iphone app
android app
iphone app android app
Σάββατο 03 Δεκεμβρίου 2016
Ηλικιωμένοι - Καφενείο

Ηλικιωμένοι Κρητικοί θυμούνται την πρώτη φορά στην κάλπη


Ημερομηνία δημοσίευσης:
Τελευταία ενημέρωση:

Αρκετοί ψηφοφόροι μεγάλης ηλικίας κατάφεραν χθες για ακόμη μια φορά να "ρίξουν την ψήφο τους" στην κάλπη, παρά το βροχερό καιρό, που έβαλε το... χεράκι του, σε ένα βαθμό, να μεγαλώσει η αποχή. Οι πιο παλιοί θυμούνται την... πρώτη τους φορά, πώς ψήφισαν και ποιον ψήφισαν, και μπροστά στο φωτογραφικό φακό της "Νέας Κρήτης" εξιστορούν αξέχαστες εκλογικές εποχές, όπου δεν υπήρχαν ταυτότητες παρά μόνο καταστάσεις: με ονόματα, δίχως ηλικίες και μάλιστα πολλοί ψηφοφόροι ήταν και πεθαμένοι! Κι όπου ο γιος έκρυβε από τον πατέρα, που ήταν ακραιφνής Λαϊκός, ότι ο ίδιος ήταν... φανατικός Βενιζελικός.

Ο 83χρονος κ. Χρήστος Ξενάκης από τους ηλικιωμένους του Βενεράτου και με "καλό θυμητικό" απαντά στη "Νέα Κρήτη" πώς ψήφισε σε ηλικία μόλις... 16 ετών το 1948.

Τότε, όπως μας εξιστορεί, η Αυγενική, η Σίβα, τα Κεράσια, το Κυπαρίσσι, ο Προφήτης Ηλίας και όλα τα μετόχια της περιοχής μέχρι την Καρκαδιώτισσα ψήφιζαν στο Βενεράτο. Την εποχή εκείνη στο πολιτικό γίγνεσθαι ανήκε το Λαϊκό Κόμμα (βασιλικό) και το Φιλελεύθερο του Βενιζέλου.

«Τους πολίτες που είχαν πεθάνει τότε δεν τους σβήνανε και υπήρχαν πολλά άτομα που ψήφιζαν και ξαναψήφιζαν με άλλο όνομα κάθε φορά. Τότε δεν υπήρχαν ταυτότητες, παρά μόνο καταστάσεις με ονόματα. Εγώ ήμουν 16 χρονών όταν ψήφισα για πρώτη φορά το 1948. Βρέθηκα στην κάλπη να ψηφίσω και μου λέει ένας Αυγενικιανός, ο Νικολής Καλαϊτζάκης: "Μα, δεν είσαι, μωρέ Ξενάκη, πολλά μικρός για να ψηφίσεις;". Κι εγώ του απάντησα: "Όχι εγώ είμαι μεγάλος". Δε γνωρίζανε το μικρό μου όνομα. Ο Σπύρος Αναστασάκης την ίδια στιγμή ρωτά: "Όνομα;". Κι εγώ απαντώ πως "με λένε Μανόλη Ξενάκη του Δημητρίου", που Δημήτρη λέγανε και τον πατέρα μου. Έβαλα το όνομα που ήταν στην κατάσταση ενός Βενεραθιανού που διέμενε στο Ηράκλειο και ο οποίος δεν πήγαινε ποτέ του να ψηφίσει. Ήταν μεγάλος άνθρωπος, μα στις καταστάσεις δε γράφανε τα χρόνια! Έτσι για πρώτη φορά έριξα την ψήφο μου, ανήλικος όπως ήμουν, και ψήφισα το Λαϊκό Κόμμα».

Ο ίδιος αναφέρει πως εκείνο το χρονικό διάστημα είχε διαφωνήσει η Αυγενική με το Βενεράτο γιατί «στο Βενεράτο ψήφιζαν πιο πολλοί πεθαμένοι». Το κάθε χωριό είχε τότε 5 με 6 αριστερούς και το Βενεράτο είχε 12 αριστερούς. Το Λαϊκό Κόμμα κυριαρχούσε στο χωριό του κ. Ξενάκη και, όπως μας λέει οι περισσότεροι, ήταν Λαϊκοί. Στην Αυγενική συνέβαινε το αντίθετο, όπως θυμάται ο 83χρονος.

«Ήταν 14 Λαϊκοί και όλοι οι υπόλοιποι Βενιζελικοί. Όταν ξεκίνησαν οι εκλογές ήταν ο ανταρτοπόλεμος. Υποψήφιοι στο Λαϊκό κόμμα ήταν οι Γεώργιος Φραγκιαδάκης και Μανόλης Γαλενιανός. Οι Μπαντουβάδες ήταν Φιλελεύθεροι. Οι Λαϊκοί έπιασαν τότε τον Μανόλη Κεφαλογιάννη, που ήταν φοιτητής τη χρονιά εκείνη του 1948, για να πάρει κι αυτός μέρος στις εκλογές. Τότε είχες δικαίωμα να βάλεις τρεις σταυρούς. Έφεραν τον Κεφαλογιάννη στο χωριό να τον γνωρίσουν. Κι ένας θείος μου είπε: "Άντε να κάνει μια κουμπαριά" και βάφτισε τον Ηρακλή Αναστασάκη και τότε του λέγανε όλοι: "Να του βάνετε και του καινούργιου ένα σταυρό, για να του δώσετε μια σταλιά δύναμη". Την πρώτη φορά που ήρθε να ψηφίσει ο Κεφαλογιάννης ήταν στο Βενεράτο. Στην πορεία βάφτισε και το μισό χωριό».

Όταν ρωτήσαμε τον κ. Χρήστο Ξενάκη «μα, πώς γίνεται δύο διπλανά χωριά να έχουν τελείως αντίθετο πολιτικό κλίμα;», ο 83χρονος μάς απάντησε πως στο Βενεράτο είχε δύο πολύ πλούσιες οικογένειες και είχαν πολλούς εργάτες από το χωριό και οι εργάτες ψήφιζαν ό,τι ήθελαν τα αφεντικά τους, που ήταν Λαϊκοί.

«Ό,τι πει το αφεντικό», ανέφεραν, ενώ όσοι ήταν Φιλελεύθεροι, όπως μας λέει ο κ. Ξενάκης, ήταν γαμπροί στο χωριό του. Πάντως, όπως ο ίδιος υποστηρίζει, ο περισσότερος κόσμος τότε ήταν αγράμματος. Στην Αυγενική, όπως λένε κάτοικοι του χωριού, «δεν είχε τσιφλικάδες που να κατευθύνουν τους ψηφοφόρους, με αποτέλεσμα ο κόσμος του χωριού να ψηφίζει ανεπηρέαστος και προοδευτικά, γι' αυτό είχε πολλούς Βενιζελικούς».

Άλλη φορά πάντως που ψήφισε "κανονικά" ο κ. Χρήστος Ξενάκης και αξίζει να τονιστεί ήταν όταν ήταν στρατιώτης, στις 18 Φεβρουαρίου του 1956, στην Πεντάπολη Σερρών, όπου θυμάται πως οι κομμουνιστές ήταν 740, οι δεξιοί βγήκαν 900 και οι υπόλοιποι Φιλελεύθεροι από σύνολο 2.400 ψηφοφόρων. Τότε εκεί χαιρέτισε και τον Αλέκο Καραμανλή με τη γυναίκα του, που ήταν έγκυος τον Κώστα Καραμανλή.


Οικογενειακές... διαμάχες: Ο πατέρας Λαϊκός, ο γιος Βενιζελικός

Από την πλευρά του, ο 84χρονος κ. Αντώνης Στεφανουδάκης θυμάται πως ψήφισε πρώτη φορά το 1963 Βενιζελικό κόμμα κι ενώ ο πατέρας του ανήκε στο Λαϊκό κόμμα.

«Ψήφισα τον Γεώργιο Παπανδρέου για να δώσει σύνταξη στον αγρότη. Είχα έρθει από τα Ίνια, που έχω περιουσία της γυναίκας μου εκεί. Δεν είχα αμάξι και τελικά με έφερε ένας μπάρμπας μου παπάς. Ίσα που πρόλαβα ανοικτή την κάλπη. Ψήφισα τον ξάδελφό μου τον Κώστα Μαρή κι ενώ ο πατέρας μου ήταν Λαϊκός».

Ο 83χρονος κ. Μανόλης Μανουσάκης την πρώτη φορά που ψήφισε θυμάται πως ήταν στρατιώτης στην Κοζάνη το 1956. Ψήφισα Κώστα Καραμανλή. Τότε, όπως μας λέει, πρωτοψήφισαν και οι γυναίκες. «Τότε όλοι παρακολουθούσαν τους πάντες και ζυγώνανε τους κομμουνιστές», προσθέτει.

Χθες, η 85χρονη κ. Ειρήνη Βλαχογιαννάκη βρέθηκε στο εκλογικό τμήμα της Αυγενικής για να ψηφίσει για πολλοστή, όπως μας είπε, φορά. «Έχω ψηφίσει πάρα πολλές φορές στη ζωή μου. Πού να θυμάμαι πλέον τι ψήφισα την πρώτη φορά! Κάποτε ήμουν Βενιζελικιά», αρκέστηκε να δηλώσει μπροστά στο φωτογραφικό φακό της "Νέας Κρήτης".


Τι είπαν

«Ήμουν 16 χρονών όταν πρωτοψήφισα το 1948 στη θέση ενός συγχωριανού μου, που έμενε Ηράκλειο και ποτέ του δεν είχε ψηφίσει. Τότε υπήρχαν μόνο καταστάσεις, χωρίς ταυτότητες».

Χρήστος Ξενάκης

«Την πρώτη φορά που ψήφισα έδωσα την ψήφο μου στον Γ. Παπανδρέου για να δώσει συντάξεις για τους αγρότες. Την ίδια εποχή ο πατέρας μου ήταν Λαϊκός».

Αντώνης Στεφανουδάκης

«Ψήφισα για πρώτη φορά όταν ήμουν στρατιώτης το 1956, Κώστα Καραμανλή. Τότε ζυγώνανε τους κομμουνιστές και οι γυναίκες τότε πρωτοψήφισαν».

Μανόλης Μανουσάκης

«Είμαι 85 χρονών κι έχω τόσες φορές ψηφίσει στη ζωή μου, που δε θυμάμαι τι ψήφισα την πρώτη φορά. Κάποτε ήμουν βενιζελικιά, πάντως».

Ειρήνη Βλαχογιαννάκη

Της Ιωάννας Βλαχάκη

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση