iphone app
android app
iphone app android app
Παρασκευή 09 Δεκεμβρίου 2016
Κατσίκα

Συρματοπλέγματα για να αποφύγουν τις... αίγες


Ημερομηνία δημοσίευσης:
Τελευταία ενημέρωση:

Το Καπίστρι είναι ένα μικρό ημιορεινό χωριό βόρεια της πόλης της Ιεράπετρας, το οποίο συνεχίζει να βρίσκεται στο έλεος των κοπαδιών που κυκλοφορούν ανεξέλεγκτα, με τις αίγες να μπαίνουν μέσα στις αυλές των σπιτιών, να τρώνε τα λουλούδια από τις γλάστρες, να εξαφανίζουν τα μποστανάκια των λιγοστών κατοίκων, να καταστρέφουν το πράσινο στο νεκροταφείο, τα λιόφυτα και τις πορτοκαλιές, και να μπαίνουν ακόμα και μέσα στις τουαλέτες των σπιτιών, ποδοπατώντας και σπάζοντας τα είδη υγιεινής.

Οι κάτοικοι του χωριού είναι απογοητευμένοι από την εγκατάλειψη που αισθάνονται, γιατί δεν τους προστατεύουν οι τοπικές Αρχές, καθώς δεν εφαρμόζουν τους νόμους, και επιχειρούν να μετατρέψουν τα σπίτια, τις αυλές και τις περιουσίες τους σε σιδερόφρακτα φρούρια, ξοδεύοντας πάρα πολλά χρήματα που δεν τους περισσεύουν, φτιάχνοντας περιφράξεις με πολύ χοντρά και πανάκριβα συρματοπλέγματα. Το χωριό έχει αρχίσει να θυμίζει στρατόπεδο, με τους φράκτες και τα συρματοπλέγματα να ξενίζουν τους επισκέπτες.

«Τα τελευταία τέσσερα χρόνια που έχω επιστρέψει από την ξενιτιά και προσπαθώ να ζήσω στο χωριό μου, βλέπω ότι τα κοπάδια ενός συγκεκριμένου κτηνοτρόφου διεκδικούν ξεχωριστή θέση στη μικρή μας κοινωνία. Μπαίνουν όποτε θέλουν μέσα στις αυλές και τα σπίτια μας, τρώνε ό,τι θέλουν, ανεβαίνουν στα πιο ψηλά κλαδιά των δέντρων και τρώνε ό,τι έχει απομείνει από τις ελιές και τις πορτοκαλιές μας, απαλλοτριώνουν το μεγαλύτερο μέρος των μποστανιών μας, και σε λίγο θα μπούνε και στα υπνοδωμάτιά μας», περιγράφει με γλαφυρό τρόπο ο πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Καπιστρίου κ. Μανόλης Βγόντζας.

«Η καταστροφή σε ό,τι έχει πράσινο χρώμα από το φυτικό βασίλειο είναι καθολική μέσα και έξω από το Καπίστρι.

Κάποιοι χωριανοί μας εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν και στην ουσία να παραδώσουν στα κοπάδια τις περιουσίες τους. Τα αδέσποτα ζώα, αίγες και πρόβατα, είναι χιλιάδες.

Η χλωρίδα λόγω της υπερβόσκησης δεν προλαβαίνει να αναπτυχθεί, γιατί η τροφή δεν επαρκεί, με αποτέλεσμα μετά την καταστροφή που προηγήθηκε στα αγροκτήματά μας, τώρα να συνεχίζει και στα σπίτια μας μέσα στο χωριό. Οι χωριανοί μας αισθάνονται ανασφαλείς μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Φοβούνται να πιούνε ακόμα και νερό από το δίκτυο ύδρευσης, γιατί τα κοπάδια βρίσκονται καθημερινά εκεί και αφήνουν τις κοπριές τους, γύρω από τις πηγές μας.

Όσοι είχαν τη δυνατότητα και την αντοχή μετέτρεψαν τα σπίτια και τις αυλές τους σε φρούρια, τοποθετώντας ψηλές και βαριές περιφράξεις. Η ασυδοσία όμως συνεχίζεται, παρά τις διαμαρτυρίες και τις καταγγελίες μας, με την ανοχή και πολλές φορές με την αδιαφορία των τοπικών Αρχών σε όλα τα επίπεδα», καταγγέλλει ο αντιπρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Καπιστρίου κ. Μπάμπης Κατσιδονιώτης.

«Δείτε εδώ με τι τρόπο προσπαθούμε να σώσουμε μόνοι μας ό,τι έχει απομείνει. Με βαριά συρματοπλέγματα, όπως εκείνα που βλέπουμε στα γήπεδα και στα στρατόπεδα, προσπαθούμε να κρατήσουμε τα ζώα έξω από τα σπίτια μας. Φεύγουμε κάθε πρωί για τις δουλειές μας στα θερμοκήπια και δεν ξέρουμε, όταν θα γυρίσουμε το βράδυ, αν βρούμε μέσα στις αυλές και στα σπίτια μας τα αιγοπρόβατα να μας έχουν κάνει κατάληψη», μας λέει η αγρότισσα κ. Μαρία Μπουρνέλη.

Οι ηλικιωμένοι κάτοικοι του χωριού ζούνε καταστάσεις που δεν είχαν ξαναζήσει ποτέ στη ζωή τους. «Στα 91 μου χρόνια υποχρεώθηκα να φτιάξω περιφράξεις στο σπίτι και το κηπούλι μου, με τα ίδια μου τα χέρια, μήπως καταφέρω να σώσω ό,τι μου έχουν αφήσει οι αίγες. Τέτοιο χάλι δεν το έχω ξαναζήσει ποτέ στη ζωή μου. Νομίζω ότι αυτοί που κατάργησαν τότε την Αγροφυλακή βοήθησαν στο να φτάσουμε στην κατάντια που έχουμε φτάσει σήμερα, δηλαδή στην ασυδοσία», προσθέτει ο 91χρονος κ. Σπύρος Σμαραγδάκης.


Δεν αφήνουν τίποτα όρθιο… Κατσίκες μέσα στο μπάνιο!

Στην ξενάγηση που μας έκαναν τα μέλη του τοπικού Πολιτιστικού Συλλόγου στα σοκάκια, στις γειτονιές και τις καλλιέργειες του χωριού, η σφραγίδα της υπερβόσκησης μέσα στον ίδιο τον οικισμό μένει ανεξίτηλη, καθώς βλέπεις παντού κατεστραμμένες αιωνόβιες ελιές, πορτοκαλιές και κήπους που έχουν εγκαταλειφθεί από τους απογοητευμένους αγρότες στην τύχη τους, ανάμεσα στα σιδερόφρακτα σπίτια, που βρίσκονται πάντα σε θέση άμυνας.

«Ο κόσμος εδώ έχει απογοητευτεί, γιατί χρόνια τώρα φωνάζει, διαμαρτύρεται και παλεύει να σώσει την περιουσία του, αλλά δε βρίσκει υποστήριξη από πουθενά, και αναγκάζεται να εγκαταλείψει ό,τι βρήκε από τους προγόνους του.

Οι αίγες με τα κατσικάκια τους ζουν πλέον ανάμεσά μας. Μπαίνουν μέσα στις αυλές και τα σπίτια μας και διεκδικούν θέση στο οικογενειακό μας τραπέζι. Μια μέρα, με κάλεσε στο τηλέφωνο η μητέρα μου, γιατί βρήκε επιστρέφοντας στο σπίτι μας δυο αίγες μέσα στο μπάνιο μας. Ήρθα αμέσως τις έπιασα και κάλεσα την Αστυνομία. Οι αστυνομικοί ήρθαν, πήραν το νούμερο από τα ενώτιά τους, αλλά ποτέ δεν έμαθα αν κινήθηκε η αυτόφωρη διαδικασία κατά του γνωστού κτηνοτρόφου που τα είχε αφήσει ελεύθερα μέσα στο χωριό», περιγράφει το μέλος του Δ.Σ. του Πολιτιστικού Συλλόγου Καπιστρίου κ. Αντώνης Πυθαρούλης.


Τι δηλώνουν κάτοικοι του χωριού

«Μπαίνουν όποτε θέλουν μέσα στις αυλές και τα σπίτια μας, τρώνε ό,τι θέλουν, ανεβαίνουν στα πιο ψηλά κλαδιά των δέντρων και τρώνε ό,τι έχει απομείνει από τις ελιές και τις πορτοκαλιές μας».

Μανόλης Βγόντζας, πρόεδρος Πολιτιστικού Συλλόγου Καπιστρίου

«Οι χωριανοί μας αισθάνονται ανασφαλείς μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Φοβούνται να πιούνε ακόμα και νερό από το δίκτυο ύδρευσης, γιατί τα κοπάδια βρίσκονται καθημερινά εκεί και αφήνουν τις κοπριές τους γύρω από τις πηγές μας».

Μπάμπης Κατσιδονιώτης, αντιπρόεδρος Πολιτιστικού Συλλόγου Καπιστρίου

«Οι αίγες με τα κατσικάκια τους ζουν πλέον ανάμεσά μας. Μπαίνουν μέσα στις αυλές και τα σπίτια μας, και διεκδικούν θέση στο οικογενειακό μας τραπέζι».

Αντώνης Πυθαρούλης, μέλος Πολιτιστικού Συλλόγου Καπιστρίου

«Με βαριά συρματοπλέγματα, όπως εκείνα που βλέπουμε στα γήπεδα και στα στρατόπεδα, προσπαθούμε να κρατήσουμε τα ζώα έξω από τα σπίτια μας».

Μαρία Μπουρνέλη, αγρότισσα

«Στα 91 μου χρόνια υποχρεώθηκα να φτιάξω περιφράξεις στο σπίτι και το κηπούλι μου, με τα ίδια μου τα χέρια, μήπως καταφέρω να σώσω ό,τι μου έχουν αφήσει οι αίγες. Τέτοιο χάλι δεν το έχω ξαναζήσει ποτέ στη ζωή μου».

Σπύρος Σμαραγδάκης

Του Νίκου Πετάση

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση