iphone app
android app
iphone app android app
Κυριακή 11 Δεκεμβρίου 2016
ΕΛΛΑΔΑ - ΕΕ

Η πρόκληση και η απόκλιση


Ημερομηνία δημοσίευσης:
Τελευταία ενημέρωση:

Η Ελλάδα, μετά από 34 χρόνια από την ένταξή της στην Ε.Ε. (τότε ΕΟΚ), προσπαθεί και πάλι το αυτονόητο. Να αποδείξει ότι είναι ισότιμο μέλος αυτής της Ένωσης. Να αποδείξει ότι η ένταξή της σε αυτή δεν αποτελούσε το λάθος του κορμού της Ευρώπης. Το προσπαθεί τα τελευταία πέντε χρόνια.

Η πρόκληση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ είναι αδιαμφισβήτητα μεγάλη, τόσο στο εξωτερικό και πόσω μάλλον στο εσωτερικό. Ως προς το εξωτερικό, η λέξη «συμμαχία» αναζητά και πάλι τις ερμηνείες της. Να ξεφύγει από την τεράστια παρεξήγηση των τελευταίων ετών. Μια παρεξήγηση που θέλει όπου συμμαχίες να υπάρχει απαραίτητα η υποταγή από την πλευρά της Ελλάδας. Γιατί έτσι ακριβώς αυτοαναιρούμαστε και εμείς οι ίδιοι υποτιμούμε το ρόλο μας σε αυτήν την οικογένεια χαρακτηρίζοντας συμμαχίες του παρελθόντος ως υποταγή, την ώρα που με ένα οξύμωρο τρόπο αναζητούμε την ισχυροποίησή μας μέσα σε αυτή και παράλληλα τη στήριξη από τους εταίρους για την καθόλου εύκολη προσπάθεια που κάνουμε ως χώρα για τη δημοσιονομική προσαρμογή.

Τρανό παράδειγμα ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ. Ένας αδιαμφισβήτητα φίλος της Ελλάδας, ο ισορροπιστής στις τάξεις της Ε.Ε. και για πολλούς η φωνή της λογικής. Στο παρελθόν λοιδορήθηκε από το εσωτερικό ως ο άνθρωπος που απλά επέβαλε την ισχύ του στη χώρα. Σήμερα αποδεικνύεται πολλάκις ως ένας καλός αλλά αυστηρός, όπως επιβάλλει ο ρόλος του άλλωστε, σύμμαχος. Η κυβέρνηση Τσίπρα στην παρούσα φάση χτίζει συμμαχίες. Και τις αναζητά παράλληλα με το βηματισμό της στο τιμόνι της χώρας, έχοντας ως ισχυρό και αδιαμφισβήτητο όπλο την κοινή γνώμη, τη στήριξη του απλού λαού. Του λαού που, εκτός από ελληνικός, είναι και ευρωπαϊκός. (Γιατί αν δεν ήθελε αυτός ο λαός να βρίσκεται στις τάξεις της Ευρώπης και του ευρώ θα ψήφιζε μη φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις).

Η διπλή ιδιότητα των εταίρων μας, να είναι παράλληλα και δανειστές μας, κάνει τις ισορροπίες δύσκολες. Η προσπάθεια που θα πρέπει να γίνει από την αντίπερα όχθη (γιατί, δυστυχώς, αυτή τη στιγμή βρίσκονται απέναντι) είναι να καταλάβουν ότι δεν είμαστε απλά οι δανειολήπτες που μπήκαμε σε ένα τραπεζικό κατάστημα και πήραμε ένα καταναλωτικό δάνειο.

Χρειάζεται λοιπόν καλή πρόθεση και από τις δύο πλευρές για να γίνει η συνεννόηση και η διαπραγμάτευση ουσιαστική. Γιατί ουσιαστική είναι όταν γίνεται με ανοικτά χαρτιά και από τις δύο πλευρές. Χωρίς η μία να αμφισβητεί τις προθέσεις της άλλης. Και τονίζουμε με ανοικτά χαρτιά, γιατί στις διαπραγματεύσεις που αναζητείται απλά η καλύτερη λύση (αφού έχουμε συμφωνήσει ότι αυτό αναζητούμε) και όχι νικητής και ηττημένος δεν υπάρχουν κρυφά χαρτιά. Δεν υπάρχουν άσοι στο μανίκι.

Στο εσωτερικό η πρόκληση είναι τεράστια και λέγεται η ποιότητα ζωής. Δε συζητούμε καν για την παραμονή της χώρας στο ευρώ, η οποία δεν είναι πρόκληση αλλά αυτονόητη υποχρέωση της εκάστοτε κυβέρνησης να τη διασφαλίσει. Η ποιότητα ζωής λοιπόν είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την οικονομική ευμάρεια των πολιτών, τις υποδομές, την κοινωνική πολιτική και τις δημόσιες υπηρεσίες και παροχές. Είναι οι παράμετροι που καθορίζουν αυτό που λέμε καθημερινότητα. Όταν αυτή η καθημερινότητα βελτιωθεί θα έχουν βελτιωθεί τα παραπάνω και αντίστροφα. Ιδού η πρόκληση λοιπόν...

Άρθρο στην εφημερίδα "Ν.Κ."

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση