύουν επειδή θυσιάζουν τις ανάγκες τους για χάρη των δικών σου, που σου επιτρέπουν να τους ελέγχεις, που φοβούνται να εκφράσουν τις ανάγκες και τα συναισθήματα τους, που σε αφήνουν να τους εκμεταλλεύεσαι, που συμβιβάζονται με το να ζουν μέσα από σένα, που εξαρτώνται από σένα και θα δέχονταν την όποια καταπίεσή  σου σαν το εύλογο τίμημα της εξάρτησης τους.

Να προσπερνάς, εκείνους τους άντρες που δεν νοιάζονται για τις ανάγκες των ανθρώπων γύρω τους. Που δυσκολεύονται να συμπάσχουν με τους Άλλους. Που δεν ένιωσαν ποτέ τη χαρά να προσφέρουν ανιδιοτελώς στους άλλους για το «έτσι».

Να προσπερνάς, κυρίως,  εμένα. Να με παρατάς «στεγνά» στην πρώτη στροφή, αν τύχει -που θα τύχει- να ενταχθώ κι εγώ σε μια από τις κατηγορίες αυτές των πεπερασμένων ανδρών.

Και τέλος, αν τύχει και δεν προσπερνάς, να μιλάς. Να μιλάς, να συμβουλεύεις και να συνιστάς, σε όλους τους άντρες. Να μην προσπερνούν ποτέ μια γυναίκα δίχως να 'χουν το νου τους στα μικρά εκκλησάκια που αφιέρωσαν στους δρόμους του κορμιού της άλλοι «οδηγοί». Εκείνοι,  στάθηκαν τυχεροί, να τους λες, μπήκαν στις στροφές μου με χίλια και σώθηκαν. Γι' αυτό, να τους προτρέπεις να σταματούν συχνά-πυκνά, να ρίχνουν λίγο απ' το δάκρυ τους στο καντήλι των ματιών σου και να προσκυνούν τα άγια εικονίσματα των χειλιών σου. Κι ύστερα,  να κάνουν το σταυρό τους, και με τα δυο τους χέρια, που αξιώθηκαν και σε συνάντησαν, Γυναίκα.

Το άρθρο στολίζει το έργο Untitled, ca 1970του ROLF BRANDT

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση