iphone app
android app
iphone app android app
Κυριακή 23 Ιουλίου 2017
Γυναίκες πρόσφυγες παιδιά

Νοιώθω φόβο για τους ..... φοβισμένους


Ημερομηνία δημοσίευσης:
Τελευταία ενημέρωση:

Θα με πουν ρατσίστρια αν πω ότι νοιώθω φόβο , απίστευτο φόβο στην ιδέα πως ανάμεσα μας υπάρχουν άνθρωποι που κοιτώντας τις ορδές των βασανισμένων προσφύγων που φτάνουν  στη χώρα μας , διακρίνουν κλέφτες , βιαστές , εμπόρους ναρκωτικών, ασθενείς μεταδοτικών νοσημάτων χωρίς ελέγχους, χωρίς ιστορικό  και μάλιστα επιλέγουν να προτάξουν στην παρατηρητική ματιά , στον προβληματισμό και τη σκέψη τους ,αυτούς που πιθανά και ίσως να υπάρχουν ?  

της Ανδριανής Αγγελιδάκη

Όχι στα σίγουρα αλλά παίζοντας με το νόμο των πιθανοτήτων όλο και κάποιος με εγκληματική φύση θα βρεθεί να περνά τα σύνορα μας . Δεν μπορεί όλο και κάποιος θα φέρει μια μεταδοτική ασθένεια ικανή να δικαιολογήσει την άποψη αυτών που επιμένουν οι πρόσφυγες να γυρίσουν στον τόπο τους .

Ερώτηση. Όλοι οι καλοδεχούμενοι τουρίστες που φτάνουν στο ευλογημένο νησί μας και τη χώρα μας , έρχονται με πιστοποιητικά υγείας και το ιστορικό στο χέρι;

Αυτοί γιατί δεν μας απειλούν και μας απειλούν οι πρόσφυγες;

Να ανησυχήσουμε για την υγεία των ανθρώπων αυτών δεδομένου ότι είναι στη χώρα μας και να τους προσφέρουμε περίθαλψη , όπως αρμόζει σε κάθε ανθρώπινη ύπαρξη.

Σε αυτό να επικεντρωθούμε , στην αδυναμία της χώρας να ανταποκριθεί στις ανθρώπινες ανάγκες όλων όσων περνούν τα σύνορα της .Σε αυτό να πιέσουμε και αυτό να αναδείξουμε ως πρόβλημα. Ότι είμαστε μονάχοι μας και τραβάμε κουπί χιλιάδες μίλια μακριά από την ακτή .

Σίγουρα θα μας βόλευε να γυρίσουν στον τόπο τους , όπως υποστηρίζουν με πάθος πολλοί.

Ποιο τόπο τους μωρέ;

Στον πόλεμο ;

Πίσω έχει μόνο θάνατο και πιστέψτε με κανείς δεν τον επιλέγει . Όταν κρατάς τα μωρά σου στα χέρια σου και η καρδιά σου χτυπά σαν τρελή από  το φόβο μη σου τα σκοτώσει μια αδέσποτη σφαίρα, μια βόμβα, ένα χέρι οπλισμένο και αποφασισμένο, χίλιες φορές προτιμάς να σε λένε πρόσφυγα, να ταξιδεύεις με σάπιες βάρκες σε άγριες θάλασσες, να κοιμάσαι στο δρόμο και ας σε καταδικάζουν εκ προοιμίου ότι είσαι επικίνδυνος.

Επικίνδυνος για ποιόν ; Για τους Έλληνες και τα Ελληνόπουλα ;

Τι θα κάνουν δηλαδή οι πρόσφυγες και τα παιδιά τους ; Θα έρθουν στον τόπο μας να μας τα πάρουν όλα ; Να διαταράξουν την καθημερινότητα μας , την ποιότητα της ζωή μας; Να μας αρρωστήσουν , να μας κλέψουν , να μας αφανίσουν ;

Οι πρόσφυγες δεν έρχονται στην Ελλάδα για να μας κλέψουν τις περιουσίες, τις δουλειές, το βιός μας. Έρχονται για να φύγουν! Είμαστε πέρασμα .

Ακόμη όμως και αν θέλουν να μείνουν στη χώρα μας , παίρνοντας άσυλο, δίνοντας ιθαγένεια στα μωρά παιδιά τους πόσο επικίνδυνους τους καθιστά αυτούς ;

Παρακαλώ μην ξεχνάτε ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν ήρθαν εδώ από επιλογή αλλά από ανάγκη. Είχαν το σπίτι τους , τη δουλειά τους , τους φίλους , τις παρέες τους, τα σχολεία , τα νοσοκομεία , τα πανεπιστήμια τους, το χωριό , την πόλη , τη χώρα τους, την κανονική ζωή τους.

Τώρα δεν έχουν ΤΙΠΟΤΑ. Εμείς είμαστε το πέρασμα για τη νέα τους ζωή . Μας αρέσει δε μας αρέσει , μας βολεύει δε μας βολεύει είναι εδώ , δίπλα μας . Είναι στους δρόμους αυτής της χώρας που τη θέλουμε τόσο δική μας! Είναι στις πόλεις , στα χωριά , στα παράλια, στα σύνορα.

Σε λίγο μπορεί να είναι και εδώ , στο δικό μας , κατάδικό μας νησί, στην πόλη μας , στη γειτονιά μας . Τι θα κάνουμε ; Ότι δεν τους βλέπουμε ;

Ή αν τους βαφτίσουμε εγκληματίες και επικίνδυνους θα τους εξαφανίσουμε και θα λύσουμε το πρόβλημα;

Εγώ μάτια μου δεν μπορώ να μην τους δω . Τους κοιτάζω στα μάτια και σκέφτομαι ότι μια μέρα ίσως και εγώ βρεθώ στη θέση τους  .Εγωιστικό θα μου πεις , Τι να κάνω όμως , μέχρι εκεί μπορεί να σκεφτεί η κούτρα μου και να νοιώσει η ψυχή μου.

Ίσως βρεθώ εγώ ή εσύ στη θέση τη δική τους και τότε σίγουρα δε θα ήθελα να με δείξουν και να με χαρακτηρίσουν επικίνδυνη.

Ξέρεις τι θα  ήθελα ; Να μου δώσουν ένα χέρι να σηκωθώ , ένα βλέμμα αποδοχής να δω στα μάτια αυτών που θα βρίσκονται σε θέση καλύτερη από τη δική μου.

Ανθρωπιά ζητώ και τίποτα παραπάνω. Ούτε αγάπη , ούτε συμπόνοια , ούτε φιλανθρωπία.

Ανθρωπιά και κατανόηση στο Γολγοθά μου.

Γράφοντας όλα αυτά είμαι σίγουρη ότι δεν ξεπέφτει μέσα μου η αγωνία για τα Ελληνόπουλα και τις ανάγκες τους. Ούτε αγαπώ λιγότερο τη χώρα μου επειδή αντιμετωπίζω με την ελάχιστη ανθρωπιά που μου επιτάσσουν οι αξίες μου , ανθρώπους και από άλλες χώρες και τους επιτρέπω να μπουν στα δικά μου τα χωράφια.

Και εγώ θέλω να είμαι ασφαλής με την οικογένεια μου αλλά δεν μπορώ να περνιέμαι άνθρωπος αν την ίδια στιγμή αδιαφορώ για τη ζωή και την ασφάλεια των άλλων ,των ξένων …… των ανθρώπων …..

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση