iphone app
android app
iphone app android app
Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου 2017
Γιάννης Μιχελογιαννάκης

Στη Βουλή από τον Γ. Μιχελογιαννάκη τα αγροτικά δάνεια


Ημερομηνία δημοσίευσης:
Τελευταία ενημέρωση:

Στη διευθέτηση των προβλημάτων των αγροτικών δανείων με την εγγύηση του ελληνικού Δημοσίου αναφέρεται σε πρόσφατη κοινοβουλευτική του παρέμβαση ο βουλευτής Ηρακλείου κ. Γιάννης Μιχελογιαννάκης προς τους υπουργούς Οικονομικών, κ. Γιάνη Βαρουφάκη, και Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, κ. Νικόλαο Παρασκευόπουλο.

«Η εγγυητική ευθύνη λειτουργεί ως εξής: όταν ο πρωτοφειλέτης αδυνατεί να καταβάλει το χρέος του, τότε υπόχρεος να το καταβάλει είναι ο εγγυητής που είχε εγγυηθεί υπέρ του πρωτοφειλέτη. Η καταβολή πάντοτε πρέπει να αποδεικνύεται εγγράφως.

Στην περίπτωση του ελληνικού Δημοσίου όμως, η μέχρι σήμερα δικαστική πρακτική δέχεται ότι η κατάπτωση της εγγύησης υπέρ της ΑΤΕ και κατά του ελληνικού Δημοσίου τεκμαίρεται, γεγονός που σημαίνει ότι δεν απαιτείται να προσκομίσει το Δημόσιο ή η ΑΤΕ αποδεικτικά στοιχεία ότι πράγματι το ελληνικό Δημόσιο κατέβαλε το χρέος στην ΑΤΕ, για λογαριασμό του αγρότη-δανειολήπτη.

Με τον τρόπο αυτό το ελληνικό δημόσιο απαλλάσσεται από την υποχρέωση να αποδείξει τη ζημία του, από την άλλη πλευρά η ΑΤΕ είναι απορίας άξιον να έχει παθητικό εάν υποτεθεί ότι το ελληνικό Δημόσιο κατέβαλε όλες αυτές τις εγγυήσεις.

Είναι προφανές, επομένως, ότι ο δανειολήπτης-αγρότης ή κτηνοτρόφος οδηγείται σε μια ποινική διαδικασία για να δικαστεί για ένα ιδιωτικό χρέος που με τον απαράδεκτο τρόπο αυτό κατέστη Δημόσιο, και μάλιστα κατά τρόπο που σύμφωνα με το πνεύμα των μνημονιακών νόμων και κατ' επέκταση των φορολογικών είναι χρέος τυπικό, δηλαδή εφόσον βεβαιώθηκε στο δημόσιο ταμείο πρέπει οπωσδήποτε να εισπραχθεί, χωρίς να εξετάζεται η αιτία από την οποία προέκυψε», τονίζει μεταξύ άλλων στην ερώτησή του ο Γιάννης Μιχελογιαννάκης.

«Πώς προτίθεστε να αντιμετωπίσετε αυτό το πρόβλημα τόσο από την οικονομική του διάσταση όσο και από τη νομική, με την τροποποίηση των ποινικών διατάξεων, της φορολογικής νομοθεσίας;», ερωτώνται στην συνέχεια οι υπουργοί.

Αναλυτικά το κείμενο της ερώτησης:

«Μεταξύ των δανείων που έδωσαν οι Τράπεζες τα προηγούμενα χρόνια είναι κι εκείνη η κατηγορία των δανείων των αγροτών-δανειοληπτών, που συνήψαν με την ΑΤΕ για την οικονομική ενίσχυση της αγροτικής και κτηνοτροφικής παραγωγής. Για τα δάνεια αυτά σήμερα παρατηρείται μία πρακτική που είναι το λιγότερο Αντισυνταγματική, αθέμιτη και άδικη και ενάντια ακόμη και στον υγιή ανταγωνισμό μεταξύ των ίδιων των τραπεζών.

Όπως θυμόμαστε, τα περισσότερα από τα δάνεια αυτά χορηγήθηκαν με την εγγύηση του ελληνικού Δημοσίου και μάλιστα με ευνοϊκούς όρους. Ήταν πρακτική πώλησης και κοινό μυστικό, σε βαθμό που είχε γίνει κοινή συνείδηση, ότι το Δημόσιο διαμέσου της Αγροτική Τράπεζας δε θα ασκούσε τις συνήθεις πιέσεις για την είσπραξη των δανείων αυτών, σε περίπτωση που ο δανειολήπτης αγρότης αδυνατούσε να καταβάλει τις δόσεις του.

Δυστυχώς, στη σημερινή εποχή της οικονομικής και ανθρωπιστικής κρίσης, το πρόβλημα έχει γίνει θηλιά στο λαιμό των αγροτών δανειοληπτών.

Η "καλή" ΑΤΕ, δηλαδή η ΑΤΕ της κερδοφορίας πουλήθηκε στον ιδιωτικό τομέα και η "κακή" ΑΤΕ έχει παραμείνει ένα "σκιάχτρο"-φόβητρο εναντίον όλων των δανειοληπτών οι οποίοι δεν μπόρεσαν να ανταποκριθούν στις δόσεις τους.

Η ΑΤΕ με ένα πρωτοφανή και προφανώς αντισυνταγματικό τρόπο, επειδή αδυνατεί να εισπράξει τα οφειλόμενα, κάνει χρήση της εγγύησης του ελληνικού Δημοσίου και βεβαιώνει τις οφειλές στο δημόσιο Ταμείο.

Με τον τρόπο αυτόν, ένα αρχικά ιδιωτικό χρέος καθίσταται δημόσια οφειλή. Εν συνεχεία το Δημόσιο προβαίνει σε όλα τα μέσα αναγκαστικής είσπραξης της οφειλής, ο διευθυντής του Δημόσιου Ταμείου ασκεί μήνυση σε βάρος του οφειλέτη για χρέος προς το Δημόσιο.

Έτσι, για ένα ιδιωτικό χρέος για το οποίο δανειολήπτης, εφόσον αδυνατούσε να το καταβάλει, θα κινδύνευε μόνο με απώλεια περιουσιακών στοιχείων και τίποτα περισσότερο, τώρα επιπλέον κινδυνεύει να αντιμετωπίσει και ποινή φυλάκισης.

Η εγγυητική ευθύνη, λειτουργεί ως εξής, όταν ο πρωτοφειλέτης αδυνατεί να καταβάλει το χρέος του τότε υπόχρεος να το καταβάλει είναι ο εγγυητής, που είχε εγγυηθεί υπέρ του πρωτοφειλέτη.

Η καταβολή πάντοτε πρέπει να αποδεικνύεται εγγράφως. Στην περίπτωση του ελληνικού Δημοσίου όμως, η μέχρι σήμερα δικαστική πρακτική δέχεται ότι η κατάπτωση της εγγύησης υπέρ της ΑΤΕ και κατά του ελληνικού Δημοσίου τεκμαίρεται, γεγονός που σημαίνει ότι δεν απαιτείται να προσκομίσει το Δημόσιο ή η ΑΤΕ αποδεικτικά στοιχεία ότι πράγματι το ελληνικό δημόσιο κατέβαλε το χρέος στην ΑΤΕ, για λογαριασμό του αγρότη-δανειολήπτη.

Με τον τρόπο αυτό το ελληνικό Δημόσιο απαλλάσσεται από την υποχρέωση να αποδείξει τη ζημία του, από την άλλη πλευρά η ΑΤΕ είναι απορίας άξιον να έχει παθητικό εάν υποτεθεί ότι το ελληνικό Δημόσιο κατέβαλε όλες αυτές τις εγγυήσεις.

Είναι προφανές, επομένως, ότι ο δανειολήπτης-αγρότης ή κτηνοτρόφος οδηγείται σε μια ποινική διαδικασία για να δικαστεί για ένα ιδιωτικό χρέος που με τον απαράδεκτο τρόπο αυτό κατέστη Δημόσιο, και μάλιστα κατά τρόπο που σύμφωνα με το πνεύμα των μνημονιακών νόμων και κατ' επέκταση των φορολογικών, είναι χρέος τυπικό, δηλαδή εφόσον βεβαιώθηκε στο δημόσιο ταμείο πρέπει οπωσδήποτε να εισπραχθεί, χωρίς να εξετάζεται η αιτία από την οποία προέκυψε.

Επειδή οι διαδικασίες αντιμετώπισης του προβλήματος είναι πολύπλοκες

Επειδή, το ποινικό μέρος της υπόθεσης παραμένει ένα μεγάλο πρόβλημα

Ερωτώνται οι κ.κ. υπουργοί:

Πώς προτίθεστε να αντιμετωπίσετε αυτό το πρόβλημα τόσο από την οικονομική του διάσταση όσο και από την νομική, με την  τροποποίηση των ποινικών διατάξεων, της φορολογικής νομοθεσίας;».

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση