iphone app
android app
iphone app android app
Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου 2017
ΣΟΙΜΠΛΕ-ΜΕΡΚΕΛ

"Και μη χειρότερα"


Θα μπορούσατε να φανταστείτε πριν από μερικές εβδομάδες, όταν σχεδιάζατε τις διακοπές και τις άδειές σας, όταν κάνατε τις αναλήψεις σας από τις τράπεζες, όταν όλα έμοιαζαν να κυλούν ομαλά, μέσα στα πλαίσια τέλος πάντων της συνηθισμένης πια παράνοιας της κρίσης εδώ και πέντε χρόνια με τα πάνω και τα κάτω της, ότι θα φτάναμε σε αυτό το σημείο; Φυσικά και όχι.

Του Σταύρου Μουντουφάρη

Πριν από τρεις βδομάδες προγραμματίζατε πιθανότατα τις διακοπές σας σε μια παραλία, έστω και κάπου εδώ κοντά, καθότι δεν υπήρχε φράγκο για πιο μακριά. Ενδεχομένως κάνατε και διάφορα άλλα σχέδια. Ίσως μάλιστα σκεφτόσασταν να κάνετε και κάποιο δωράκι στον εαυτό σας με το επίδομα της άδειας. Όμως σας πρόλαβαν οι εξελίξεις. Και τι εξελίξεις...

Γιατί έχοντας δει τόσα και τόσα, πού να φανταζόσασταν ότι υπήρχαν τα ακόμα χειρότερα μπροστά. Βλέπετε, είχαμε μείνει όλοι με την εντύπωση, που αποδείχτηκε αυταπάτη, ότι ήταν μάλλον αδύνατον να γίνουν ακόμα πιο οδυνηρά τα πράγματα. Και όμως. Έγιναν. Το τέλος της εποχής του αυτονόητου, το οποίο έπαψε να υφίσταται ως έννοια εδώ και κάτι χρόνια, συνοδεύεται τώρα και από το τέλος της εποχής της λογικής, της απλής έστω λογικής.

Όλα όσα συνέβησαν και συμβαίνουν δεν υπαγορεύονται από τη βασική αυτή αρχή, που θα έπρεπε να αποτελεί το άλφα και το ωμέγα της ζωής μας. Το να αναζητεί πια κανείς τη λογική σε όσα εκτυλίσσονται γύρω μας σαν ταινία καταστροφής ή σαν παρωδία τρόμου είναι σαν να ψάχνει τη φιλοσοφική λίθο των αλχημιστών ή το μαγικό ραβδάκι του παραμυθιού, που πάντα στην πιο κρίσιμη στιγμή δίνει τη λύση. Εκτός από αυτή που ζούμε. Γιατί όπως απέδειξε η πράξη, ούτε μαγικές λύσεις υπάρχουν, ούτε ραβδάκια, ούτε τίποτα.

Ακόμα αναζητούμε το "γιατί" του δημοψηφίσματος, το "γιατί" της αναμονής ως την τελευταία στιγμή για να δημιουργηθούν όσα έγιναν, το "γιατί" τόσοι μήνες ατέρμονων "διαπραγματεύσεων" (τα εισαγωγικά δεν είναι τυχαία) και τα τόσα άλλα "γιατί", που φυσικά και δε θα βρουν την απάντησή τους. Η αλήθεια είναι ότι πλέον έχουμε αρχίσει όλοι να συμβιβαζόμαστε με τη νέα πραγματικότητα που μας περίμενε στη γωνία. Σχεδόν μοιρολατρικά. Και αυτό είναι το επικίνδυνο και ανησυχητικό.

Βλέπετε, για τους Ευρωπαίους, την κυρία Μέρκελ και την κάθε κυρία Μέρκελ, τον κύριο Σόιμπλε και τον κάθε κύριο Σόιμπλε, η Ελλάδα ήταν μια χώρα που ζούσε πάνω από τις δυνατότητές της, όπως έχουν πει και ξαναπεί τόσες φορές πια, που καταντάει κουραστικό. Υπάρχει όμως κάτι που δε μας λένε. Ότι οι ίδιοι το ήξεραν εδώ και χρόνια ότι συνέβαινε αυτό. Και όμως συνέχιζαν τον ατέλειωτο χορό του δανεισμού, για να ξεπληρωθούν τα δάνεια και πάλι από την αρχή.

Όπως κλασικά συμβαίνει από γενέσεως του σύγχρονου ελληνικού κράτους ή, για να ακριβολογούμε, λίγο πριν την επίσημη γέννησή του. Το ίδιο ακριβώς λάθος επαναλαμβάνεται με άλλους όρους και άλλες δικαιολογίες σήμερα, όπου το πρόγραμμα-"γέφυρα" έχει σαν στόχο να πληρωθούν οι ληξιπρόθεσμες οφειλές, αλλά και οι εμπρόθεσμες, ώστε να διασφαλιστεί ότι το δάνειο για το δάνειο απλά θα εγγυηθεί ότι δε θα χάσουν τα χρήματά τους έως το επόμενο δάνειο από τον ESM, που θα ξεπληρώσει το προηγούμενο και πάει λέγοντας. Αυτό τους ενδιαφέρει και τίποτα περισσότερο.

Και ας μην είμαστε αφελείς να πιστεύουμε ότι σκοτίζονται ιδιαίτερα για το αν ζούμε ή όχι, αν επιβιώνουμε ή όχι, και αν έχουμε την οποιαδήποτε προοπτική να δούμε λίγο φως στην άκρη αυτού του περίφημου τούνελ. Όλα τα υπόλοιπα περί Ευρώπης της αλληλεγγύης μοιάζουν απλά με κακοντουμπλαρισμένο ήχο σε βουβή ταινία της δεκαετίας του '20.

Το εντυπωσιακό είναι ότι, όπως ήξεραν οι Ευρωπαίοι ότι αυτή η αλληλουχία των δανείων επί δανείων θα οδηγούσε εκεί που οδήγησε, έτσι το ήξεραν και όλοι εκείνοι που δανείζονταν όλα αυτά τα χρόνια αβέρτα-κουβέρτα απ' όπου έβρισκαν. Αν φυσικά εμείς ήμασταν λίγο προνοητικοί ή είχαμε κάνει εδώ και καιρό την αυτοκριτική μας, ίσως το είχαμε διαβλέψει ο καθένας χωριστά πριν από καιρό και είχαμε προνοήσει ως... "κυρίαρχος λαός" να μη φτάσουμε στο χείλος του γκρεμού, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Βλέπετε, ως λαός έχουμε την ιδιότητα να επινοούμε άλλοθι που μας βολεύουν και είναι παντός καιρού, όπως "μεσογειακό ταμπεραμέντο". Και βεβαίως έχουμε και το ακαταλόγιστο, όντες με διαπιστωμένη μνήμη χρυσόψαρου. Ίσως δεν έχει πια σημασία το πώς φτάσαμε εδώ. Ίσως πάλι να έχει. Αυτό που μετράει δεν είναι μόνο ότι οι έννοιες "αυτονόητο" και "λογική" έχουν χάσει το νόημά τους, αλλά ακόμα και η φράση "και μη χειρότερα".

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση