iphone app
android app
iphone app android app
Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 2017
επίθεση Ντράγκι

Το πρόσωπο της εξουσίας του φόβου


Ημερομηνία δημοσίευσης:
Τελευταία ενημέρωση:

Μια τυπική μέρα στη ζωή του Μάριο Ντράγκι. Ενός πανίσχυρου τραπεζίτη, ενός ανθρώπου που κρατά στα χέρια τις τύχες εκατομμυρίων ανθρώπων, ενός ανθρώπου που είναι εντολοδόχος και εκτελεστής των βουλών των οικονομικά ισχυρότερων ανθρώπων στην Ευρώπη, των πραγματικών κυρίαρχων των κρατών και των κοινωνιών.

Του Γιώργου Ψαρουλάκη

Ετοιμάζεται να ξεκινήσει τη συνέντευξη Τύπου, έχοντας απέναντι του τους δημοσιογράφους - business as usual. Θα τους πει αυτά που τους λέει πάντα, θα ακούσει τις ίδιες (περίπου...) ερωτήσεις που ακούει πάντα, προκειμένου οι αποχαυνωμένοι αναγνώστες των μέσων ενημέρωσης που πληρώνουν τους δημοσιογράφους, να μάθουν τι ακριβώς σημαίνει να κρίνεται η τύχη σου, η τύχη ενός σκληρά εργαζόμενου ανθρώπου, από τις αποφάσεις που λαμβάνει μια ομάδα πλουσιοπάροχα αμειβόμενων κουστουμαρισμένων κυρίων στις αερόψυκτες αρένες δύναμης της Φρανκφούρτης.

Αλλά αυτή δεν είναι μια συνέντευξη σαν όλες τις άλλες.

Ενώ ο Ντράγκι έχει αρχίσει να μιλά με το σύνηθες, ρομποτικό ύφος του, ένα σούσουρο ακούγεται. Μια γαζέλα σηκώνεται από την πρώτη σειρά των καθισμάτων και με ένα σάλτο βρίσκεται πάνω στο τραπέζι στο οποίο κάθεται ο Ντράγκι.

Στο πρόσωπο του ισχυρού άνδρα της ΕΚΤ ζωγραφίζεται ο απόλυτος τρόμος. Σε αυτά τα κλάσματα του δευτερολέπτου μέχρι να συνειδητοποιήσει ποιος ήταν ο στόχος της καστανόξανθης γαζέλας που χίμηξε κατά πάνω του, θα πρέπει να πέρασε όλη η ζωή του μπροστά από τα μάτια του.

Όλες οι λαμογιές, λουμπινιές και λαδιές που έχει κάνει όλα αυτά τα χρόνια που ανεβαίνει τα σκαλοπάτια της τραπεζικής (και στη συνέχεια διατραπεζικής) ιεραρχίας, όλες οι αποφάσεις που κατέστρεψαν ανθρώπους, οικογένειες, περιοχές, χώρες ολόκληρες, όλες οι "οικονομικές δολοφονίες" που εκτέλεσε με το πειθαρχημένο, ρομποτικό του ύφος. Όλα αυτά πέρασαν μπροστά από τα μάτια του, όπως λένε ότι περνά η ζωή μας μπροστά από τα μάτια μας όταν περιμένουμε να πεθάνουμε.

Ωστόσο η ώρα του Μάριο δεν είχε έλθει ακόμη. Το πρόσωπο του τρόμου έδωσε τη θέση του στο πρόσωπο της ανακούφισης, όταν διαπίστωσε ότι η κοπελιά δεν ήταν τρομοκράτης, αφού αντί για σφαίρες, βιτριόλι ή βόμβα, αυτό που τον έλουσε ήταν πολύχρωμο κομφετί, την ώρα που πετούσαν τριγύρω σελίδες της "προκήρυξης" με την οποία συνόδευσε τη δράση της η νεαρή ακτιβίστρια.

Πραγματικά η εναλλαγή συναισθημάτων στο πρόσωπο του Ντράγκι - που είναι μόλις ορατή στο βίντεο, αλλά γίνεται κάτι παραπάνω από προφανής σε όλο της το μεγαλείο αν δεις τις απίστευτες εικόνες που κατέγραψαν οι φωτογραφικές μηχανές των φωτορεπόρτερ - δείχνει πολλά.

Όπως σχολίασε χαρακτηριστικά η ίδια η ακτιβίστρια, η νεαρή Γερμανίδα (μόλις 21 ετών!) Τζόζεφιν Βιτ, «κοιτάξτε αυτό το πρόσωπο», συμπληρώνοντας το "αγωνιστικό" σύνθημα «οι ζωές μας μάς ανήκουν».

Δυστυχώς, οι ζωές μας δε μας ανήκουν. Οι ζωές εμάς των "απλών ανθρώπων", που δεν περιδιαβαίνουμε τις αερόψυκτες αρένες δύναμης όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις για το μέλλον μας από τους ολίγους πιστούς υπηρέτες της σύγχρονης ολιγαρχίας - δηλαδή από τους Ντράγκι και τους Σόιμπλε αυτού του κόσμου - ανήκουν... σε εκείνους.

Ελέγχεις κάτι όταν μπορείς να το καταστρέψεις, είναι ένα παλιό ρητό της πολιτικής,  παλιό όσο και οι οργανωμένες κοινωνίες οι ίδιες. Και οι κουστουμαρισμένοι αυτοί βρικόλακες, μπορούν κάλλιστα με μια τους απόφαση, με μια υπογραφή, να καταστρέψουν ζωές ανθρώπων, οικογενειών, περιοχών, λαών ολάκερων.

Και το κάνουν, τακτικά. Καθημερινά. Και όχι μόνο αυτοί οι Ντράγκηδες, αλλά και "λιγότεροι", "μικρότεροι" υπηρέτες του σύγχρονου καπιταλισμού. Από μια απόφαση ενός κουστουμαρισμένου στελέχους πολυεθνικής, την οποία λαμβάνει στην γωνιακή γραφειάρα του στον 45ο όροφο ενός ουρανοξύστη στο Μανχάταν, μπορούν να καταστραφούν εν ριπή οφθαλμού οι ζωές χιλιάδων, εκατομμυρίων ανθρώπων στην άλλη άκρη της γης. Από ένα "πούλα" ενός χρηματιστή στη Γουόλ Στριτ, μπορεί να καταδικαστεί στην φτώχεια μια ολόκληρη πόλη με δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους.

Αλλά, ακόμη κι αυτά τα κουστουμαρισμένα ανδρείκελα που κρατούν στα χέρια τους τις τύχες των απλών ανθρώπων, ακόμη κι αυτοί είναι άνθρωποι. Και φοβούνται. Όπως δείχνει ο τρόμος του Ντράγκι πριν καταλάβει ποιος είναι ο σκοπός της ακτιβίστριας που πήδησε πάνω στο τραπέζι του.


Το καθαρό πρόσωπο

Από τη μια, οι κουστουμαρισμένοι βρικόλακες τύπου Ντράγκι, που όταν έλθουν αντιμέτωποι με κάτι πέρα από το απολύτως ελεγχόμενο περιβάλλον τους, καταλαμβάνονται από τρόμο. Από την άλλη, το καθαρό πρόσωπο μιας 21χρονης κοπέλας, ένα πρόσωπο όμορφο, γεμάτο ζωή και ενθουσιασμό, το πρόσωπο της νιότης όλων μας.

Δεν είναι "λαϊκός ήρωας" η Τζοζεφίν και ούτε θα... ρίξει τον καπιταλισμό πετώντας κομφετί στον Ντράγκι - μην τρελαθούμε κιόλας. Αυτές οι διαμαρτυρίες έχουν μηδενικά συνήθως αποτελέσματα, διότι εντέλει είναι απλώς διαμαρτυρίες-πυροτεχνήματα.

Για να αντιμετωπιστούν οι βρικόλακες, χρειάζονται παλούκια στις καρδιές τους και ασημένιες σφαίρες και αγιασμό - όπως στις παλιές ταινίες με το Δράκουλα και το Νοσφεράτου. Δεν αντιμετωπίζονται με κομφετί και ενθουσιώδεις ανακοινώσεις.

Αλλά, που να πάρει, δεν μπορώ να σβήσω το χαμόγελο από το πρόσωπο μου, καθώς βλέπω την φωτογραφία της κοπελιάς, όπου είναι ζωγραφισμένος ο απόλυτος, καθάριος ενθουσιασμός μιας "μικρής" κοπέλας, μιας από μας, ενός "απλού ανθρώπου", που κατάφερε να μπει στο άντρο του θηρίου και - έστω για μία απειροελάχιστη στιγμή - να κάνει τον πανίσχυρο Ευρωπαίο τραπεζίτη μια τρομαγμένη καρικατούρα ανθρώπου, που σηκώνει τα χέρια ψηλά σα να παραδίνεται.

Η ομορφιά και η νιότη του κόσμου, υπάρχουν. Δεν βρίσκονται στις αρένες δύναμης των ουρανοξυστών όπου αλλάζουν χέρια τα δισεκατομμύρια και λαμβάνονται αποφάσεις που καταδικάζουν ολόκληρους λαούς στην ανέχεια και τη δυστυχία. Βρίσκονται στο δρόμο γύρω μας, στους χώρους εργασίας, στα καταστήματα, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια.

Αρκεί να απλώσουμε το χέρι και να το ενώσουμε με το δικό τους και έτσι όλοι μαζί, με τα χέρια ενωμένα, να αντιμετωπίσουμε τους βρικόλακες του καπιταλισμού, που καθημερινά μας ρουφάνε το αίμα της ζωής μας γιατί μπορούν - και μπορούν διότι τους αφήνουμε εμείς να το κάνουμε. Εμείς τους το επιτρέπουμε. Και μπορούμε να το κάνουμε να σταματήσει αυτό, αρκεί να συνειδητοποιήσουμε τη δύναμη μας, τη δύναμη που έχουν ΟΛΟΙ οι "απλοί άνθρωποι" αν ενωθούν και αντιμετωπίσουν από κοινού τους κουστουμαρισμένους βρικόλακες.

Κρατήστε το αυτό, γιατί το μέλλον που μας επιφυλάσσουν αυτοί οι βρικόλακες, είναι ακόμη πιο ζοφερό από το παρόν μας. Πολύ πιο ζοφερό. Αλλά μπορούμε να το αποτρέψουμε. Μέσα από την κοινή δράση. Για να λάμψει το όμορφο πρόσωπο της νιότης του κόσμου, και όχι η ρομποτική μάσκα των βρικολάκων.


Δεν είναι πια Φέμεν

Και καθώς πολλά ελέχθησαν για τη νεαρή ακτιβίστρια, η ίδια δηλώνει κατηγορηματικά ότι οι Φέμεν - η γνωστή ύποπτων... προθέσεων και διασυνδέσεων μεταφεμινιστική γκρούπα που κάνει ακτιβιστικές δράσεις ανά τον κόσμο - δεν έχουν καμία σχέση με την δράση αυτή. Ας δούμε τι γράφει η ίδια στο λογαριασμό της στο twitter:

"The #confetti-attack was not a #femen protest, I'm sorry ladies. I consider myself a freelance-activist. #exfemen #ecb Free Riot!"

Μεταφράζω πρόχειρα: η επίθεση με κομφετί δεν ήταν διαμαρτυρία των Φέμεν, με συγχωρείτε κυρίες μου. Θεωρώ τον εαυτό μου μια ανεξάρτητη ακτιβίστρια. Πρώην Φέμεν. ΕΚΤ.

Βεβαίως η Τζοζεφίν είχε συμμετάσχει το 2013 και το 2014 σε διάφορες δράσεις των Φέμεν, όπως βλέπουμε στις παρακάτω φωτογραφίες (με ...λιγότερα ή περισσότερα ρούχα).

Ωστόσο καθώς φαίνεται η κοπελιά βγήκε εκτός κάδρου των Φέμεν και αποφάσισε να ανεξαρτητοποιηθεί και να κάνει τις δικές της, ακτιβιστικές δράσεις, δίχως να έχει σχέση με την εκ Ουκρανίας ορμώμενη οργάνωση.

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση