iphone app
android app
iphone app android app
Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου 2017
Ανασφάλεια, ερωτηματικά - ερωτηματικό

Περνούν τα χρόνια, αλλά όχι η μπόρα…


Ημερομηνία δημοσίευσης:
Τελευταία ενημέρωση:

Βουτηγμένοι μέχρι το λαιμό στην ανασφάλεια χρόνια τώρα, περιμένουμε διαρκώς μια σωτηρία που όλο αργεί και συνεχώς απομακρύνεται. Η θηλιά πότε ορατή και πότε αόρατη, αλλά που πάντα σφίγγει και το οξυγόνο που έρχεται και χάνεται μέσα από χαραμάδες αισιοδοξίας.

Της Στέλλας Τερζάκη

Εκπαιδευτήκαμε ως έθνος στον κίνδυνο, αποδεχτήκαμε μια καθημερινότητα σαν κινούμενη άμμο. Μεταλλασσόμαστε στην πλειοψηφία μας με σχεδόν αρρωστημένη ευκολία από μαχητές σε παρατηρητές και από πρωταγωνιστές της ίδιας μας της ζωής σε ατάλαντους κομπάρσους. Αφήσαμε, όσο κι αν στις εξάρσεις της ηρωικής μας υπόστασης αρνούμαστε να το παραδεχτούμε, να μας "αποκοιμίσουν" με παραμύθια και υποσχέσεις παιδαριώδεις.

Πιστέψαμε σαν αποκαμωμένα από την κούραση της μέρας πιτσιρίκια τους ήρωες της πολιτικής μας σκηνής πως η αυλαία θα πέσει έχοντας κατατροπώσει το δράκο, τον κακό το γίγαντα που "έτρωγε" τους καλούς, αλλά ηττήθηκε, για να περάσουν τελικά αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Και τα χρόνια περνούν και το καλό αργεί να πρυτανεύσει, το αύριο είναι ίδιο αν όχι χειρότερο από το σήμερα και ο κύκλος που δε λέει να κλείσει παίρνει διαστάσεις μεταφυσικές. Σαν να μας έκλεισαν τα σύνορα και δεν υπάρχει δυνατότητα διαφυγής, όσο κι αν νομίζεις πως διανύεις χιλιόμετρα, ρίχνεις τόνους ιδρώτα, προσπαθείς ξανά και ξανά αλλά δεν κάνεις βήμα, κι αν κάνεις είναι προς τα πίσω κι όχι προς το σωτήριο μπροστά.

Πως είσαι σε αδιέξοδο ως πολίτης το αισθάνεσαι, νέος ή γέρος, εργάτης ή επιστήμονας. Το τι έφταιξε για την καταστροφή και το τι χρειάζεται για την αναγέννηση, συζητήσεις δίχως τέλος και αρχή με άπειρες παραπομπές και αναρίθμητους αστερίσκους καταπώς τα βλέπει ή θέλει να τα βλέπει ο καθένας από εμάς. Για τις στάχτες θα συμφωνήσουμε όλοι, γιατί τις ζούμε, όσο κι αν διαφωνούμε ως λαός για όλα τα υπόλοιπα.

Εισπνέουμε αυτόν τον "τοξικό" αέρα σε τούτο τον ευλογημένο τόπο, αντικρίζουμε το γκρίζο στο βλέμμα του διπλανού μας, το ξορκίζουμε στην ψυχή μας που διψά για καθαρότητα. Λέξεις και αριθμοί, τεχνοκράτες και άνθρωποι, κοινωνία και πολιτική, αναρίθμητα σχέδια επί χάρτου και μισές ζωές.

Και τα χρόνια περνούν, αλλά όχι κι η μπόρα, κι ας έρχονται και φεύγουν τόσα και τόσα υπέροχα ελληνικά καλοκαίρια.

Αρκετά λατρέψαμε τον κίνδυνο κι είναι καιρός να μας το ανταποδώσει, έγραψε ο Οδυσσέας Ελύτης. Αρκετά για την Ελλάδα. Αρκετά για τους Έλληνες. Αρκετά για τα χρόνια που περνούν και πάνε στράφι. Αρκετά.

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση