iphone app
android app
iphone app android app
Παρασκευή 15 Δεκεμβρίου 2017
Βιδάκης-Μιμίκος

Έναν αιώνα στο γήπεδο o Χαρίδημος Βιδάκης!


Ο 96χρονος Χαρίδημος Βιδάκης είναι πάντα κοντά στο ποδόσφαιρο και "μόνιμος" στα επίσημα του Παγκρητίου για τον αγαπημένο του Εργοτέλη ενώ στέλνει μήνυμα "είμαστε κρητικοί και πρέπει να είμαστε υπερήφανοι, μην μας περνάνε για κορόιδα"...Συνέντευξη: Γιώργος ΜιμίκοςΠλησιάζει τον ένα αιώνα ζωής, έναν αιώνα που το μεγαλύτερο του μέρος το "σπατάλησε" μέσα στα γήπεδα. Χαρίδημος Βιδάκης: Ένα όνομα, μια "ζωντανή ιστορία" για τον Εργοτέλη και γενικότερα το ηρακλειώτικο ποδόσφαιρο. Ένας άνθρωπος 96 ετών σήμερα (γεννήθηκε το 1919 στις Αγιές Παρασκιές), που ζει για τη μπάλα και δε χάνει αγώνα στο Παγκρήτιο ακόμα και με άσχημες καιρικές συνθήκες...Ο Βιδάκης που οι παλιοί ηρακλειώτες τον θυμούνται με το παρατσούκλι "Μάρθα" (το πήρε όταν εξουδετέρωσε Άγγλο παίκτη που λεγόταν έτσι σε φιλικό) ήταν πάντα ήσυχος και καλοσυνάτος με προσφορά στον συνάνθρωπο αφού εργάστηκε στον "Ερυθρό Σταυρό". Ήταν όμως και ένας ταύρος μέσα στα γήπεδα. Βραχύσωμος μεν αλλά δυνατός και ικανός! Ξεκίνησε την καριέρα του το 1936 σε ηλικία 17 ετών στον ιστορικό ΕΓΟΗ (αλλά έπαιζε από πιτσιρικάς στο χωριό του), έπαιξε σε πολλές ομάδες του Ηρακλείου, αλλά και της Αθήνας. Αγωνίστηκε και στον Πανιώνιο (περίμενε ανυπόμονα το παιχνίδι Εργοτέλη-Πανιωνίου για να τιμηθεί και από τις δυο ομάδες) αλλά και στις ιστορικές "συνονόματες" Νίκη Αμπελοκήπων και Νίκη Πλάκας. Επισκεφτήκαμε χθες τον κ. Βιδάκη στο σπίτι του στις παλιές εργατικές κατοικίες Μπεντεβή Ηρακλείου και μιλήσαμε με τις ώρες για τη "Νέα Κρήτη" αλλά και την ΚΡΗΤΗ TV (η συνέντευξη προβλήθηκε ολοκληρη τηλεοπτικά στις 30 Μαρτίου στα πλαίσια της εκπομπής "Δεύτερη Ματιά". Δε χορταίναμε να ακούμε ιστορίες από τον "κύριο Χάρη". Έναν άνθρωπο που (επιτρέψτε μου τον πρώτο ενικό) γνώρισα με αυτό το όνομα από παιδάκι, στην ίδια γειτονιά που έπαιξα και εγώ μικρός ποδόσφαιρο και μπάσκετ, σε μια γειτονιά όπου πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και κρητικοί είχαν γίνει από τις αρχές της δεκαετίας του ΄60 μια "μεγάλη οικογένεια". Εκεί που έζησε από την ίδια δεκαετία και μετά ο μεγάλος "Βουρλιώτης" του ΟΦΗ και του Εθνικού Πειραιά, ο πρώτος που έφυγε από την Κρήτη για να παίξει στην Εθνική Ελλάδος, ο Δημήτρης Βάβουλας. Ας αφήσουμε όμως τώρα τον Χαρίδημο Βιδάκη να μας διηγηθεί...                               "Εντόπισα Σταυρουλάκη-Παπαδόπουλο""Αγωνίστηκα σε πολλες ομάδες. Σίγουρα ο Εργοτέλης είναι η μεγάλη μου αγάπη και τον ευχαριστώ αλλά ενδιαφέρομαι για όλες τις ομάδες του Ηρακλείου και τον ΟΦΗ που μαθαίνω πως έχει και αυτός προβλήματα! Είμαστε Κρητικοί και δε θέλω να μας περνάνε για κορόιδα ή για απατεώνες! Θέλω να πηγαίνουμε καλά και να καμαρώνουμε", μας είπε ο Χαρίδημος Βιδάκης και συνέχισε: "Παλιά οι ομάδες έκαναν παρέλαση και εγώ έβγαινα με τη σημαία του Εργοτέλη πρώτος! Ξεκίνησα να παίζω μπάλα αλλά ήρθε ο πόλεμος με τους Ιταλούς στην Αλβανία! Τραυματίστηκα από βλήμα αλλά συνέχισα να παίζω. Έγινα προπονητής και φροντιστής στον Εργοτέλη, προπονητής στη Μικτή Ηρακλείου με την οποία πήγα και σε φιλικά στην Αυστρία όταν εκεί ειχαν πολύ υψηλο ποδοσφαιρικό επίπεδο (σ.σ. οι παλιοί έλεγαν "α ρε Αούστρια")! Έπαιξα με τους Σκανδαλάκη και Κυπραίο που έφυγαν πριν λιγες μέρες από τη ζωή ενώ τον Μανόλη τον Σταυρουλάκη τον πήγα εγώ στον Εργοτέλη όπως και τον Παπαδόπουλο και άλλους! Ευχαριστώ που με βραβεύουν, ευχαριστώ και εσάς για τη συνέντευξη! Θα την κρατήσω βέβαια γιατί κάποτε... η γυναίκα μου έκαψε το αρχείο μου με παλιές εφημερίδες! Είμαι ευχαριστημένος με τη ζωή μου. Πέρασα πολλά αλλά είμαι καλά και με τη βοήθεια του γιου μου πάω στο γήπεδο (σ.σ. μαζί με τη σύζυγο του, την κυρία Ελένη από τον Χάρακα Μονοφατσίου). Εγώ πηγαίνω στο γήπεδο περήφανος αν και ξέρω πως ο Εργοτέλης μετα τον θάνατο του Απόστολου Παπουτσάκη που συμπαθούσα πολύ περνάει δύσκολα, ενώ δύσκολα περνάει βέβαια και ο ΟΦΗ. Εύχομαι το καλό όλων των κρητικών ομάδων. Μεγάλη μου αγάπη είναι ο Εργοτέλης και λέω ζήτω του αλλά λέω και ζήτω όλες οι κρητικές ομάδες! Είμαστε κρητικοί όμως και πρέπει να είμαστε υπερήφανοι. Μη μας περνάνε για κορόιδα"...                   Ιστορίες και παρατσούκλιαΦυσικά ζητήσαμε από τον κ. Βιδάκη να μας πει και ποδοσφαιρικές ιστορίες. Καμάρωνε βέβαια γιατί είχε αγωνιστεί δίπλα σε παίκτες που αργότερα έκαναν καριέρα στον Παναθηναϊκό (π.χ. Φυλακτός), καμάρωνε γιατί είχε αγωνιστεί κόντρα στην ΑΕΚ (δημοσιεύουμε σχετική φωτό)-που όπως λέει προπολεμικά ήταν η καλύτερη ομάδα στην Ελλάδα με διαφορά-καμάρωνε για ένα 3-1 επί του Ολυμπιακού με τον ίδιο στον Πανιώνιο, για ένα 5-0 επί του ΟΦΗ με τον Εργοτέλη στα Χεντέκια (το πρώτο γήπεδο που οι ηρακλειώτες έπαιξαν ποδόσφαιρο και επίσης είχαμε προβάλει σε αφιέρωμα στην εκπομπή "Δεύτερη Ματιά" της ΚΡΗΤΗ TV), για το πρωτάθλημα που πήγε στο Μαρτινέγκο το 1953! Καμάρωνε γιατί όπως λέει έπαιξε σε πολλές ομάδες, αγαπήθηκε γιατί δεν έλεγε ψέμματα και πέρασε καλά... έστω και και αν το πριμ... ήταν συνήθως "χρήματα για να πιούμε μια μπύρα"! Μια όμως φάση από ένα ματς με όχι τόσο γνωστό σήμερα αντίπαλο θα τη θυμάται πάντα: "Παίζαμε στα Χανιά. Αντίπαλος ο Τάλως Χανίων. Καλή ομάδα τότε. Είχαν ένα πολύ μεγαλόσωμο παίκτη που τον... φώναζαν γουρούνα! Σε μια φάση πέρασα... ολόκληρος κάτω από τα σκέλια του (σ.σ. πόδια) και πέτυχα γκολ! Γύρισε και λέει στους συμπαίκτες του: Κοιτάτε ρε... τη ψείρα"!Τότε οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές ήταν γνωστοί από τα παρατσούκλια τους. Μας λέει χαρακτηριστικα: "Δεν είχα μόνο εγώ το παρατσούκλι "Μάρθα" που είχε αντίπαλος μου και αφού τον εξουδετέρωσα μου δόθηκε! Υπήρχαν πολλά παρατσούκλια στα γήπεδα. Σας είπα πριν για τον "γουρούνα", είχαμε ακόμα το "μωρό" αλλά και τον Δημήτρη Μιμίκο στον ΕΓΟΗ που ήταν πολύ γρήγορος και καλός παίκτης και τον φώναζαν "πετεινό"! Υπήρχαν πολλά!                "Έτσι σώθηκε η ζωή μου"...Για το φινάλε αφήσαμε μια ιστορία όχι ποδοσφαιρική. Αλλά ξεχωριστή. Ο λαός λέει πως"όταν έχεις από τον Θεό χρόνια δεν τα χάνεις"! Και έτσι είναι, αρκεί να διαβάσετε αυτές τις γραμμές: "Όταν πήγαμε στην Αλβανία περάσαμε πολλά. Όπως είπαμε τραυματίστηκα στο μάτι από ένα βλήμα αλλα αυτό δεν επηρέασε τη ζωή μου! Αλλά η μέρα που δε θα ξεχάσω ήταν στη συνέχεια που γυρνούσαμε στην Ελλάδα και άρχιζε η γερμανική κατοχή. Είχαμε φτάσει στην Άρτα και για να ξεκουραστούμε μπήκαμε σε ένα περιβόλι. Τότε ένας άλλος φαντάρος μου είπε πάμε σε ένα μέρος να κάνουμε την ανάγκη μας; Πήγαμε και 24 στρατιώτες που ήταν μαζί μας και έμειναν στο ίδιο σημείο σκοτώθηκαν"!

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση