iphone app
android app
iphone app android app
Παρασκευή 02 Δεκεμβρίου 2016

Τι διδαχθήκαμε;


Ημερομηνία δημοσίευσης:
Τελευταία ενημέρωση:

Οι ελληνικές εκλογές τελείωσαν και θα περάσει πολύς καιρός μέχρι να τις ξεχάσει ο Έλληνας πολίτης. Ο ελληνικός λαός υπερψήφισε για δεύτερη φορά στη μεταπολιτευτική ιστορία του ένα πολιτικό κόμμα που ανήκει στη ριζοσπαστική Αριστερά (μετά την πρώτη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ το 1981). Μέσα σε αυτές τις εκλογές καλό θα είναι να σκιαγραφήσουμε τα θέλω και τα πιστεύω του ψηφοφόρου.

Του Νίκου Κοσμαδάκη

Το πρώτο που πρέπει να επισημανθεί είναι ο νέος τύπου δικομματισμός. Μπορεί η ιδεολογική κρίση να είναι αντιληπτή, αλλά αυτές οι εκλογές είχαν την απόχρωση "μνημόνιο ή χωρίς μνημόνιο". Ο κ. Σαμαράς σε όλη τη διάρκεια της προεκλογικής καμπάνιας υποστήριζε πως το μνημόνιο είναι υποχρέωσή μας να το στηρίξουμε, ως μια δέσμευση με τους εταίρους. Από την άλλη, ο κ. Τσίπρας υποστήριξε την άρνηση οποιασδήποτε πολιτικής λιτότητας σε περίπτωση που θα γίνει κυβέρνηση το κόμμα του. Αυτό δημιούργησε ένα νέο δίπολο μεταξύ δύο κομμάτων με διαφορετικούς ιδεολογικο-πολιτικούς στόχους.

Ακόμη, αποδείχθηκε, όπως φάνηκε, πως η κινδυνολογία και η προσπάθεια κυρίως της Νέας Δημοκρατίας για επίκληση στο συναίσθημα δεν ήταν τόσο καρποφόρα για την ίδια. Ο ελληνικός λαός, δεν πιστεύω, ότι στήριξε το ΣΥΡΙΖΑ λόγω των ιδεολογικών του πεποιθήσεων, αλλά λόγω ότι εκπροσωπούσε κάτι το καινούργιο και κάτι το ωραίο, που το αντιμαχόταν η Νέα Δημοκρατία και το πολεμούσε! Τα προεκλογικά σποτ του φιλελεύθερου κόμματος ήταν συνυφασμένα με επίθεση στις πολιτικές του ΣΥΡΙΖΑ και δε διέθεταν καθόλου ουσιαστική επιχειρηματολογία για την επόμενη ημέρα.

Ο ελληνικός λαός, όμως, έδειξε ψήφο εμπιστοσύνης και στη Χρυσή Αυγή σε ένα πολιτικό κόμμα που τα ηγετικά στελέχη της είναι στη φυλακή. Αυτό πολύ πρακτικά σημαίνει πως η οικονομική κρίση δεν έχει τελειώσει και πως η ψήφος για τη Χρυσή Αυγή είναι ψήφος εκδίκησης έναντι των κομμάτων που για τον ελληνικό λαό συνιστούν τους ηθικούς αυτουργούς της κρίσης. Ακόμη, δείχνει πως η ψήφος στη Χρυσή Αυγή απαιτεί και μια ουσιαστική μεταναστευτική πολιτική. Έχω πολλή περιέργεια να δω μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και Ανεξάρτητων Ελλήνων, που σε επίπεδο δημοσιονομικής πολιτικής συμφωνούν, σε επίπεδο μεταναστευτικής πολιτικής πώς θα βρει απάντηση στο ακανθώδες αυτό ζήτημα.

Ο Έλληνας ψηφοφόρος έδειξε πως ένα πολιτικό κόμμα πρέπει να είναι σταθερό στις αντιλήψεις του. Το κόμμα του κ. Καρατζαφέρη πριν λίγα χρόνια ήταν εκείνο που αποχώρησε από την κυβέρνηση του τεχνοκράτη Παπαδήμου, και ο ίδιος το πλήρωσε ακριβά με τη μη είσοδό του στην Ελληνική Βουλή. Το πάθημα έγινε μάθημα. Το ίδιο έγινε με τον κ. Κουβέλη, που μετά την αποχώρηση του κόμματός του από την κυβέρνηση, μετά το επεισόδιο με την ΕΡΤ, είδε τα ποσοστά του κόμματός του να ακολουθούν μια πτωτική τάση. Εντέλει, δεν μπήκε στη Βουλή. Συμπέρασμα: Ένα πολιτικό κόμμα πρέπει να είναι πιστό στις πολιτικές του και να λαμβάνει υπόψη τις παραμέτρους και όχι να υποκινεί το αίσθημα της επανάστασης για να αποσπάσει τη λαϊκή ετυμηγορία. Μπορεί να προκαλέσει τις αντίθετες συνέπειες, όπως και αποδείχτηκε.

Τέλος, απεφάνθη ο ελληνικός λαός πως δε συγχωρεί. Ο ελληνικός λαός είναι εκείνος ο οποίος συνταξιοδοτεί τα πολιτικά πρόσωπα.

Ο Γ. Παπανδρέου ήθελε να κάνει την επανάστασή του και δεν ήταν λίγοι εκείνοι που προσπαθούσαν να υπερασπιστούν τις προτάσεις του περί δημοψηφίσματος και να καλλιεργήσουν το δημόσιο προφίλ του ως έναν πρωτοεμφανιζόμενο πολιτικό που οραματίζεται μια Ελλάδα κοινωνικά δίκαιη και σοσιαλιστικά αλλαγμένη. Το πείραμα δεν πέτυχε. Ο Βενιζέλος αποκάλεσε την επανάστασή του «πολιτικό καπρίτσιο», τα κάδρα του αποκαθηλώθηκαν από τη Χαριλάου Τρικούπη και ύστερα από 90+ χρόνια το όνομα Παπανδρέου δε θα κοσμεί πια το ελληνικό Κοινοβούλιο.

* Ο Νίκος Κοσμαδάκης είναι πολιτικός επιστήμονας και μεταπτυχιακός φοιτητής Βιοηθικής.

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση