iphone app
android app
iphone app android app
Κυριακή 04 Δεκεμβρίου 2016
ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΟΛΑΖ

Οι μνηστήρες της κεντροαριστεράς


Ημερομηνία δημοσίευσης:
Τελευταία ενημέρωση:

Αν και δύο μέρες πριν υπήρχαν αμφιβολίες για το κατά πόσο ο Γιώργος Παπανδρέου θα προχωρούσε στη δημιουργία νέου κόμματος, αυτές φαίνεται σιγά-σιγά να εξανεμίζονται και το πιθανότερο είναι ότι έως την Δευτέρα θα έχουμε έναν ακόμη μνηστήρα του "κεντροαριστερού χώρου", που μετά την διάλυση του "αυθεντικού" ΠΑΣΟΚ έχει μείνει δίχως "επίσημο εκπρόσωπο".

Για την ώρα στον κεντροαριστερό χώρο δεσπόζει ο ΣΥΡΙΖΑ, που παρότι δηλώνει "αριστερά", στην πραγματικότητα συσπειρώνει πολλά πασοκογενή στοιχεία, τόσο (λιγότερο) σε επίπεδο στελεχών, όσο και (κυρίως) σε επίπεδο ψηφοφόρων.

Δεν θα μπορούσε να γίνει και διαφορετικά, ιδιαίτερα στο επίπεδο των ψηφοφόρων, αφού το ΠΑΣΟΚ είχε μια δύναμη σταθερή γύρω στο 40% των ψήφων και δεν είναι δυνατό αυτοί οι άνθρωποι να... εξαφανιστούν. Ωστόσο το θέμα είναι που θα πάει αυτό το ποσοστό των ψηφορόρων. Οποιος καταφέρει να "θέλξει" τους περισσότερους θα είναι και ο νικητής της επόμενης ημέρας.

Ωστόσο η κατάσταση έτσι όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα είναι ρευστή. Θα κάνουμε μία πολύ σύντομη ανασκόπηση της "κεντροαριστεράς ιστορίας" μετά το ξέσπασμα της "κρίσης" και στη συνέχεια θα δούμε που βρισκόμαστε σήμερα.


Ήταν κάποτε ένα ΠΑΣΟΚ

Το 2009 ο Γιώργος Παπανδρέου είπε στον κόσμο αυτό που ήθελε να ακούσει ("Λεφτά υπάρχουν") έταξε λαγούς με πετραχήλια σαν αληθινός Μαυρογιαλούρος και το αποτέλεσμα ήταν να σαρώσει την "κουρασμένη" Νέα Δημοκρατία, παίρνοντας σχεδόν 44%.

Βεβαίως ο ΓΑΠ ψευδόταν ασύστολα και μάλιστα με πλήρη συναίσθηση του τι έκανε: ήδη από την άνοιξη του 2009 είχαν ληφθεί οι αποφάσεις για το μέλλον της Ελλάδας και το ίδιο καλοκαίρι, πριν τις εκλογές, ο ΓΑΠ οριστικοποίησε την ένταξη της Ελλάδας στο ΔΝΤ, στα περίφημα ραντεβού με τον Στρος Καν. Ο ΓΑΠ ήταν ο "καλός υπάλληλος" που θα θυσιαζόταν προκειμένου να "βάλει την Ελλάδα στον ορθό - για τους διεθνείς νεοφιλελεύθερους κύκλους - δρόμο", ώστε να προχωρήσει το "ξήλωμα του πουκάμισου" των εργασιακών κατακτήσεων και του κοινωνικού κράτους της Ευρώπης και η ήπειρος μας να γίνει "ανταγωνιστικότερη" σε σχέση με τις φθηνές BRICS.

Ομορφα και τακτοποιημένα πράματα. Και το αποτέλεσμα για το ζήτημα που εξετάζουμε (την Κεντροαριστερά δηλαδή) ήταν το ΠΑΣΟΚ, το κόμμα που μονοπωλούσε τον χώρο από το 1977 έως το 2010, να "εξοντωθεί". Στις εκλογές του Μάη του 2012 το ποσοστό του ΠΑΣΟΚ διαμορφώθηκε στο 13.18%, σε μια πρωτοφανή πτώση 30 και πλέον ποσοστιαίων μονάδων σε σχέση με μόλις 3 χρόνια πριν. Την ίδια ώρα, ο ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα της "λάιτ αριστεράς" εισέπραξε ένα μεγάλο ποσοστό των απογοητευμένων ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ και έτσι εμφανίστηκε ο πρώτος "μνηστήρας" του χώρου, μαζί με την ΔΗΜΑΡ, ένα κόμμα που επίσης στόχευε στους απογοητευμένους του ΠΑΣΟΚ, αλλά εκείνους που... επιθυμούσαν "σταθερότητα" και "σύνεση".

Είχαμε δηλαδή ήδη τρεις μνηστήρες της κεντροαριστεράς, το ΠΑΣΟΚ, τον ΣΥΡΙΖΑ και την ΔΗΜΑΡ.

Στις εκλογές του Ιουνίου που ακολούθησαν, οι τάσεις παγιοποιήθηκαν: το ΠΑΣΟΚ έχασε κι άλλο κατεβαίνοντας στο 12.28%, ο ΣΥΡΙΖΑ ενισχύθηκε δραματικά και έφθασε στο 26.89% και η ΔΗΜΑΡ έλαβε ένα εντυπωσιακό 6.26% για να αποτελέσει το "αριστερό αντίβαρο" στην κυβέρνηση Σαμαρά που επρόκειτο να σχηματιστεί.

Στην πορεία φάνηκε ότι μεταξύ ΔΗΜΑΡ και ΠΑΣΟΚ υπάρχει μια αλληλεπικάλυψη, ο Φώτης Κουβέλης προσπάθησε  να δημιουργήσει μια διαφοροποίηση για να εξασφαλίσει ζωτικό πολιτικό χώρο, ωστόσο η έξοδος του από την κυβέρνηση προκάλεσε το αντίθετο αποτέλεσμα: η ΔΗΜΑΡ εγκαταλείφθηκε από τους "ισχυρούς προστάτες" της, έχασε τον χρόνο που είχε στα media και άρχισε να φυλλοροεί, τάση που επιβεβαιώθηκε δραματικά στις ευρωεκλογές του περασμένου καλοκαιριού, όταν περιορίστηκε σε τραγικά χαμηλό ποσοστό. Την ίδια ώρα το ΠΑΣΟΚ συνέχιζε την κατρακύλα του και κατέβηκε στο 8%, την ώρα μάλιστα που κι αυτό το ποσοστό επιτεύχθηκε χάρη στις έξυπνες "επιθετικές" κινήσεις του Βενιζέλου την ύστατη ώρα, καθώς οι δημοσκοπήσεις το έφερναν με το ζόρι πάνω από 5%.


Η "νέα" κεντροαριστερά

Για να φθάσουμε όμως στις ευρωεκλογές, όπου το ΠΑΣΟΚ κατέβηκε με το όνομα "Ελιά" εν είδει "κεντροαριστερής στέγης", έγιναν πολλά. Το κυριότερο απ' αυτό ήταν η προσπάθεια - που ενορχηστρώθηκε από μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους - για "αναγέννηση" της κεντροαριστεράς. Οι όμιλοι αυτοί έβλεπαν με δυσπιστία την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ και προσπαθούσαν να αναγεννήσουν (πρακτικά) το ΠΑΣΟΚ, με το οποίο "έκαναν μπίζνες" όλα αυτά τα χρόνια.  

Μάλιστα στο σπίτι ενός μεγαλοπαράγοντα της χώρας στο Χαλάνδρι, γράφτηκε η ιδρυτική διακήρυξη της "κίνησης των 58" της σοβαρότερης και πιο προβεβλημένης από τα μήντια από τις κινήσεις που θέλησαν να ξαναφτιάξουν ένα νέο ΠΑΣΟΚ δίχως τη ρετσινιά του παλιού. Φυσικά στην κίνηση των 58 την πρωτοκαθεδρία είχαν προσωπικότητας που πρόσκειντο στο "εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ", το οποίο τα είχε... τσουγκρίσει  με το "παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ" και τα δύο είχαν μια προβληματική συνύπαρξη με το "βενιζελικό ΠΑΣΟΚ". Αυτή η προβληματική συνύπαρξη αποδείχτηκε ότι δεν ήταν δυνατό να επιτρέψει την ευόδωση της κίνησης, η οποία σαμποταρίστηκε άγρια υπογείως από τον ίδιο τον Βενιζέλο, αφού οι επιχειρηματίες και οι "εκσυγχρονιστές" προωθούσαν άλλον ως επικεφαλής του νέου σχήματος.

Λίγο πριν, είχε ολοκληρωθεί ένας κύκλος παντελώς και εξ ολοκλήρου αποτυχημένων κινήσεων από πρώην στελέχη και υπουργούς του ΠΑΣΟΚ για δημιουργία εναλλακτικών κεντροαριστερών σχημάτων. Τα δύο πιο "ηχηρά" απ' αυτά - οι κινήσεις Λοβέρδου και Μόσιαλου - κατέληξαν ο μεν Λοβέρδος... να επανακάμψει στο ΠΑΣΟΚ μετά από ένα σύντομο φλέρτ με την ΔΗΜΑΡ, ο δε Μόσιαλος... στα αζήτητα (να φλερτάρει με το Ποτάμι).

Μία ημέρα μετά το ναυάγιο της "αυθεντικής" Ελιάς (και πριν ακόμη ο Βενιζέλος ανακοινώσει ότι υιοθετεί τον τίτλο της Ελιάς για το ΠΑΣΟΚ ενόψει ευρωεκλογών), εμφανίστηκε ένα σχήμα που επίσης κινείται ακριβώς στον χώρο του "εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ": το Ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη. Ο τηλεδημοσιογράφος, ανέλαβε να δημιουργήσει ένα κόμμα το οποίο θα κάλυπτε τον χώρο που άφηνε "ορφανό" η υποχώρηση της ΔΗΜΑΡ και να "κλέψει" κάποιους ψήφους που σε διαφορετική περίπτωση θα πήγαιναν στον ΣΥΡΙΖΑ.

Φυσικά το νέο κόμμα "μπρατσαρίστηκε" από τα media και αγκαλιάστηκε από τους δημοσκόπους - είδαμε μάλιστα και το... απίστευτο, δημοσκοπική εταιρεία να διενεργεί δημοσκόπηση ...πριν ανακοινωθεί επίσημα "το Ποτάμι" και να το βγάζει... τρίτο κόμμα. Το δημοσκοπικό "σπρώξιμο" και η αφιέρωση ατέλειωτων ωρών τηλεοπτικού χρόνου στο Ποτάμι, έφεραν αποτελέσματα: Φυσικά δεν έπιασε το 11-12% που έδιναν οι δημοσκόποι τρεις βδομάδες πριν τις εκλογές (το "μάζεψαν" στο 8.5-9% τις τελευταίες ημέρες) αλλά με 6.6% εξέλεξε δύο ευρωβουλευτές και γενικώς τα πήγε... πρίμα.

Με το πέρας λοιπόν των ευρωεκλογών τα δεδομένα ήταν:

- ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κόμμα που μαζεύει τους περισσότερους κεντροαριστερούς ψηφοφόρους

- το ΠΑΣΟΚ συνεχίζει να χάνει δυνάμεις σε κάθε εκλογική αναμέτρηση

- το Ποτάμι κάλυψε ένα κενό και πήγε καλύτερα απ' ότι θα αναμενόταν για ένα τέτοιο σχήμα

- η ΔΗΜΑΡ φαίνεται ότι έχει "τελειώσει" ως αυτόνομος πολιτικός σχηματισμός με κάποιον βαθμό επιρροής.


Ενόψει των εθνικών εκλογών

Με το βλέμμα στις εθνικές εκλογές, η κεντροαριστερά συνεχίζει τις προσπάθεις αναδιαμόρφωσης. Ωστόσο κάποιοι σπρώχνουν ξανά στην σκηνή τον Γιώργο Παπανδρέου, δημιουργώντας νέα δεδομένα.

Σα να μην έφθαναν 3+1 σχήματα,  στους τρεις παραπάνω προστίθενται ο Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος έχει αναλάβει να δημιουργήσει το δικό του κόμμα, παρότι από την συντριπτική πλειοψηφία εκείνων που έχουν πληγεί από την κρίση (δηλαδή χοντρικά του 80% του ελληνικού λαού) θεωρείται ο βασικός και κύριος υπεύθυνος της πορείας των πραγμάτων.

Παρόλα αυτά - επειδή στην Ελλάδα βρισκόμαστε, στη χώρα όπου ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα - ο ΓΑΠ όχι μόνο δεν έχει... εξαφανιστεί από την πολιτική σκηνή, αλλά θεωρεί ότι "έχει πολιτικό χώρο" τόσο ώστε να δημιουργήσει νέο πολιτικό φορέα.

Οπότε έχουμε μία "κεντροαριστερή πίτα" την οποία ας την προσδιορίσουμε σε ένα ποσοστό 45-47%, για την οποία πλέον θα παλέψουν πέντε μνηστήρες!

- Ο ΣΥΡΙΖΑ εκτός συγκλονιστικού απροόπτου θα πάρει ένα ποσοστό που ξεκινά από το 30% και υπό προϋποθέσεις μπορεί να φθάσει στο 34%. Ξεκινά με τη "μαγιά" του 27% στις ευρωεκλογές και μια σαφή τάση υποστήριξης από πολλά στρώματα του πληθυσμού της Ελλάδας που επιθυμούν τερματισμό της παρούσας πολιτικής των μνημονίων. Καθώς από τα άλλα σχήματα της κεντροαριστεράς το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι είναι ακραιφνώς και 100% μνημονιακά και ταυτίζονται απολύτως με την πολιτική της ΝΔ στο θέμα και ο Γ.Παπανδρέου εχει τη ρετσινιά του πρωθυπουργού που... έβαλε την Ελλάδα στα μνημόνια, δεν βλέπω πως θα μπορούσαν οι πολίτες που αντιτίθενται στα μνημόνια να ψηφίσουν κάποιο απ' αυτά.

- Μένει ένα ποσοστό από 11 έως 17% ανάλογα με το πόσα θα πάρει ο ΣΥΡΙΖΑ, που θα μοιραστεί μεταξύ των τριών... ΠΑΣΟΚ: το ΠΑΣΟΚ Βενιζέλου (που μπορεί να κατεβεί ως Δημοκρατική Παράταξη ή κάτι τέτοιο) ξεκινά με τη μαγιά του 8%, αλλά φρονώ ότι ο ΓΑΠ θα τους κόψει... σημαντικό ποσοστό. Το "εναλλακτικό" ΠΑΣΟΚ (Ποτάμι) έχει στόχο να πετύχει ποσοστό άνω του 6.6% που πήρε στις ευρωεκλογές, αλλά τα πράγματα είναι δύσκολα, εκτός και αν "τσιμπήσει" και κεντροδεξιούς ψηφοφόρους (πράγμα που δεν είναι απίθανο) ή αποκτήσει δυναμική τέτοια που θα "σαρώσει" τα άλλα δύο ΠΑΣΟΚ. Το "παπανδρεϊκό" ΠΑΣΟΚ (περιμένουμε και το όνομά του) υπό προϋποθέσεις μπορεί να μπει στη Βουλή (ο κόσμος έχει "κοντή μνήμη", ενώ υπάρχουν και τα εξαρτημένα αντανακλαστικά - μόνο με το όνομα Παπανδρέου θα τσιμπήσουν μερικές χιλιάδες κρητικοί!) και σίγουρα θα "ροκανίσει" το ποσοστό του Βενιζέλου και θα πάρει και από το Ποτάμι. Υπό όρους (ανάλογα με την ρητορεία που θα χρησιμοποιήσει ο Παπανδρέου) μπορεί να τσιμπήσει και από τον ΣΥΡΙΖΑ.

- Το μόνο "αντιμνημονιακό" (έτσι όπως έχουν έλθει τα πράγματα) κεντροαριστερό σχήμα εκτός του ΣΥΡΙΖΑ, είναι η ΔΗΜΑΡ. Οπότε δεν θα πρέπει να αποκλείεται να δούμε τον κυρ Φώτη... πρώτη μούρη, σε μια προσπάθεια να ανακοπεί η δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ. Αν και γενικώς θεωρείται "καμένο χαρτί" από το σύστημα... θα δούμε!

Σε κάθε περίπτωση η "επόμενη μέρα" της κεντροαριστεράς είναι ενδιαφέρουσα!


Γιώργος Ψαρουλάκης

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση