iphone app
android app
iphone app android app
Παρασκευή 15 Δεκεμβρίου 2017
Ιράκ εκτοπισμένοι πρόσφυγες

Το δράμα των μεταναστών σε ένα γράμμα


Ημερομηνία δημοσίευσης:
Τελευταία ενημέρωση:

Η παρακάτω επιστολή είναι γραμμένη από τα χέρια της Χάνα. Μιας γυναίκας από τη Συρία που άκουγε ότι η Ευρώπη και οι ηγέτες της θέλουν να τους βοηθήσουν και να τους δεχτούν, έπρεπε όμως όπως λέει να βιώσει το Γολγοθά που επιβάλλουν οι διαδικασίες να ζήσει για να κυνηγήσει μια καλύτερη ζωή.

Το γράμμα της προς τη γενική διευθύντρια των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, Μαριέττα Προβοπούλου, την οποία γνώρισε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της, πραγματικά συγκλονίζει.

Ως Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων σήμερα, είναι ίσως η πιο κατάλληλη καταγραφή για να περιγράψει κανείς το δράμα των προσφύγων και την αγωνία τους να βρουν ένα σημείο του πλανήτη, στο οποίο θα μπορούν να αισθανθούν άνθρωποι.


Η επιστολή της Χάνα

«Αν παρακολουθείς την επικαιρότητα, θα ξέρεις γιατί έπρεπε να αποδράσουμε από το σπίτι μας. Αυτή είναι η σωστή λέξη - αποδράσαμε. Αποδράσαμε για να σώσουμε τα παιδιά μας από το θάνατο που πήρε τη ζωή 200 χιλιάδων ανθρώπων. Τα σπίτια μας καταστράφηκαν, οι δικοί μας μπήκαν φυλακή, τις γυναίκες τις βίασαν», γράφει μεταξύ άλλων η Χάνα, πρόσφυγας από τη Συρία που πια βρίσκεται στην Αυστρία.

Και συνεχίζει: «Αυτό το γράμμα δεν μπορεί να μεταφέρει το μέγεθος του πόνου, της αδικίας, του φόβου που νιώθουμε.

Οι ευρωπαϊκές χώρες εκφράζουν τη συμπαράστασή τους και δηλώνουν πρόθυμες να μας δεχτούν σαν πρόσφυγες πολέμου. Αλλά για τι είδους υποδοχή μιλάμε και με ποιους όρους; Είναι πρόθυμες να μας δεχτούν, αλλά δε μας επιτρέπουν να έρθουμε αεροπορικώς, δε μας επιτρέπουν να έρθουμε από τη θάλασσα, δε μας επιτρέπουν να έρθουμε νόμιμα από τη στεριά. Άρα; Μας το λένε ξεκάθαρα: πρέπει να γίνει η ζωή μας κόλαση, πρέπει να κινδυνεύσουμε να πεθάνουμε, μέσα σε φουσκωτές βάρκες που δεν ξεπερνούν τα τρία μέτρα μήκος και ταξιδεύουν με 60 πρόσφυγες μέσα στη νύχτα. Το ερώτημα είναι αν θα φτάσουμε ή αν θα μείνουμε για πάντα θαμμένοι στη θάλασσα - είναι θέμα τύχης.

Ακόμα και αν προσπαθήσουμε να έρθουμε από τη στεριά, πρέπει να διασχίσουμε δάση και βουνά, να κρυβόμαστε μέσα σε εγκαταλειμμένα τρένα, να βρεθούμε στο έλεος κάθε λογής μαφίας και λαθρέμπορων που μας παίρνουν τα λεφτά και την αξιοπρέπεια και βάζουν σκληρούς όρους προκειμένου να μας αφήσουν να περπατήσουμε αυτά τα δύσβατα μονοπάτια.

Αναρωτιέμαι: αν οι ευρωπαϊκές χώρες θέλουν στ' αλήθεια να μας δεχτούν, γιατί δεν το κάνουν νόμιμα, μέσω των πρεσβειών τους; Έχει τυφλωθεί ολόκληρος ο κόσμος και δε βλέπει τι γίνεται; Θέλουν να εξαφανίσουν το συριακό λαό; Ποντάρουν πως θα πεθάνουμε πριν φτάσουμε;

Ευχαριστούμε τον ελληνικό λαό και γνωρίζουμε ότι η οικονομική του κατάσταση δεν του επιτρέπει να δεχτεί πρόσφυγες και να τους εξασφαλίσει παροχές. Για μας η Ελλάδα είναι χώρα τράνζιτ. Γιατί λοιπόν μας πιέζουν κι άλλο; Γιατί μας φυλακίζουν; Γιατί μας συλλαμβάνουν στο αεροδρόμιο, στο λιμάνι, ακόμα και στο δρόμο; Επειδή είμαστε πρόσφυγες; [...]»

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση