iphone app
android app
iphone app android app
Δευτέρα 05 Δεκεμβρίου 2016
ΤΣΙΠΡΑΣ - ΜΑΞΙΜΟΥ

Η επανάσταση μπορεί να περιιμένει


Ημερομηνία δημοσίευσης:
Τελευταία ενημέρωση:

Ο ΣΥΡΙΖΑ προέρχεται "από τα χαμηλά". Με καταγωγή στην διάσπαση του κομμουνιστικού κόμματος της Ελλάδα, λίγα χρόνια μετά τη γέννηση στην Ιταλία  του ευρωκομμουνισμού, εκ της οποίας προήλθε το ΚΚΕ εσωτερικού, εξαρχής ήταν το μικρό αδερφάκι του ΚΚΕ - και σε εκλογική επιρροή.  

του Γιώργου Ψαρουλάκη

Αν και εξαρχής ο ευρωκομμουνισμός ήταν μια πιο "ελιτίστικη" αντιμετώπιση του κομμουνισμού και τα στελέχη του ΚΚΕ εσ. και αργότερα του Συνασπισμού (και ακόμη αργότερα του ΣΥΡΙΖΑ) είχαν ταξικές αναφορές στα μέσα και ανώτερα στρώματα, στην πραγματικότητα τα κόμματα που τον εξέφρασαν στην Ελλάδα ήταν εξαρχής "χωνευτήρι" διαφόρων προσώπων ποικίλης προέλευσης.

Και αξίζει να σημειωθεί ότι τα περισσότερα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα και αυτοί που βλέπομε κυρίως ως "προβεβλημένους", έχουν την απώτερη πολιτική καταγωγή τους στο ΚΚΕ. Από τον πρωθυπουργό που μέχρι τα 19 του ήταν στην ΚΝΕ, έως τον Δραγασάκη που για λίγους ψήφους δεν αναδείχτηκε σε Γ.Γ. του ΚΚΕ μετά τον Χαρίλαο Φλωράκη, αρκετούς υπουργούς αλλά και μια σειρά από στελέχη που κινούνται στις παρυφές του ΣΥΡΙΖΑ ή αξιοποιήθηκαν στην κυβέρνηση (τρανταχτό παράδειγμα ο ΥΠΕΞ Κοτζιάς), η νέα κυβέρνηση έχει έντονο άρωμα "πρώην κομμουνιστών".

Αυτοί πλαισιώνονται από πιο "κλασικές" φιγούρες της "χαλαρής" Αριστεράς, πολλούς της λεγόμενης κάποτε "εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς" (φυτώριο στελεχών και για τα αστικά κόμματα - το ΠΑΣΟΚ ήταν γεμάτο κάποτε από παλιούς μαοϊκούς, τροτσκιστές και λοιπούς ενώ υπάρχουν και στη... Νέα Δημοκρατία μερικοί) και τους... μοιραίους (και απαραίτητους) πρώτην πασόκους.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα χωνευτήρι ιδεών και ανθρώπων και ανέκαθεν λειτουργούσε κυρίως ως ένα "κλαμπ ανταλλαγής απόψεων και δημιουργίας ιδεών" και λιγότερο ως πολιτικό κόμμα. Σε αντίθεση λ.χ. με το ΚΚΕ και την "πειθαρχημένη" κομματική του οργάνωση - είναι και ένας λόγος αυτός που πολλά στελέχη του ΚΚΕ επέλεξαν να συνεχίσουν την πολιτική τους παρουσία μέσα από τον ΣΥΡΙΖΑ, που είχε λιγότερες απαιτήσεις πειθαρχίας, ορθοδοξίας και κομματικής δράσης. Από αυτήν την πολιτική άποψη (ή έλλειψη αυτής...) προέρχεται και η εικόνα "σκορποχωριού" που παρουσίαζε ο ΣΥΡΙΖΑ, με δεκάδες στελέχη του να περιδιαβαίνουν τα κανάλια και να κάνουν δηλώσεις που κάλυπταν... όλο το φάσμα ενδιαφερόντων και απόψεων. Και παρουσίαζαν την εικόνα ενός κόμματος που έχει 100 διαφορετικές απόψεις επί του ίδιου θέματος. Μια εικόνα απατηλή, αφού ο πυρήνας της ηγεσίας, οι άνθρωποι που κινούνται γύρω από τον Γιάννη Δραγασάκη, για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, είχαν μια πολύ συγκεκριμένη και στέρεη άποψη και θέση και διαμορφωμένη στρατηγική.

Αυτή η ομάδα είναι που έβαλε μπροστά το μετασχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ από μια γεμάτη αντιφάσεις κίνηση-χωνευτήρι αριστερών σχημάτων, σε ένα κόμμα εξουσίας.

Οι ίδιες οι αντιφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ ως πολιτικός σχηματισμός, είναι εκείνες που του επέτρεψαν να "καβαλήσει το κύμα" και να βγει μπροστά στα "χρόνια των μνημονίων". Την ώρα που το ΚΚΕ αποτιμώντας την κατάσταση με ορθολογικά μαρξιστική ανάλυση συμπέραινε ότι ο λαός είναι τραγικά ανέτοιμος για μια πραγματική σοσιαλιστική προοπτική (και άρα άφηνε κατά μέρος κάθε σκέψη για εκμετάλλευση της συγκυρίας ώστε να βγει μπροστά το ΚΚΕ ως εκφραστής των λαϊκών απαιτήσεων), ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει τέτοιους φραγμούς: δίνει το παρόν στις πλατείες, στο ίδιο κίνημα που "ξεπέταξε" την Χρυσή Αυγή, εναγκαλίζεται τον πιο ακραίο οππορτουνισμό και κυνηγά το "όνειρο" των στελεχών του, που μόλις λίγο πριν ξεσπάσει το κύμα της κρίσης ήταν η πιο φευγαλέα χίμαιρα: την κυβερνώσα Αριστερά.

Τι είδους "Αριστερά" είναι αυτή; Αυτό είναι ένα θέμα για συζήτηση σε μια άλλη περίσταση - μια Αριστερά που βάζει στο υπουργείο Οικονομικών έναν κατά βάση νεοκλασικό οικονομολόγο που όμως δηλώνει "επηρεασμένος από τον Μαρξ", που τοποθετεί σε θέσεις-κλειδιά ανθρώπους που δεν έχουν καμία σχέση με την Αριστερά και ούτε ποτέ είναι δυνατό να αποκτήσουν, που θεωρεί μαξιμαλισμό οποιαδήποτε συζήτηση περί "σοσιαλιστικών μεταρρυθμίσεων" (ούτε λόγος για "σοσιαλιστικό μετασχηματισμό", αυτό είναι εκτός κάθε λογικής του ΣΥΡΙΖΑ έτσι κι αλλιώς, ακόμη και ως προοπτική του απώτερου μέλλοντος)... είπαμε, το θέμα σηκώνει πολλή συζήτηση και δεν είναι το αντικείμενο αυτού του πονήματος.

Βεβαίως σε υπεράσπιση του ΣΥΡΙΖΑ, ας φέρουμε και το παράδειγμα του ΑΚΕΛ: το κυπριακό κομμουνιστικό κόμμα (που δεν είναι "ευρωκομμουνιστές", αλλά "ορθόδοξοι") σχημάτισε κυβέρνηση, αφού το προτίμησε ο κυπριακός λαός... και έκανε μια τυπική αστική διαχείριση, με μικρές και ήσσονος σημασίας "σοσιαλιστικές" ενέσεις σε δευτερεύοντες τομείς. Σε έναν κόσμο που πηγαίνει συνεχώς προς τα δεξιά, με λαούς παντελώς απαίδευτους στην επαναστατική προοπτική, ένα Αριστερό κόμμα στην εξουσία μόνο "χρηστή διαχείριση" μπορεί να κάνει.

Και ερχόμαστε στο προκείμενο. Στην ίδια την ουσία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Οχι εν κενώ, αλλά σε αντιδιαστολή με την υφιστάμενη κατάσταση στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό.

Γράφτηκαν αρκετά για τις ...ενδυματολογικές επιλογές των κυβερνητικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ. Η απουσία της γραβάτας, τα... μπλου τζην, οι αλογοουρές, τα απλά ρούχα ή και οι στυλιστικά ρηξικέλευθες επιλογές για τις γυναίκες, τα "σοσιαλιστικά" ή "ακαδημαϊκά" κοστουμάκια ή ακόμη και τα μπουφάν για τους άνδρες, οι σηκωμένοι γιακάδες και το πουκάμισο έξω απ' το παντελόνι του (ήδη, media icon) Βαρουφάκη - όλα αποπνέουν έναν νέο αέρα, κάτι που δεν έχει σχέση με την "μούχλα" που αποπνέουν τα αμπιγιέ συνολάκια, τα ταγεράκια, τα ωτ κωτύρ κουστούμια, οι ταιριαστές γραβάτες, τα λευκά πουκάμισα και τα παντελόνια με την άψογη τσάκιση των "παραδοσιακών" πολιτικών δυνάμεων.

Οταν βλέπεις τον υπουργό Οικονομικών της χώρας να καβαλά την μοτοσυκλέτα του και να πηγαινοέρχεται στο υπουργείο - ενθυμούμενος ότι ο προηγούμενος ΥΠΟΙΚ εκινείτο με λιμουζίνα και σοφέρ - όταν βλέπεις τον αντιπρόεδρο σε ένα μικρό ΙΧ και το μισό υπουργικό συμβούλιο να κάνει το ίδιο, ενώ το άλλο μισό κινείται με μοτοσυκλέτες ή... τα μέσα συγκοινωνίας (!), όταν ο ΥΠΟΙΚ ταξιδεύει για επίσημες επαφές στο εξωτερικό σε οικονομική θέση και δίχως παρατρεχάμενους και μπόντιγκαρντ... όλα αυτά σηματοδοτούν κάτι.

Οπως κάτι σηματοδοτεί και η απόφαση της κυβέρνησης να "ξεπουλήσει" όλες τις πανάκριβες λιμουζίνες με τις οποίες κάνανε τις βόλτες τους τα κυβερνητικά στελέχη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ - ακόμη και την θωρακισμένη μερσεντές των 750.000 που είχε "καπαρώσει" ο Βαγγέλης Βενιζέλος.

Και τι να πει κανείς για τον γιο του αν. υπουργού Αμυνας που υπηρετεί θητεία στα σύνορα και όχι ως... κωδωνοκρούστης/καντηλανάφτης στο Λυκαβητό ή στις υπηρεσίες του Πενταγώνου, όπως υπηρετούσαν στο παρελθόν ΟΛΑ (μηδενός εξαιρούμενου) τα τέκνα των κυβερνητικών στελεχών;

Σημειολογία και κινήσεις εντυπωσιασμού; Οχι ακριβώς. Σημεία ενός νέου, διαφορετικού ήθους. Η Αριστερά στην χώρα δεν είναι αναμάρτητη, ούτε η "ροζ" του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε η "κόκκινη" του ΚΚΕ, ούτε καμία. Εχει κάνει λάθη, λάθος επιλογές, λάθος τακτικές, λάθος συγκρούσεις.  Αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι Δεξιά ή Κέντρο. Καταρχήν, έχει αναφορές στα λαϊκά ή στα μέσα στρώματα και δεν προσπαθεί να πιθηκίσει την ελίτ - γι' αυτό και δεν χρειάζεται λιμουζίνες και VIP class και κουστούμια κυριλέ.  Επίσης, δεν έχει μοιραστεί τη βρωμιά και τη δυσωδία της Δεξιάς και του Κέντρου (το οποίο στην τελευταία του - πασοκική - υλοποίηση, ονομάστηκε "κεντροαριστερά"). Δεν έχει διαπλακεί με την οικονομική εξουσία, δεν έχει δημιουργήσει στρατούς πελατών, δεν έχει παίξει το παιχνίδι των ελίτ.

Βεβαίως αυτό δε σημαίνει ότι δε μπορεί να το κάνει - τουλάχιστον η Αριστερά όπως εκφράζεται από τον ΣΥΡΙΖΑ, γιατί το ΚΚΕ είναι άλλη υπόθεση, με εντελώς διαφορετικά ποιοτικά χαρακτηριστικα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι διαλλακτικός, πιστεύει ότι "όλοι οι καλοί χωράνε", δεν φιμώνει, είναι ανοιχτός σε προτάσεις, συμμετοχή και διάλογο. Ολα αυτά τον κάνουν και εξαιρετικά ευάλωτο στην "πασοκοποίηση", η οποία προφανώς και συντελείται τάχιστα την ώρα που μιλάμε. Βεβαίως μένει να δούμε πόσο βαθιά θα φθάσει αυτή η πασοκοποίηση. Επί του παρόντος, δεν έχουμε φαινόμενα αρχοντοχωριατισμού που θα έκρουαν τα καμπανάκια του κινδύνου ως προς την άμεση και πλήρη απώλεια της αριστερής ταυτότητας - οι υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ είναι και σεμνοί και ταπεινοί και πάνω απ' όλα ανθρώπινοι. Και σοβαροί. Και έχουν συναίσθηση της θέσης τους. Ολα χαρακτηριστικά που οι υπουργοποιηθέντες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ έχουν χάσει εδώ και πολλά, πολλά χρόνια. Δεκαετίες ολάκερες.

Βεβαίως την διαπλοκή με την οικονομική εξουσία (την πραγματική εξουσία, αν θέλετε) δεν μπορεί να την αποφύγει. Και δεν θα την αποφύγει. Ήδη έχουμε διαπρεπείς εκπροσώπους του κεφαλαίου στην χώρα μας, να δηλώνουν... ενθουσιασμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι αντιληπτό και από όσους είναι Αριστεροί, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι Αριστερή Κυβέρνηση, αλλά κυβέρνηση (ενός κόμματος) της Αριστεράς. Δεν ήλθε στην εξουσία υποσχόμενος σοσιαλιστικό μετασχηματισμό ή έστω, "κάτι σαν σοσιαλισμό", αλλά να απαλύνει τα βάσανα και την ταλαιπωρία ενός λαού που πληρώνει τα κερατιάτικα άλλων.

Αστική διαχείριση ήλθε να κάνει, υποσχόμενος ότι θα την κάνει καλύτερα από τα παραδοσιακά αστικά κόμματα.

Μένει να δούμε ωστόσο με ποιους όρους θα γίνει η διαχείριση αυτή. Αν γίνει με όρους ΠΑΣΟΚ - Νέας Δημοκρατίας, τότε ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει γρήγορα ένα "νέο κακό ΠΑΣΟΚ" και θα ανοίξει το δρόμο για άλλες πολιτικές δυνάμεις, αφού θα αποτύχει στους στόχους και τις υποσχέσεις του.

Αν γίνει με όρους "νέου ήθους", δηλαδή απομακρυνθεί από την ακραία διαπλοκή με τα επιχειρηματικά συμφέροντα, βάλει σε τάξη το απόλυτο χάος που είναι η κρατική μηχανή, σπάσει το απόστημα της παραεξουσίας (οικονομικής και όχι μόνο) βάλει άγρια χέρι στην καλπάζουσα διαφθορά σε όλα τα επίπεδα και διαλύσει το πελατειακό σύστημα που έχουν στήσει και συντηρούν τόσες δεκαετίες ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, θα έχει κάνει για τον αστικό εκσυγχρονισμό της Ελλάδας περισσότερα απ' όσα έχουν κάνει όλες οι κυβερνήσεις από το 1920 μέχρι σήμερα.

Είναι ιδιαίτερα μαξιμαλιστικοί αυτοί οι στόχοι, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ είναι και το μόνο από τα κόμματα που ήταν δυνατό να αναλάβουν την εξουσία ή να συμμετάσχουν σε αυτήν, που μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο: οι άλλοι έχουν υπερβολικά μεγάλες και χοντρές εξαρτήσεις με την πρότερη κατάσταση αφού την δημιούργησαν (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΓΑΠ) ή γεννήθηκαν απ' αυτήν (Ποτάμι) οπότε δεν θα μπορούσαν και ούτε θα ήθελαν να σπάσουν το απόστημα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να το κάνει ή τουλάχιστον να προσπαθήσει να το κάνει. Με τον λαό της χώρας να έχει εν πολλοίς αποκοπεί από το πελατειακό σύστημα (σε ένα μεγάλο βαθμό, τέλος πάντων) μοιάζουν οι συνθήκες ώριμες για να γίνουν όσα έπρεπε να είχαν γίνει από το 1974 αλλά δεν επέτρεπαν οι παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις και οι προστάτες τους.


Ναι, μιας τέτοιας προσπάθειας δεν θα είναι εύκολο να επιβιώσει ο - όποιος - αριστερός χαρακτήρας του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό ας το έχουμε όλοι στο μυαλό μας. Και σε κάθε περίπτωση, μια και ο "υποκειμενικός παράγοντας" δεν είναι "ώριμος"... η επανάσταση μπορεί να περιμένει.

Υ.Γ. Δεν ανέφερα κάτι για τη συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ. Είναι σκόπιμο αυτό. Αυτή η "στρατηγική κίνηση" (που δείχνει και τον τρόπο λειτουργείας του ΣΥΡΙΖΑ) είναι μια κίνηση που υπαγορεύτηκε από τις αναγκαιότητες των καιρών και κυρίως από την απόλυτη ανάγκη του ΣΥΡΙΖΑ να επιλέξει έναν κυβερνητικό εταίρο που δεν θα είναι "βαρίδι" στις διαπραγματεύσεις (όπως λ.χ. θα ήταν το Ποτάμι, που συντάσσεται ασμένως με τις θέσεις... των δανειστών). Μόνο με τους ΑΝΕΛ ως εταίρο, έγινε δυνατό αυτό που παρακολουθούμε τις τελευταίες ημέρες - μια ελληνική κυβέρνηση να προσπαθεί να διαπραγματευτεί επί της ουσίας. Διαφορετικά, θα ξαναβλέπαμε την οπερέτα του 2012...

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση