iphone app
android app
iphone app android app
Τρίτη 12 Δεκεμβρίου 2017

Επίκαιρος λόγος...


Ημερομηνία δημοσίευσης:
Τελευταία ενημέρωση:

Έτυχε χθες βράδυ να πάρει το μάτι μου σε κάποιο δελτίο ειδήσεων τον «αγέρωχο» τέως αρχιτέκτονα της οικονομικής μας πολιτικής κ. Βαρουφάκη, να συνομιλεί με πολίτες-μικροεπιχειρηματίες σε κεντρικό σημείο της Αθήνας.

Του Δημήτρη Καρατζάνη

«Μας γονατίσατε», του έλεγαν οι άνθρωποι, «έξι μήνες τώρα έχομε στεγνώσει, έχομε καταρρεύσει. Η μικρομεσαία επιχείρηση κλείνει. Αυτό θέλετε;». Και τι βρήκε να απαντήσει ο λαλίστατος πρώην υπουργός, που σε τρεις ψηφοφορίες για τα «προαπαιτούμενα» στη Βουλή έδωσε τρεις διαφορετικές ψήφους (αποχή την πρώτη, «όχι» στη δεύτερη, «ναι» την τρίτη φορά).

«Δε φταίμε εμείς για τη ρευστότητα», είπε, «ο Ντράγκι έκλεισε τη στρόφιγγα».

Ούτε ο πρωθυπουργός λοιπόν, ούτε ο υπουργός των Οικονομικών, ούτε άλλο μέλος της κυβέρνησης φέρει ευθύνη για την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στην αγορά. Οι «κακοί» Ευρωπαίοι φταίνε για όλα, που θέλανε τον εξωστρακισμό της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και την υποταγή της χώρας. Πράγμα που τελικά πέτυχαν με το... πραξικόπημα των Βρυξελλών, που επικύρωσε με την υπογραφή του ο ηρωικά αντιστεκόμενος πρωθυπουργός μας.

Το ότι επί πέντε μήνες Τσίπρας και Βαρουφάκης πετούσαν... χαρταετό και με κάθε ευκαιρία «ξορίζανε» την μπάλα στα... μνήματα, όπως λέγανε οι πιο παλιοί, δε λαμβάνεται υπόψη. Ούτε βέβαια το ότι αυτός που υποτίθεται πως ήταν επικεφαλής της διαπραγμάτευσης άλλα μας έλεγε κι άλλα είχε στο μυαλό του. Κι ακόμα ότι, ενώ απειλούσε με ολοκαύτωμα πυρηνικό τους συνομιλητές του, στο τέλος αποδείχτηκε πως δεν είχε στο οπλοστάσιό του ούτε τσιφτέ...

Το αποτέλεσμα ήτανε αυτό που είδαμε στις 5 του Ιούλη. Όχι απλώς «ηττηθήκαμε», όπως παραδέχτηκε ο πρωθυπουργός, αλλά μας πήρανε τα παντελόνια στην κυριολεξία. Βέβαια, έχομε την ικανοποίηση πως, χτυπώντας με το κεφάλι μας τον τοίχο της Ευρώπης, του κάναμε μια... ρωγμή, όπως μας βεβαίωσε ο ίδιος κ. Τσίπρας. Τώρα, αν μας κόστισε και καμιά σαρανταριά δισ. αυτή η ρωγμή, τι να κάνουμε, αυτά συμβαίνουν. Άλλωστε, το χρήμα είναι... αέρας. Έτσι δεν είχε πει πρόσφατα ο... συντονιστής του κυβερνητικού έργου κ. Φλαμπουράρης;

Όσο λοιπόν κι αν προσπαθούν κάποιοι να μας πείσουν για τον «αγώνα» τους και για το ότι το ατυχές αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης δεν ήταν συνέπεια δικών τους λαθών, αλλά των «προηγουμένων», δεν πείθουν. Όχι μόνο γιατί, όπως λέει ο Δημοσθένης, «προς γαρ το τελευταίον εκβάν, έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται», αλλά και γιατί ως χώρα πρώτη φορά μεταπολεμικά ζούμε την εμπειρία των κλειστών τραπεζών και των capital controls. Και αυτό είναι «επίτευγμα της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ», όσο κι αν προσπαθεί να μετακυλίσει αλλού την ευθύνη.

Κι επειδή το θέμα διάσωσης της χώρας δεν έχει ακόμα τελειώσει και το Grexit μπορεί να επανεμφανιστεί στο πρώτο στραβοπάτημα, παραθέτομε την τελευταία παράγραφο από τον Α' Ολυνθιακό λόγο του Δημοσθένη, που, παρά τα 2.350 χρόνια που προσμετρά, τον θεωρούμε εξαιρετικά επίκαιρο: «Θα έλεγε κάποιος, "τι μας τα λες τώρα αυτά", σας τα λέω για να καταλάβετε Αθηναίοι και να συνειδητοποιήσετε δυο πράγματα: πρώτον πόσο επιζήμιο είναι να αφήνουμε συνεχώς τις ευκαιρίες να χάνονται η μία μετά την άλλη και δεύτερον την αδιάκοπη δραστηριότητα του Φιλίππου (του Σόιμπλε εν προκειμένω), που δεν την κρύβει, και η οποία είναι μέσα στη φύση του και δεν τον αφήνει να αρκεσθεί σε όσα πέτυχε και να ησυχάσει.

Αν όμως αυτός από τη μια έχει βάλει ως σκοπό του ότι πρέπει συνεχώς να κατορθώνει όλο και κάτι μεγαλύτερο απ' όσα έχει πετύχει, κι εμείς από την άλλη κρίνουμε ότι δεν πρέπει ποτέ να αντιμετωπίζουμε αποφασιστικά κανένα από τα προβλήματά μας, σκεφθείτε ποια κατάληξη μπορούν να έχουν τα ζητήματα αυτά. Για όνομα των Θεών, ποιος από σας είναι τόσο αφελής, ώστε να αγνοεί ότι, αν αμελήσουμε, θα μεταφερθεί ο πόλεμος (το Grexit εν προκειμένω) από εκεί εδώ;

Αλλά, αν συμβεί αυτό, φοβάμαι, Αθηναίοι, μήπως την πάθουμε όπως ακριβώς αυτοί που δανείζονται με ευκολία με υψηλό τόκο. Αυτοί, αφού καλοπεράσουν για λίγο διάστημα, μετά χάνουν και όσα είχαν πριν δανειστούν. Έτσι και εμείς, αν για μεγάλο χρονικό διάστημα αδρανήσουμε, επιδιώκοντας τα πάντα προς ευχαρίστησή μας, φοβάμαι μήπως αργότερα περιέλθουμε στην ανάγκη να κάνουμε πολλά και οδυνηρά, που δεν τα θέλαμε, και διακινδυνεύσουμε και για τα αγαθά που έχουμε στην ίδια μας τη χώρα».

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση